Door: Marith Iedema
Columns
4

Redhead94 heeft haar portie gangbangs wel even gehad

Marith Iedema kruipt achter de webcam met Rachel Rose, beter bekend als Redhead94.

Rachel Rose (23) draait zich om. Haar kont richting de camera. Ze kijkt over haar schouder in de lens en betast zichzelf terwijl ze mij vertelt dat het best lastig is om áltijd maar opgewonden te raken. Dag in dag uit. Ik zit naast haar op bed. ‘Je kan toch doen alsof ?’ Ze schudt van nee. Dat werkt niet. ‘Als ik het niet voel, straalt dat van me af.’ In zo’n geval stopt ze met cammen. Klanten houden van haar oprechtheid. Rachel denkt dat ze mede daarom een drukbezochte webcamgirl is. ‘Dus als het een keertje niet lukt, begrijpen ze dat.’ En zo niet: jammer dan. Genoeg (betalende) visjes in de zee.

Gelukkig heeft Rachel Rose een bovengemiddeld libido en is ze vaker wél dan niet opgewonden. Handig als je dit werk doet. ‘Halloooo, wat is dit? Een interview ofzo?’ typt een ongeduldige klant. Hij hoort mij met Rachel praten. Dat klopt. Voor Secret Circle (een zender over erotiek) maak ik het tv-programma Marith achter de Webcam. Ik duik de komende tijd in het leven van populaire camgirls en vraag ze het hemd van het lijf.

Vandaag ben ik in Venlo, bij de roodharige Rachel thuis, die zichzelf online ‘Redhead94’ noemt. De klant zal dit alles worst wezen. ‘Prima, maar trek even wat uit.’ Ik vraag waarom hij graag camt. ‘Omdat het spannend is.’ Links in het venster verschijnt ‘voyeur’. ‘Dat zijn mannen die alleen willen kijken,’ legt Rachel uit. Ze hebben er geen behoefte aan om te chatten, maar betalen wel hetzelfde tarief: ongeveer 80 cent per minuut, waar Rachel een deel van krijgt.

Als er veel voyeurs ‘meegluren’ geeft Redhead94 een showtje weg. Deze mannen willen actie zien, anders zijn ze zo weer weg. Werk aan de winkel dus. Redhead94 trekt haar bh uit. Grote, roomwitte borsten verschijnen. Hoe ver ze gaat voor de cam verschilt. Het is maar net waar Rachel zin in heeft. Ze wijst op een ladekast. ‘Daarin zitten al mijn speeltjes.’ Dat zijn er nogal wat. Ik zie zwepen en ‘spankplanken’, met daarop een soort spikes. Ik sla mezelf zacht om te testen hoeveel pijn een klap hiermee doet. Conclusie: véél.

Er liggen handboeien in de lades, buttplugs, touwen en dildo’s in alle soorten, maten en kleuren. ‘Past dit echt?’ Ik hou een paarse siliconenpik in de lucht, waar zelfs Anouk het benauwd van zou krijgen. ‘Ja, dat past.’ Maar Rachel geeft toe dat ze het gevaarte alleen gebruikt als mannen hier specifiek naar vragen. Ze is er geen fan van. Maar ja, klanten zien nou eenmaal het liefst grof geschut.

De Limburgse houdt het niet bij webcammen alleen. Met kleren aan mag ze er dan uitzien als de perfecte schoondochter (minus de neusring); schijn bedriegt. Sinds haar twintigste speelt ze in pikante films. En niet in de minste. Rachel heeft aardig wat gangbangs op haar naam staan. Ze doet niet alleen aan groepsseks vóór de camera, ook in clubs. ‘Maar voorlopig heb ik mijn portie gangbangs wel even gehad, hoor. Als je het drie à vier keer in de week doet, begint het echt als werk te voelen.’

Drie à vier keer per week?! Ik donder bijna van het bed. Rachel knikt. In het begin vond ze de groepsseks kicken. Al die aandacht, allemaal op háár gevestigd. Maar met elke gangbang (soms met wel twintig man) werd de seks minder, en minder leuk. Het lijkt mij een aanslag op je lijf. Rachel knikt. Dat is het ook. Ze vindt het idee van een gangbang nog steeds opwindend hoor, dat wel. Alleen is de realiteit vaak anders dan de fantasie. Ze kucht. ‘Vooral de mannen zijn, uuhmm, wat minder appetijtelijk.’

En al verdient het goed, die groepsseks, voor het geld gaat ze het niet doen. Het moet wel leuk blijven. Rachel ging juist werken in deze sector omdat ze wil doen wat haar gelukkig maakt. De kantoorbaan die ze voor die tijd had, vond ze saai. Rachel Rose wilde avontuur. Dat kreeg ze. Ben je nu gelukkiger? Zonder een spoortje twijfel: ‘Ja, veel.’

Rachel houdt van haar werk. Ze komt op bijzondere plekken, heeft veel seks en onderhoudt leuke contacten met klanten. Het is alleen jammer dat ze zich in Venlo anders moet voordoen dan ze is. Mensen willen niks horen over wat Rachel doet. Dat vinden ze aanstootgevend. Ze wordt zelfs met de nek aangekeken; in de ‘ons-kent-ons-gemeente’ is zij dat meisje van de ‘vieze filmpjes’. Dat Venlose mannen uit de buurt maar wat graag met Rachel webcammen, verandert hieraan niks. Ze haalt haar schouders op. ‘Ach ja. Ik heb toch weinig met Venlo.’

Het is slechts een kwestie van tijd voor Rachel Rose verhuist naar een plek waar ze ‘haar seksuele zelf’ kan zijn.