Overzicht van: Venetië

Hoe een Vlaams-Nederlandse filmmaker scoort in Los Angeles met artistieke pornofilms. [bekijk PDF]

 Verder in Revu:

Naar Ibiza met een van de succesvolste Nederlandse dj’s, Ferry Corsten. ‘Trance is zo romantisch als je kunt zijn op 138 beats per minute.’ [bekijk PDF]

Waarom voetballers in competie en Champions League niet hoeven te vrezen voor dopingcontroles. [bekijk PDF]

Beeldreportage: hollands feestvieren in 400-jarig New York. [bekijk PDF]

Lowlands-artiesten eren Serge Gainsbourg. [bekijk PDF]

Tussen Clooney, Chavez en Moore op het Filmfestival van Venetië. [bekijk PDF]

Voor hun derde plaat trokken Arctic Monkeys de hele wereld over. De ultieme inspiratie vonden ze in de Joshua Tree woestijn in Amerika. [bekijk PDF]

Zoals elk filmfestival moet ook dat van Venetië het hebben van uitersten. Donderdag stond de Duitse komedie Soul Kitchen van Fatih Akin (zie foto) op het programma. Akin werd vijf jaar terug een arthouselieveling dankzij het heftige (om niet te zeggen hysterische) drama Gegen die Wand, over de Turkse gemeenschap in Duitsland. In Soul Kitchen portretteert hij een eetcafé in Hamburg, dat zonder al te veel kennis van zaken wordt gerund door de Griekse Duitser Zinos (Adam Bousdoukous). Zijn leven is al net zo’n chaos als zijn restaurant: zijn vriendin verlaat hem, zijn broer is een luie bajesklant die een simpel baantje bij hem wil en de stress schiet in zijn rug wanneer Zinos in zijn eentje een kapotte afwasmachine wil verzetten.

In de jaren negentig was Wesley Snipes een van de grootste Hollywoodsterren, dankzij films als New Jack City, Rising Sun, White Men Can’t Jump en Passenger 57. Met Blade (1998) kreeg hij zelfs zijn eigen franchise: een filmserie gebaseerd op een strip over een zwarte actieheld, die half vampier was. Maar na het floppen van Blade Trinity in 2004 ging het snel bergafwaarts met Snipes. De financiële afwikkeling van die film eindigde in een juridisch steekspel dat Snipes de naam opleverde een lastige acteur te zijn. Het deed zijn reputatie evenmin goed dat hij hardop beweerde dat Blade Trinity was geflopt omdat de zwarte held naar de achtergrond was verdwenen ten gunste van twee blanke sidekicks, Ryan Reynolds en Jessica Biel. Snipes’ volgende actiefilms hadden inwisselbare namen als The Contractor en The Detonator, en gingen rechtstreeks naar de videotheek. De toekomst zag er voor Snipes nog donkerder uit toen hij in oktober 2006 werd aangeklaagd wegens het ontduiken van de belasting voor minstens 11 miljoen dollar.

Het Nederlandse aandeel op het festival van Venetië bestaat dit jaar uit De Laatste Dagen van Emma Blank, de zwarte komedie van Alex van Warmerdam. De film, die niet meedingt naar de Gouden Leeuw, maar is opgenomen in het programma Venice Days, draaide maandag en dinsdag voor volle zalen. De première op maandag werd gevolgd door een bescheiden feestje in de tuin van een villa waar hoofdrolspelers Marlies Heuer en Gene Bervoets aanwezig waren, evenals Annet Malherbe, Alex van Warmerdam en producent Marc van Warmerdam. En behalve de goede ontvangst van de film ging het in dit Nederlands onderonsje uiteraard ook over het beschamende gedoe rond de Nederlandse Oscarinzending. Claudia Landsberger, de directeur van Holland Film, de organisatie die verantwoordelijk is voor de Nederlandse Oscarinzending, was namelijk óók de gastvrouw van het Emma Blank-feestje. Maar op deze feestelijke gelegenheid wilde de gestresst ogende directeur geen commentaar leveren op de gênante gang van zaken. Alex van Warmerdam was meer uitgesproken.

Animatiestudio Pixar doet het goed dit jaar op filmfestivals. Hun tiende meesterwerk Up mocht als eerste animatiefilm ooit het festival van Cannes openen en in Venetië werd Pixar-pionier John Lasseter dit weekend geëerd met een Gouden Leeuw voor zijn visionaire verdiensten. Het was voor het eerst dat deze ere-leeuw werd uitgereikt aan een studio want Lasseter liet zijn collega’s meedelen in de eer. Dus kreeg Lasseter de Gouden Leeuw en de vier andere regisseurs (Brad Bird, Pete Docter, Andrew Staunton, Lee Unkrich) die de afgelopen 15 jaar baanbrekende prachtfilms maakten als Toy Story, Finding Nemo, Ratatouille en The Incredibles elk een Gouden Welpje. Het duurde nog wel even voordat ze deze in handen kregen tijdens de plechtigheid, want het festival had George Lucas uitgenodigd om de prijzen uit te reiken.

