(Universal)
Hardrock * * * * *
Eindelijk. Hij is er. Het album van de meest vermakelijke liveband ter wereld. In LA zijn ze legendes, de leden van Steel Panther. Al jaren spelen ze er iedere maandag in dezelfde club, en er zijn vele redenen om daar bij te zijn: de nummers (alleen maar covers van hardrockklassiekers uit de jaren tachtig), de sfeer (ronduit hitsig) en de grappen tussendoor. Zelfs Robbie Williams, Pelle van The Hives en Fred Eaglesmith samen zijn niet zo snedig als de leden van Steel Panther. Het album is de gehoopte optelsom van dit alles: een aanstekelijke en overdadige ode aan een beschimpt universum, dat van de poedelrock, gecombineerd met teksten waarop het tegelijk meezingen en bulderen is. De reden dat het werkt, zelfs wanneer bijna letterlijk hits van Bon Jovi en Reo Speedwagon worden geciteerd, is het gebrek aan ironie waar The Darkness in uitblonk. Bij Steel Panther hoeft geen mens zich af te vragen of er gelachen mag worden. Al scoort Fat Girl (‘I wanna prove you my feelings are for real / So I’m gonna buy you a million Happy Meals’) ook erg hoog, het allerhardst kan dat bij Communitiy Property, het meest originele liefdeslied van het jaar: ‘If you were a hooker you know / I’d be happy to pay.’
