(Eagle Vision)
* * *

Ja, jongens en meisjes, er was een tijd voor Coldplay en Oasis, zelfs voor de Stones en Beatles, dat er in Engeland al rockmuziek werd gemaakt. En degenen die daar het meest succes mee hadden, we spreken over het eind van de jaren vijftig begin jaren zestig, waren Cliff Richard & The Shadows. Met een zanger, een solo-, slag-, basgitarist en drummer waren ze ook nog de ontwerpers van de bezetting van de moderne rockband. Zoals iedereen in die tijd werden ze geïnspireerd door de rock ‘n’ roll van Elvis, maar na hun eerste nummer 1-hit – het popdeuntje Living Doll – gingen ze meer mainstream. Toch hielden ze door het gitaargeluid van Hank B. Marvin (de man met die enorme zwarte bril) een onmiskenbaar eigen geluid. Die combinatie leverde Richard en zijn Schaduwen tientallen hits op, waarvan negentien nummer 1 haalden; The Young Ones en Do You Want to Dance waren ook in Nederland monsterhits. Het concert in de Londense O2 Arena laat vijf bedaarde bejaarden zien. Maar ze spelen wel 42 klassiekers en tonen zo aan recht te hebben op een fraaie positie in de canon van de Britse popmuziek. Zo, en dan mogen jullie nu weer Arctic Monkeys opzetten.

Ottograph is een Amsterdamse beeldend kunstenaar. Hij maakt dagelijks een schilderij op ipainteveryday.com, maar vanaf vandaag kun je hem elke week aan het werk zien op revu.nl, waar hij een schilderij maakt over een actueel onderwerp. Deze week: Madonna verslaat The Beatles in de hitlijsten. Klik op ‘lees meer’ voor het filmpje.

var flashvars = {};
flashvars.plugins = “http://assets.videostrip.com/plugins/JWPlayer4/AdMatcherClient.swf”;
flashvars.puid = “0″;
flashvars.categories = “Default”;
flashvars.width = “480″;
flashvars.height = “290″;
flashvars.file = “http://revu.smm.bin.ilsemedia.nl/m/m1dzimis016j.flv”;
flashvars.image = “http://revu.smm.bin.ilsemedia.nl/m/m1dzimis016j_p.jpg”;
flashvars.autostart = “true”;
flashvars.backcolor = “#FFFFFF”;
flashvars.frontcolor = “#000000″;
var params = {};
params.bgcolor = “#FFFFFF”;
params.allowfullscreen = “true”;
params.allowscriptaccess = “always”;
var attributes = {};
attributes.id = “ply”;
swfobject.embedSWF(“http://videoplayer.ilsemedia.nl/video/smm/2.1/im_player.swf?instance=” + ( Math.floor ( Math.random ( ) * 100000 + 1 ) ), “ilsemedia_player_block_m1dzimis016j”, “480″, “290″, “9.0.0″, false, flashvars, params, attributes);

Ok, The Beatles zijn geremastered. EMI verdient een flinke smak geld aan de ouderwetse fan die alles in mooie hoesjes op cd moet hebben, en de nieuwerwetse fan merkt dat zelfs de mp3′s van de geremasterde cd’s veel beter klinken dan die gare uitgaven uit de jaren tachtig.
Maar dat terzijde, want wat vinden jullie anno 2009 nou eigenlijk de beste plaat van de Fab Four? Ga je voor de psychedelica van Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band of voor het ambacht van Revolver? Of juist voor het bombasme van Let It Be of de pure liedjes van Please Please Me? Laat je stem horen!

[poll id="23"]

(Warner)
Rock **

Na de epische comeback American Idiot verklaart Green Day nu in drie delen de verderfelijke 21ste eeuw. Niet dat het tekstueel de kinderdeun Know Your Enemy overstijgt: Joe schrijft beter over masturbatie dan contemporaine filosofie. Gewoonlijk is muziek de redding, maar nu is !Viva La Gloria! zó My Chemical Romance en wordt de uitgebreide softe kant clichématig gezocht bij The Beatles of Oasis. 21 Guns drijft godbetert exact op de coupletten van Don McLeans American Pie en het refrein van Bowie’s All The Young Dudes. Het stevige werk klinkt aangenamer, want er wordt keurig gevist uit het bakje ‘10 succesvolle gitaarbreaks’.

(Koch)
* *

Natuurlijk was Ringo Starr een prima drummer, maar zijn belangrijkste rol in de Greatest band On Earth was toch die van aardige diplomaat die pendelde tussen Lennon, McCartney en Harrison als ze elkaar weer eens de tent uitvochten. En werkten die drie na het uiteenvallen van de groep driftig aan hun solocarrières, Starr werd ex-Beatle van beroep. Van tijd tot tijd maakte hij soloplaten, maar die stonden vol vrolijke niemandalletjes en leunden erg op zijn tijd als lolligste Beatle. Dat is ook weer het geval op deze dvd (waarop slechts vier nummers en een wat overbodige achter de schermen-documentaire) en cd (veertien nummers). Met zijn band The Roundheads vertolkt hij zijn schaarse Beatlessongs als Octopus Garden en Dont’t Pass Me By en eigen hits als It Don’t Come Easy. Het gaat er allemaal vrolijk aan toe, er wordt bekwaam gespeeld, maar echt spectaculair wordt het nergens. En dat kan ook niet anders: in tegenstelling tot wat zijn naam suggereert is Ringo Starr nooit een ster geweest. Richard Starkey, zoals hij echt heet, is een bescheiden man die het leuk vindt om met een stel bejaarde profmusici middelgrote zalen af te reizen. Eigenlijk zegt hij het zelf al in de docu: ‘It’s this or driving the bus.’

