Overzicht van: The Cure

* * *
Drama van Stian Kristiansen

Noorwegen, 1989. De Berlijnse Muur is net gevallen maar behalve een geschiedenisleraar maakt niemand zich daar druk over op de middelbare school van Jarle. Met zijn middelbare schoolvrienden is hij drukker bezig met hun postpunkbandje. Hun vaste fan, de mooie Katrine, is tevens de vriendin van Jarle. Maar zijn zekerheden gaan wankelen wanneer hij verliefd wordt op een nieuwe leerling van de klas: een jongen die ook nog naar synthesizerpop luistert. Dit goed geacteerde Noorse kassucces is een prettig nostalgische coming of age film met een sterke soundtrack; muziek van The Stone Roses, The Jesus and Mary Chain, R.E.M., Japan en The Cure draagt bij aan de sfeer.

(Sincerely Yours)
Pop * * * *

Op weg naar het station kreeg ik een lekke band, en kon ik een flink stuk teruglopen naar huis. Maar ondanks de kou, de gladde stoep en de felle zon recht in mijn gezicht maakte deze plaat van dit Zweedse electropopduo de wandeling meer dan dragelijk. Met plastic, maar zwoele reggae en latino ritmes neemt JJ je mee op reis naar verre oorden die alleen in je hoofd bestaan. De galmende strijkers, de Cure-gitaarloopjes en de engelenzang van de anonieme zangeres dragen daar zeker aan bij. Helaas duurt de plaat een krap half uurtje en sta je snel weer met beide benen op de grond, met het plakken van een band in het vooruitzicht.

(Universal)
Pop * * *

‘I‘d tear out my eyes for you, my dear / anything to see everything that you do,’ zingt Davey Havok op het nieuwe album van AFI. Dan weet je genoeg: De Gothische Liefde, waarin het mes altijd in de aanslag, staat hier centraal. Was het vorig album, het heerlijke en extreem succesvolle (nummer 1 in de VS) Decemberunderground al ver verwijderd van de punk- en hardcoreroots van de band, daar is op Crash Love zelfs niets meer van te horen. Hier klinken Smiths- en vooral Cure-fans. Eén kwaliteit van AFI is daarmee helaas ook op de achtergrond geraakt: opwinding.

Bensé – Album (Naive) * * * *
Dit dromerige debuut van Julien Bensé werd vorig jaar al eens uitgebracht, maar kreeg een nieuwe hoes en een extra liedje. En een Nederlandse release. Je zou de voornamelijk akoestisch opererende Bensé de Franse tegenhanger van Counting Crows kunnen noemen. Hij klinkt zonnig, maar bezingt de schaduwzijdes. Zuchtmeisje Rose doet mee, in het prachtige duet Petite. Verrassing: in het Engelstalige bonusnummer klinkt Bensé ineens als onze Lucky Fonz III.

Pascal Heni – Retour au nom de jeune homme (Naive) * * *
Deze Parijzenaar heeft als bijnaam Pascal de Bollywood – de acteur werd twintig jaar geleden gegrepen door de flamboyante Indische film en vooral door de muziek. Zijn Hindi is accentloos, en ook in India lopen ze weg met hem. Op dit album stopt hij Oosterse invloeden in zijn chansons, met opener Elseneur als dikke, kleurrijke hit. Mits hysterisch gebracht moet dit live een fijne toverbal zijn.

Dominique A – La Musique (Cinq7) * * *
De peetvader van de moderne Franse pop loopt al dik vijftien jaar mee, en maakte meer dan tien albums. Een gezellige meefluiter is hij nooit geweest, ook op La Musique overheersen de donkere kanten. Muzikaal grijpt hij terug op vroege new wave (denk Cure, Joy Division), wat de aandacht enigszins doet verslappen. Single Immortels is wel monumentaal. Wie Dominique nog niet kent, start beter bij platen als Auguri of Tout sera comme avant.

 * * * *
Horrorfilm van Tomas Alfredson
In de bioscoop vanaf 23 april

Afgelopen najaar vielen Amerikaanse tienermeisjes massaal in katzwijm voor Twilight, een kuise, brave tienervampierfilm met een cast die oogde als een boyband-versie van The Cure. De slaapverwekkend slappe hap was alleen in hype-gevoelig Amerika een kassucces. Dat de prikkelende combinatie van puberende vampiers ook een intrigerende film kan opleveren, bewijst de Zweedse film Let the Right One in (Låt den Rätte komma in). Alfredson laat veel aan de verbeelding over in zijn sfeervolle coming-of-age-film over de blonde 12-jarige Oskar, die op school wordt gepest. Het buitenbeentje vindt een lotgenoot in Eli, een bleek meisje dat op blote voeten de Zweedse sneeuw trotseert en nog meer eigenaardige gewoontes blijkt te hebben.
Het knappe van Let the Right One in is dat de film niet op één genre vast te pinnen is: de film doet aanvankelijk denken aan een Zweedse kinderfilm, tot er ineens een vermoorde wandelaar ondersteboven wordt gehangen in de sneeuw, zodat zijn bloed uit hem kan stromen. Alfredson mikt desondanks niet op goedkope shockeffecten, maar op sfeer, en de film gaat dan ook meer over de universele eenzaamheid van het buitenbeentje dan over bloedzuigers. Ongetwijfeld vinden de Amerikaanse Twilight-fans dit juist weer slaapverwekkend, maar ook zij worden op hun wenken bediend: de onvermijdelijke Amerikaanse remake van Let the Right One In staat gepland voor volgend jaar.

(Bubbles/Rough Trade)
Pop/dance
* * * *

Het grootste commentaar dat je kunt hebben op de nieuwe The Whitest Boy Alive is dat hij ontzettend veel lijkt op debuut Dreams. Om dat positief uit te leggen: Whitest Boy Alive heeft een eigen geluid dat ondertussen geperfectioneerd is. Op het debuut was de vergelijking als eigentijdse The Cure vaak terecht, nu is de formatie eigener geworden. De reputatie als onweerstaanbare liveact is goed voorstelbaar ook al laat frontman Erlend Øye, die net zo goed succes boekte bij Kings of Convencience dan als dance-dj, de plaat uiterst minimaal klinken. De kort aangeslagen gitaarriffjes, zoals de drie akkoorden van Timebomb, blijven de hele plaat basic. Daaronder dansen de baslijnen en worden staccato electroklanken toegevoegd, zoals onder het opzwepende Courage. Øye weet ook deze plaat weer tegelijk melancholisch te laten klinken. Door zijn zachte zang, maar ook door de pijnlijke einde-relatieperikelen in z’n teksten: ‘It’s better to say nothing than say something wrong.’ Bij The Whitest Boy Alive is het dansen met een klein traantje in je ooghoek.