Overzicht van: Nicola Conte

Diverse artiesten – Jazz Heat, Bongo Beat (Ricky-Tick) * * * *
Het Finse Ricky-Tick label laat al enkele jaren horen dat in het land van de duizend meren uitstekende vingerknipjazz gemaakt wordt. Five Corners Quintet, en de daarin actieve blazers Jukka Eskola en Timo Lassy, vormen de voorhoede. Die zijn dan ook present op deze uitstekende compilatie waarop verder Astro Can Caravan (spacey afro-jazz) en Stance Brothers (dikke funk) in positieve zin opvallen. Stijlvol, tijdloos, en voor Finnen behoorlijk expressief en warmbloedig.
 
Nicola Conte – The Modern Sound of (Schema) * * *
De ondertitel luidt: ‘Versions in jazz-dub’, wat een stuk interessanter klinkt dan ‘Restjes en remixen’. Want dat biedt deze dubbel-cd van de Italiaanse stijlmeester die zijn voorkeur voor bossanova vrijwel altijd laat doorklinken. Bewerkt zijn onder meer Mark Murphy en Five Corners Quintet, hij begeleidt superzanger José James in de (overigens wat saaie) standard All or Nothing at All en hij produceerde nummers van onder meer Fertile Ground en Robert Roena. De laatste weet van Dave Brubecks kapotgespeelde Take Five nog een dikke dansvloervuller te maken.
 
Mountain Mocha Kilimanjaro – Mountain Mocha Kilimanjaro (Jazzman) * * * *
Yellow Soul Force heet een van de nummers op dit debuut en het zou de bijnaam kunnen zijn van dit hard funkende, zangloze zestal uit Japan. Niet de blazers, maar de toetsenist soleert soms terwijl de ritmesectie onverstoorbaar een retestrakke groove neerlegt. Is het wel jazz? Als ze een verschroeiende versie spelen van Led Zeppelins Immigrant Song mag je daar aan twijfelen. Als je daar nog tijd voor hebt, in de dansende menigte.

Lorenzo Tucci – Touch (Schema) * * *
Italians do it better, is een bekende T-shirtkreet. Het Schema-label van dj/gitarist Nicola Conte (zie foto) doet er alles aan om dat waar te maken. Wat vormgeving betreft, en qua muziek. Drummer Tucci stoft met uitgebreide band (onder wie Conte) vingerknipjazz af van Jimmy Woode en Sahib Shihab, en daar wordt ook nog eens overtuigend bij gecroond. Niks nieuws, maar als mama pasta maakt, verwacht je ook geen gekke experimenten.

Sahib Shihab – Summer Dawn (Schema Rearward) * * * *
Schitterende heruitgave van een plaat uit 1964, waarop de als Edmond Gregory geboren Shihab vooral de dwarsfluit hanteert. Nee, het wordt nergens Berdien Stenberg of Thijs van Leer. Samen met Kenny Clarke en Francy Boland wordt hier oorkietelende jazz gemaakt met een heerlijke swing. Bij de familie Hoogaerts gaat de laatste weken geen zon meer onder zonder deze plaat als soundtrack.

Nicola Conte – Viagem 2 (Far Out) * * *
‘Plaknachten,’ zo omschreef Marjon de Hond de broeierige avondtemperaturen. De soundtrack daarbij wordt geleverd door Nicola Conte, die voor het in goeie ouwe bossa-tijden gespecialiseerde Far Out label een tweede verzameling nostalgische bossa-jazznummertjes samenstelde. Doorgaans van volslagen onbekende artiesten (Tema Tres? Anamaria Bom?), maar volgens de stijlwetten van Conte altijd zo cool als de ventilator in je boudoir.