Foto: Corne van der Stelt

Deze week in Nieuwe Revu sprak Guuz Hoogaerts met Ellen ten Damme. De foto’s bij het interview tonen de zangeres al rollend in de modder. De beelden bij dit stuk zijn pas na het interview geschoten waardoor Ten Damme nog geen idee had wat haar te wachten stond.

‘Ik vind het wel leuk als een fotograaf een idee heeft, als ik het niks vind, zeg ik dat wel. Maar ik heb nog geen idee wat er gaat gebeuren. Of ik modder op mijn gezicht krijgt voor een craquelé-effect, of dat ik in een bikini een modderbad in moet duiken, ik weet het nog niet. Dat laatste is wel goed voor je huid.’

In haar voorstelling Spitz, waarmee ze onlangs in Carré stond, zingt Ellen een liedje over fotografen die te dicht-bij komen. Vindt de zangeres het wellicht niet fijn om gefotografeerd te worden?

‘Dat lied is een statement over de wereld waarin wij leven. Ik heb het gevoel dat overal waar je komt, je in beeld bent. Zelfs als je in een radiostudio bent, zijn er webcams. Alles wordt maar vastgelegd. Ik word daar knettergek van. Beveiligingscamera’s, ook zoiets. Dat zou het veiliger maken op straat. Ik haat veilig! Ik haat ook meer blauw op straat. Ik voel me niet veiliger als ik veel politie zie. Ik voel me pas vrij als ik op een wad-deneiland tussen de zeehonden en meeuwen lig.’

Foto: Paul Levitton

In de Nieuwe Revu van deze week lees je onder andere een interview met presentator en oud-LPFer Joost Eerdmans (41). Eerdmans geeft in een gesprek met Jan-Cees Butter aan het vertrek van Hero Brinkman bij de PVV te snappen.

‘Het was een doodlopend spoor voor hem. Zijn vertrek ging precies om het punt waarom ik niet met Wilders in zee ben gegaan. Als Wilders ’s ochtends zegt: ‘we gaan vandaag allemaal in gele overalls lopen over het Binnenhof’, dan word je geacht te zeggen: ‘waarom hebben we dat niet eerder bedacht.’’

In Intermediair zei Eerdmans eens: ‘Ik neem honderd hoeden af voor Geert Wilders.’ Nieuwe Revu vroeg hem hoeveel hij er anno 2012 voor Wilders af zou nemen.

‘Nou, honderdvijftig. Ik ben verbijsterd wat hij rechts Nederland heeft aangedaan. In die zin vind ik het een strategische fout dat hij zich heeft afgezonderd van de VVD en het CDA. Hij had goud in handen. Maar die honderdvijftig hoeden neem ik vooral af, omdat ik weet wat voor leven hij leidt en hoe goed hij het doet. Na Fortuyn is hij de grote winnaar op rechts.’

Diana Kuip (32) schreef het boek Voetbalmoeders, waarin ze elf moeders van beroemde voetballers portretteerde. Nieuwe Revu’s Jan-Cees Butter ging in gesprek met Kuip over golddiggers, moederliefde en mediakritiek.

Kuip vertelt dat ze zich verkeek op de last die sommige moeders hebben van hun zoons bekendheid. Als voorbeeld komt de moeder van dribbeldwerg Wesley Sneijder ter sprake. ‘Sneijder was ten tijde van zijn huwelijk met Yolanthe elke dag in het nieuws. Zijn moeder ging van de stress steeds meer roken en uiteindelijk kreeg ze een hartaanval. De pers is natuurlijk vrij hard geworden de laatste tien jaar. Het gaat om entertainment, sensatie, en is meer gericht op de persoon. Die moeders lijden daar echt onder.’

Geen avondjes Voetbal International voor de voetbalma dus. ‘Een deel kijkt geen Voetbal International uit zelfbescherming. Maar de moeder van Erwin en Ronald Koeman kijkt wél, ondanks dat ze er niet tegen kan. Ze vertelde me dat ze weleens de neiging heeft in de pen te klimmen om een boze brief te schrijven naar Johan Derksen. Dat gevoel hebben meer moeders. Sommigen blijven ervan verschoond. Die hebben een ‘ideale’ zoon, zoals Edwin van der Sar, met wie het altijd goed gaat. Dan blijft je een hoop bespaard.’

Foto: Corne van der Stelt

In de documentaire Kissing a Dream gaat Barry Hay in India op zoek naar het graf van zijn vader. De frontman van de band Golden Earring vond het echter niet nodig op de nieuwe plaat van de band een nummer te wijden aan zijn vader. ‘Dat hoofdstuk heb ik afgesloten. Door dat graf te zoeken en te vinden, heb ik een duivel uitgedreven. Niet dat mijn vader niet meer in mijn hoofd zit. Maar ik heb daar iets afgemaakt wat me dwarszat. Er nu nog een liedje over schrijven zou pathetisch zijn.’

De zoektocht naar zijn wortels heeft de zanger naar bijgelovig gemaakt, zo vertelt hij deze week in een gesprek met Nieuwe Revu’s Guuz Hoogaerts. ‘Toen we wegliepen van de begraafplaats voelde ik ineens een flinke windvlaag. Op een verder windstille dag! Het was daar een beetje spooky, er liep ook een koe rond. Hadassah de Boer, die de documentaire heeft gemaakt, zei: ‘Je papa zegt dag.’ Daar zou een mens toch bijgelovig van worden? Sindsdien draag ik dit bij me, een klein ebbenhouten plankje om dingen te kunnen afkloppen.’

Foto: Paul Levitton

Oud-Ajax-commissaris Marjan Olfers spreekt deze week met Nieuwe Revu over haar korte tijd bij de Amsterdamse voetbalreus. Ze vertrok voortijdig tijdens wegens een clash met clubicoon Johan Cruijff.

Geregeld ontvangt Olfers naar eigen zeggen bedreigingen. ‘Ik denk altijd: heel veel mensen schrijven dit gewoon in een opwelling. Ik krijg heel veel dreigmails tussen half twee en vier uur ’s nachts. Dan denk ik eerder: joh, zal je niet even lekker gaan slapen of zo.’

Haar periode bij Ajax omschrijft Olfers als leerzaam. ‘Op het moment dat je een afwijkende mening laat horen, maak je geen vrienden. Maar ik ben niet in het leven gekomen om vrienden te maken. Ik hoop alleen wel dat mensen denken; er zit ook een andere kant aan het verhaal.’

De media speelden volgens Olfers een belangrijke rol in de bestuurlijke soap van de regerend landskampioen. ‘Ik heb er professioneel of emotioneel geen schade door opgelopen, maar wat er met Steven ten Have is gebeurd, heeft me diep geraakt. Hoe hij keer op keer is neergezet in de media. En ook de dreigementen richting Martin Sturkenboom waar nooit iemand corrigerend tegenop is getreden, vind ik heel kwalijk. Als er twaalf mensen, die roepen dat ze van de harde kern van Ajax zijn, in de tuin van Sturkenboom staan, dan denk ik: waarom rijd je er als politie niet naartoe en flikker je ze drie dagen de cel in.’