Overzicht van: Superbad

* *
Komedie van Harold Ramis

Een van de grote flops van de vorige zomer was Year One, een kluchtige komedie die de Nederlandse bioscopen niet eens haalde. Jack Black en Michael Cera (Superbad) spelen twee neanderthalers die door hun stam worden verdreven en op hun trektocht op allerlei bijbelse figuren stuiten. Kaïn en Abel, Sodom en Gomorra, van alles komt voorbij zonder meer dan een sporadische glimlach op te leveren. Het niveau van Monthy Python’s bijbelse satire Life of Brian wordt in de verste verte niet benaderd, en ook Mel Brooks’ History of the World: Part I (1981) was beter – daarin werden de poep- en piesgrappen gecompenseerd met briljante invallen.

* * * *
Komedie van Judd Apatow
In de bioscoop vanaf 3 september

Komt een beroemde stand-up komiek bij de dokter; zegt de dokter: u heeft een ongeneeslijke vorm van leukemie. Het overkomt George Simmons (Adam Sandler), een komiek die als voorbeeld dient voor de jongste generatie grappenmakers. Omdat hij eigenlijk geen goede vrienden heeft en zijn ex-vrouw inmiddels met een andere man leeft, gaat George op zoek naar gezelschap. De keus valt op Ira Wright (Seth Rogen), een weinig succesvolle jonge stand-up die hij formeel inhuurt als tekstschrijver, maar die eigenlijk dienst doet als ‘buddy’.
Apatow, die eerder de dijenkletsers The 40 Year Old Virgin en Superbad regisseerde, lijkt met zijn derde film een onbekende kant van zichzelf te willen laten zien; iets als ‘de clown die van binnen huilt.’ Daar zitten we natuurlijk niet op te wachten. Apatow zelf gelukkig ook niet. Met die huilende clown loopt het dus wel los. Funny People is net als Apatows eerdere films vooral één lange (145 minuten durende!) ode aan de vriendschap tussen heteromannen die maar geen afscheid kunnen nemen van hun puberteit. Op het podium harde, seksueel getinte grappen maken en eeuwig schutteren en blozen in het bijzijn van vrouwen. In het echte leven kan die schizofrenie tenenkrommende proporties aannemen, maar na Funny People ben je geneigd Apatow gelijk te geven: schunnige grappen maken het bestaan een stuk draaglijker.

* * * *
Stadskomedie van Peter Sollett

Michael Cera is pas 21, maar heeft al een rotsvast imago als verlegen sukkel, dankzij films als Juno en Superbad én de tv-serie Arrested Development. Ook in de charmante komedie Nick and Norah’s Infinite Playlist doet hij geen moeite dat imago bij te stellen: hij speelt de verlegen bassist van een band die verder alleen uit homo’s bestaat. Maar hij speelt deze Nick met zoveel zelfspot dat de kijker zich meteen weer gewonnen geeft voor de knuffelsukkel met zijn gebutste Yugo. Nick tobt zo over een verloren liefde dat hij het meisje dat écht bij hem past – de door Kat Dennings al even aanstekelijk gespeelde Norah – niet meteen ziet staan. De film zelf is een al even sympathiek portret van New York, waar de hoofdpersonen elkaar gedurende één nacht voortdurend kwijtraken en dan weer terugvinden. After Hours, maar dan voor de Juno-generatie, want wie Nick & Norah als rom-kom betitelt doet deze subtiele komedie vol sterke dialogen onrecht. Alleen al de running gag van de kauwgum die van mond tot mond gaat is meesterlijk gevonden.

* * * *
Actiekomedie van David Gordon Green

In Pineapple Express slaan de tevreden blower Dale (Seth Rogen) en zijn vaste wietdealer Saul (James Franco) op de vlucht nadat Dale getuige is van een moord. Probleem is wel dat ze allebei apestoned zijn en dus niet meer helder kunnen denken. Producent Judd Apatow kwam op het idee voor deze actiekomedie toen hij de stonede bijrol van Brad Pitt in True Romance zag en bedacht dat het leuk zou zijn ‘een soort Bad Boys te maken waarin iedereen stoned was’. Het script werd geschreven door Seth Rogen en Evan Goldberg, die zich eerder hadden bewezen met het hilarisch vuilbekkende script van Superbad. Pineapple Express, dat in Nederland schandalig genoeg geen kans kreeg in de bioscoop, bevat meer actie dan Apatows andere komedies. Dat hebben de hoofdrolspelers geweten, aldus het injury report op de extra’s: Rogen brak een vinger en Franco liep drie hechtingen in zijn voorhoofd op toen hij tegen een boom aanliep. Daarom draagt hij halverwege de film ineens een hoofdband. Gelukkig zorgt de slapstick er mede voor dat Pineapple Express ook zonder te blowen dolkomisch is.