Overzicht van: Timo Lassy

Timo Lassy – Round Two (Ricky-Tick) * * *
In februari verschijnt het tweede album van José James, de man die vocale jazz weer cool maakte. Tot dat (geweldige) moment is er het tweede soloalbum van de Finse saxofonist Timo Lassy. Daarop zingt James twee heerlijke vingerknipjazz-liedjes. De rest van het album zorgt ook al voor blauwe vingers. Eerder gedaan, beter gedaan ook, maar hier toch ook heel goed gedaan.

Glerum Omnibus – 57 Variations (Favorite) * * * *
Contrabassist Ernst Glerum is een van de belangrijkste en beste Nederlandse jazzmuzikanten – hij won vorig jaar de Boy Edgar prijs. Hij plukt en hij strijkt, en in zijn eigen trio doet hij beide met verve. Lied-achtige composities, met veel variatie (ziedaar de titel) en veel spanning. Tegen het einde mag de lekker lijzig zingende pianist Ruben Hein laten horen hoe mooi Too Much van The Spice Girls eigenlijk is.

The Keyboard Circle – The Keyboard Circle (678) * * * *
Herbie Hancock, Chick Corea, Rob Franken. De laatste naam zegt je wellicht weinig, maar de (inmiddels overleden) toetsenist doet niet onder voor zijn beroemde Amerikaanse collegae. Dit door fan Frank Jochemsen afgestofte concert uit 1976 laat horen hoe inventief, soulvol en een tikkie vreemd Franken (met drummer en mede-toetsenist) op de synthesizers en elektrische pianos was. Belangrijk Nederlandse jazz-archiefmateriaal, terecht heropgepoetst.

Diverse artiesten – Jazz Heat, Bongo Beat (Ricky-Tick) * * * *
Het Finse Ricky-Tick label laat al enkele jaren horen dat in het land van de duizend meren uitstekende vingerknipjazz gemaakt wordt. Five Corners Quintet, en de daarin actieve blazers Jukka Eskola en Timo Lassy, vormen de voorhoede. Die zijn dan ook present op deze uitstekende compilatie waarop verder Astro Can Caravan (spacey afro-jazz) en Stance Brothers (dikke funk) in positieve zin opvallen. Stijlvol, tijdloos, en voor Finnen behoorlijk expressief en warmbloedig.
 
Nicola Conte – The Modern Sound of (Schema) * * *
De ondertitel luidt: ‘Versions in jazz-dub’, wat een stuk interessanter klinkt dan ‘Restjes en remixen’. Want dat biedt deze dubbel-cd van de Italiaanse stijlmeester die zijn voorkeur voor bossanova vrijwel altijd laat doorklinken. Bewerkt zijn onder meer Mark Murphy en Five Corners Quintet, hij begeleidt superzanger José James in de (overigens wat saaie) standard All or Nothing at All en hij produceerde nummers van onder meer Fertile Ground en Robert Roena. De laatste weet van Dave Brubecks kapotgespeelde Take Five nog een dikke dansvloervuller te maken.
 
Mountain Mocha Kilimanjaro – Mountain Mocha Kilimanjaro (Jazzman) * * * *
Yellow Soul Force heet een van de nummers op dit debuut en het zou de bijnaam kunnen zijn van dit hard funkende, zangloze zestal uit Japan. Niet de blazers, maar de toetsenist soleert soms terwijl de ritmesectie onverstoorbaar een retestrakke groove neerlegt. Is het wel jazz? Als ze een verschroeiende versie spelen van Led Zeppelins Immigrant Song mag je daar aan twijfelen. Als je daar nog tijd voor hebt, in de dansende menigte.