Overzicht van: Rob Franken

Timo Lassy – Round Two (Ricky-Tick) * * *
In februari verschijnt het tweede album van José James, de man die vocale jazz weer cool maakte. Tot dat (geweldige) moment is er het tweede soloalbum van de Finse saxofonist Timo Lassy. Daarop zingt James twee heerlijke vingerknipjazz-liedjes. De rest van het album zorgt ook al voor blauwe vingers. Eerder gedaan, beter gedaan ook, maar hier toch ook heel goed gedaan.

Glerum Omnibus – 57 Variations (Favorite) * * * *
Contrabassist Ernst Glerum is een van de belangrijkste en beste Nederlandse jazzmuzikanten – hij won vorig jaar de Boy Edgar prijs. Hij plukt en hij strijkt, en in zijn eigen trio doet hij beide met verve. Lied-achtige composities, met veel variatie (ziedaar de titel) en veel spanning. Tegen het einde mag de lekker lijzig zingende pianist Ruben Hein laten horen hoe mooi Too Much van The Spice Girls eigenlijk is.

The Keyboard Circle – The Keyboard Circle (678) * * * *
Herbie Hancock, Chick Corea, Rob Franken. De laatste naam zegt je wellicht weinig, maar de (inmiddels overleden) toetsenist doet niet onder voor zijn beroemde Amerikaanse collegae. Dit door fan Frank Jochemsen afgestofte concert uit 1976 laat horen hoe inventief, soulvol en een tikkie vreemd Franken (met drummer en mede-toetsenist) op de synthesizers en elektrische pianos was. Belangrijk Nederlandse jazz-archiefmateriaal, terecht heropgepoetst.

Ad Colen Quartet – Free (Sweet Briar) * * * *
Op de hoes van Free poseert saxofonist Colen in een zomers wit pak, en gooit hij losse vellen papier in de lucht. Conclusie vooraf: dit is een plaat waarop de Utrechter de teugels laat vieren, de ramen opengooit en gewoon een pak lekkere nummertjes speelt. Colen is een veteraan met een eigen toon (zowel op sopraan- als tenorsax) die kan vertrouwen op zijn band. De toon is licht en soms dromerig, de details zijn rijk en de composities solide. Zo mooi kan jazz zijn. Colen lacht terecht uitbundig op de hoesfoto.

De Nazaten & James Carter – Skratology (Strotbrock) * * * *
Tot deze plaat had ik nog nooit van De Nazaten gehoord. Een gemis, want deze Surinaams-Nederlandse groep bestaat al vele jaren en kan een potje warmbloedige kasekojazz neerzetten waar je blaren van op je zolen krijgt. Naast de Surinaamse wortels put de groep ook inspiratie uit de klezmer, Indiase filmmuziek en reggae. Dwarse saxheld James Carter is een vriend, deze liveplaat laat horen hoe goed zijn vrije spel past bij de originele muziek van De Nazaten. Goed gek.

Rob Franken – Fender Rhodes (Sonic Scenery) * * *
Vrijwel iedereen heeft Rob Franken weleens horen spelen, bijvoorbeeld in de filmmuziek van Turks Fruit. De favoriete toetsenist van onder meer Toots Thielemans was een meester op de altijd warm klinkende (elektrische) Fender Rhodes piano. Wie hem wil horen funken, moet op zoek naar zijn Organ-ization platen. Op deze cd staan radio-opnames uit de seventies van Franken als jazz-toetsenist. Soms wat te veel naar de fusionkant, maar ook breekbaar. Bonus is een mooie radiodocumentaire gemaakt door fan Frank Jochemsen.