Zondag stond op het filmfestival van Venetië bij wijze van alternatieve kerkgang op het onchristelijke tijdstip van half negen ‘s ochtends de nieuwe film van Michael Moore geprogrammeerd, Capitalism: A Love Story. De titel verraadt al dat Moore hierin de economische crisis aanpakt, met name de blinde liefde die Amerika voor de vrije handel voelt. Zoals eerder in Fahrenheit 9/11 (over de War on Terrorism) en Sicko (over de Amerikaanse gezondheidszorg) schuwt Moore het grote gebaar niet: satirische stukken vol manipulatieve montages worden afgewisseld met sentimentele episodes over schrijnende gevallen van Amerikaanse burgers die gemangeld zijn door het kapitalistische systeem. Moore is een ware volksmenner, maar wel eentje met het gelijk aan zijn kant en het hart op de juiste plaats. En probeer maar eens serieus te blijven wanneer de goedzak op Wall Street de bankgebouwen die huidige economische ellende hebben veroorzaakt afzet met het bekende gele politietape ‘crime scene – do not cross’.

Net als regisseur Werner Herzog (Grizzly Man) is Nicolas Cage niet bang voor een uitdaging: Herzog at ooit zijn schoen op na een verloren weddenschap, en Cage at ooit voor een film een levende kakkerlak. De uitdaging waar ze tijdens dit festival voor staan heet Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans. Die titel zorgde vooraf al meteen voor controverse, want de film is geen officieel vervolg op Bad Lieutenant uit 1992, met Harvey Keitel. Regisseur Abel Ferrara, de maker van de oorspronkelijke Bad Lieutenant, liet fijntjes weten dat de makers van de nieuwe versie ‘dieven zijn die in de hel moeten branden’. Dat kan nog leuk worden als Ferrara later deze week ook in Venetië arriveert met zijn nieuwe film Napoli, Napoli. Maar Herzog wilde op de persconferentie geen olie op het vuur gooien en nodigde de heetgebakerde Ferrara alvast uit hun geschillen bij te leggen onder het genot van een fles whisky.

Op het filmfestival van Cannes was het eind mei de Deense regisseur Lars von Trier die met zijn bloederige relatiedrama Antichrist – met genitale automutilatie – voor de meeste ophef zorgde. Op het filmfestival van Venetië, dat net is begonnen, zorgen vooralsnog alweer de Denen voor de eerste opschudding, of in elk geval: voor de eerste vertoning waarbij een deel van het publiek al na enkele minuten de zaal verliet. De uitloop werd veroorzaakt door de extreem gewelddadige vechtscènes in Valhalla Rising, van Nicolas Winding Refn. Zijn vikingepos draait rond de mythische krijger One Eye, een ijzersterke rol van Mads Mikkelsen. De acteur werd buiten Denemarken vooral bekend door zijn rol als de bloed huilende schurk Le Chiffre in Casino Royale, maar Mikkelsen speelde een van zijn eerste rollen in de debuutfilm van Winding Refn, Pusher (1996). Valhalla Rising gaat over de bloedige confrontatie tussen Christenen en heidenen, met Viking Mikkelsen als een soort Christusfiguur tegen wil en dank.

De Laatste Dagen van Emma Blank, de laatste film van Alex van Warmerdam, is geselecteerd voor het filmfestival van Venetië. Dat is goed nieuws voor de film, die in Nederland in bezoekersaantal (40.000) voorlopig achterblijft bij het succes van Ober (112.000). Datzelfde Ober zou drie jaar terug óók in Venetië draaien, maar festivaldirecteur Marco Müller selecteerde de film toen op het laatste moment toch niet. Van Warmerdam was daar behoorlijk kwaad over: ‘Hij had gesuggereerd dat het wel snor zat met Ober, hij hield geen slag om de arm. Ik weet dat je als festivaldirecteur tot op het laatste moment met films schuift, maar doe mij dan die belofte niet.’ Maar dit jaar heeft Müller dus wel woord gehouden en draait Van Warmerdams laatste film begin september op het festival, in het programma Venice Days. Is daarmee alles vergeten en vergeven is de regisseur nu alsnog vereerd? ‘Ach, vereerd is een relatief begrip, het is vooral fijn omdat het Emma Blank een internationaal podium geeft waardoor de film verkocht kan worden aan het buitenland. En ik heb een soort band met Venetië, omdat Abel en De Jurk daar ook hebben gedraaid. Het is ook een publieksfestival, waar de Italiaanse versie van Tante Truus gewoon een kaartje kan kopen om een film te zien, dat vind ik wel prettig. Bovendien is Venetië de mooiste stad van de wereld, met lekker eten en water en bootjes en zo. Je kan beter daar te gast zijn als filmmaker dan in een Oostblokland met vies eten!’