Door: Martijn Neggers Fotografie: Alexander Schippers
Interviews
5

Portret: Meesteres Victoria, de beste sm-meesteres van Nederland

De Arnhemse Meesteres Victoria won de publieksprijs voor beste meesteres van Nederland van 2018. Glimlachend vertelt ze hoe ze stalen pinnen in plasbuizen duwt ‘Ik ben getrouwd met mijn slaaf.’

Het begint al aardig koud te worden, als ik door het centrum van Arnhem slenter, op weg naar sm-meesteres Victoria, die in sm-studio Donna Fiera haar werkzaamheden verricht. Hoewel Victoria aan de telefoon heel aardig klonk, ben ik toch een beetje zenuwachtig. Wat ga ik aantreffen? Zouden er slaven aanwezig zijn, die voor straf een heel gesprek moeten uitzitten, terwijl hun tepels onder stroom staan? Zou ze gemeen tegen me zijn tijdens het gesprek?

Ik haal een keer adem en druk op de bel. Binnen een paar minuten word ik begroet door Victoria, die me enthousiast welkom heet en vraagt of ik wat te drinken lust. Met een kleine trilling in mijn stem vraag ik om een kop koffie. Victoria ziet mijn ongemak, maar laat me nog even bungelen. Ze is groot. Althans: ze draagt dusdanig hoge hakken dat ze met gemak, letterlijk, op me neer kan kijken.

De studio is best groot en hangt vol met zwepen en andere slagwapens. In de hoek staat een grote smeedijzeren kooi, aan de lange zijde staat een soort rad van fortuin waar iemand aan vastgebonden kan worden. Aan het eind van de ruimte staat een mini-troon, waar Victoria op gaat zitten. Ze wijst naar het bed naast haar stoel, waar ik op het leren hoeslaken kan gaan zitten.

Zo. Nou. Ehhm. Je ehh, je vertelde dat je dit al drie jaar doet, toch? Heb je hiervoor gestudeerd, of ehhm, nou ja...
‘Wat, voor dit vak? Nee, joh. Ik had dit al jarenlang als hobby. Een paar jaar terug stopte mijn vorige baan, dus toen dacht ik: tijd om van mijn hobby mijn werk te maken. Ben ik een beetje gaan googelen, en toen kwam ik hier terecht.’

En nu? Nu werk je hier als zelfstandige?
‘Ja, half. De regels zijn een beetje een gedoe. Ik werk eigenlijk voor een soort payrollbedrijf voor sekswerkers. Daar krijg ik ook loonstroken van en zo, maar hier ben ik dan wel weer zelfstandig. Eigenlijk ben ik een soort semi-zelfstandige.’

En dus, ehh, nu ehh.
‘Ja?’

Victoria wacht af, ze ziet me zoeken naar een goede vraag. Ik veeg het zweet van mijn voorhoofd. Victoria intimideert me en ze ziet het aan me. Toch houd ik vol.

Oké, maar dan ben je klaar met werken, en dan? Naar huis, joggingbroek aan en lekker netflixen met een kruik op de bank? Of heb je, nou ja, dat je dan... Zeg maar, dat je dan denkt. Euhh, moet je een soort balans zoeken tussen dit werk en je dagelijks leven?
Weer glimlacht Victoria. ‘Dít. Dit ís mijn leven. Ik ben overal zoals nu. Ik ben ook getrouwd met mijn slaaf.’
Oh? Oké. Dat is wel, ehh, handig, denk ik? Want, nou ja, hè, die doet natuurlijk ook de afwas? Nee?

Weer val ik stil. Victoria kan bijna haar lach niet meer houden.

Ik moet zeggen dat ik best een beetje geïmponeerd ben. Door de ruimte, en door jou, zeg maar. Ik ehh, nou ja. Hè? Heb je dat vaker?
‘Ja, hoor, ja tuurlijk. Ik geniet hier alleen maar van. Zie je dat niet? Ik vind het wel grappig.’

Word je er nooit moe van? Van meesteres zijn? Ik bedoel, het is ook een hoop gedoe.
‘Ach, wat is er moe van zijn? Ik kijk soms best samen met mijn man een filmpje of zo. Maar hij zit te allen tijde op de grond. Naakt.’

Oké. Altijd?
‘Ja.’

En ehh, komt hij ook het huis uit?
‘Oh, zeker. Hij heeft een baan. Maar als hij thuiskomt is het meteen klaar.’

Dat moet ik even verwerken.
‘Weet je wat het is: ik kan altijd waar we mee bezig zijn stopzetten en zeggen: geef mij een pebble of waar ik ook maar zin in heb, en ga maar voorover staan.’

En dan, ehh, ja. Dan doet ie dat.
‘Maar ook dat ie thee of koffie moet halen.’

Het gesprek golft van haar favoriete zwepensoorten naar wat mensen ervan vinden dat ze sm-meesteres is. Glimlachend vertelt ze hoe ze mensen vastbindt, besmeurt en stalen pinnen in plasbuizen duwt. Pas als het gesprek over politiek gaat laat ze écht het achterste van haar tong zien. ‘Dit, wat ik doe, wordt gewoon niet als werk gezien. Mijn man en ik wilden een huis kopen, maar míjn loon, waar ik dus gewoon belasting over betaal en loonstroken van heb, wordt niet meegerekend. Je wordt steeds van het kastje naar de muur gestuurd en krijgt uiteindelijk toch steeds weer nee te horen.’

Wat stom, dat dat zo werkt. Wacht. Is het uiteindelijk gelukt?
‘Die hypotheek wel. Maar mijn loon mocht er niet bij.’

Bizar. Gaat dit ooit veranderen?
‘Ik hoop het, maar ik ben er wel bang voor. Zeker als Gert-Jan Segers van de ChristenUnie zijn zin krijgt. Dan wordt het alleen nog maar erger. Sekswerk is in Nederland legaal – maar eigenlijk zou het volledig gedecriminaliseerd moeten worden. Dat ze zeggen: wat jullie doen, dat is werk. Net als de bakker en de slager. Ik betaal belasting, zoals iedereen. Het is gewoon werk. Dus waarom wordt het niet zo gezien? Als ik ziek word? Ik kom niet in de ziektewet. Arbeidsongeschikt? Geen uitkering. Want ik heb “geen werk” gehad, de afgelopen jaren.’

Dus?
‘Decriminaliseren. Dat is de enige manier. In Nieuw-Zeeland is het gebeurd. Zij hebben nu het laagste percentage van criminaliteit in de seksindustrie. Als er een sekswerker aangerand wordt, kan die gewoon naar de politie. Je dacht toch niet dat ik melding kan doen, als er ergens iets misgaat?’

Niet?
‘Nee. Ik word gewoon frontaal uitgelachen. Ik vraag er natuurlijk zelf om.’

Ik wist dit niet.
‘In Amerika hebben ze nu de wet veranderd, om sekswerk juist weer te criminaliseren. Om mensenhandel tegen te gaan, maar daar pakken ze eigenlijk vooral de sekswerkers mee. En als het aan Gert-Jan Segers ligt, gaat dat hier ook gebeuren.’

Even valt ons gesprek stil. Victoria denkt even na. ‘Terwijl het hierom gaat: mensen gewoon een fijne tijd geven. Ze even alle stress en al het gedoe van het leven laten vergeten. Gewoon even, wat je ook maar leuk vindt, daarmee bezig zijn. Een soort therapiesessie. Je even laten gaan. Hoe erg is dat nou?’

Gerelateerd nieuws