(Pias)
Singer/songwriter * * * *

Lucky Fonz III komt op straat soms mensen tegen die er heilig van overtuigd zijn dat hij een grap van De wereld draait door is. Zo’n trillerige stem staat wel heel ver af van de Marco Borsato’s onder ons. Die mensen wagen zich niet aan A Family Like Yours. Een gemis, Fonz heeft hierop een net zo gewaagde als geslaagde stap gezet. Het opgewekte The World Wants You to Stay is slechts een harde beat verwijderd van de Party Animals terwijl albumopener Summer Day een fris Lennon & McCartney-liedje is. Lucky Fonz III is op A Family Like Yours minder troubadour en meer bandje inclusief drums die rammelen. Ze zijn er nog wel, die kleine charmante luisterliedjes, maar dan rijkelijker ingekleurd. Ook terug van nooit weggeweest zijn de repeterende zanglijntjes: het countrymomentje Station Wagon en het gevoelige My Daughter zitten er vol mee. Welke kant het ook opbuigt, de sterke melodie staat voorop. Lucky Fonz III is toch niet gek?!

Luister verder:
The Beatles – A Hard Day’s Night (1964)
Leonard Cohen – New Skin for the Old Ceremony (1974)
Party Animals – Good Vibrations (1996)

De Dijk – Niemand in de stad (Deluxe Edition) (Universal) * * * *
Ik krijg je maar niet uit mijn kop van De Dijk was aanvankelijk een kalm bluesliedje. De demoversie van dit nummer, en andere, is te horen op de extra cd van deze heruitgave van het meesterwerk van De Dijk uit 1989. Jammer dat de aantekeningen van Huub van der Lubbe niet integraal (en goed leesbaar) zijn bijgeleverd. Die inkijk had deze Edition nog Deluxer gemaakt.

Diverse artiesten – Clap Your Hands and Stamp Your Feet (Excelsior) * * *
‘24 Nederglam Tracks from the Early 70’s’ luidt de ondertitel van deze compilatie. Want ja, in navolging van Sweet en Slade stonden ook Hollanders op plateauzolen met glitters in hun haar. Waaronder BZN, die ‘m flink van jetje geven in Sweet Silver Annie. En Bonnie St. Claire klinkt nog fris en fruitig als leadzangeres van Unit Gloria. Beste nummer uit die tijd is en blijft Let Your Hair Hang Down van Catapult. Niks glitter, wel mooi: de Beatles-pastiche van Smyle.

Zuco 103 – Retouched (Dox) * *
Het is op deze plek al vaker geconstateerd: remixprojecten zijn als gemengde nootjes. Er zit lekkers tussen, maar ook rommel. Dat is bij de vijftien verbouwingen van Zuco-liedjes die op After the Carnaval stonden niet anders. Nou ja, verbouwingen; remixers als Kraak & Smaak, Patife en Wagon Cookin’ blijven dicht bij het Zuco-geluid. Zonder de bron te verbeteren. Tja.

(Bertus)
Reggae * * *

Dat de vorige albums van de Easy Stars (een verzameling reggae-artiesten uit Brooklyn) nooit verwerden tot een gimmick kwam niet alleen doordat hun bewerkingen zo sprankelend en origineel waren, maar ook doordat ze albums verreggaeden die niet meteen voor de hand lagen. Na Dark Side of the Moon en OK Computer volgt nu het oerconceptalbum: Sgt. Pepper’s. De muzikale rijkdom is opnieuw indrukwekkend, de verrassing minder groot. Onvermijdelijk, omdat de aanpak inmiddels wel bekend is en de originele nummers deze keer toegankelijker. Het grote raden naar het volgende album kan beginnen. Tommy?

(Motown)
* * * *

Op YouTube zijn genoeg live-opnames van Stevie Wonder te zien (veelal live-in-de-studio, zoals zijn geweldige optredens bij Sesamstraat), maar gek genoeg is dit pas de eerste dvd met een volledig concert. Van zeer recente datum, in oktober 2008 opgenomen in Londen. Met die Wonder Summer’s Night Tour kwam hij ook in Rotterdam, een concert waarover Alain Clark recent in Revu zei dat hij er ‘als een klein meisje’ bij heeft staan huilen. En terecht, want de soulmeester maakte er een muzikaal spektakel van. Een bloemlezing uit zijn lange carrière, aangevuld met covers van onder anderen Miles Davis en, in dit geval, The Beatles en de Rolling Stones. Wie er in Rotterdam bij was, kan zien hoe ijzingwekkend strak geregisseerd de show was. In Londen klonk het namelijk precies zo als in Ahoy’. Het knappe aan dit concert was dat hij zowel de Echte Fans, als de greatest hits-liefhebbers bediende. Dus zowel As if You Read my Mind en Visions speelde, als Isn’t She Lovely en I Just Called to Say I Love You. Een meesterlijk band staat hem bij, dochter Aisha Morris mag een liedje zingen en, zoals dat hoort bij zwarte muziek, is er veel contact met het publiek. Hopelijk is dit de aftrap voor de release van meer Wonder-concerten, liefst uit het midden van de jaren zeventig.