Al dagenlang wordt het festival opgevrolijkt door de opvallende posters van de Belgische film De helaasheid der dingen, de verfilming van het boek van Dimitri Verhulst. De posters tonen een memorabele scène uit de film, namelijk het WK Naaktfietsen te Reetveerdegem, het plaatsje waar het verhaal zich afspeelt. Voor wie het meesterlijke boek niet las: de dertienjarige Gunter Strobbe groeit op in het huis van zijn oma, samen met zijn vader en drie ooms, die als enige talent zuipen hebben. We zagen dit festival al veel asociale families (of marginale families, zoals ze in België heten) voorbijkomen in sociale drama’s, maar dit was de eerste keer dat er hard om gelachen kon worden. Zoals wanneer de dronken ooms in het café darten met biljartkeus, of de zatlap André zijn stoma toont (‘kijk eens hoe ik kak!’) en na het leegdrinken van zijn glas bier laat zien hoe hij doorspoelt (‘dat spaart me een hoop wc-papier uit!’). Maar behalve hilarisch en vies was de film ook ontroerend, iets wat van het qua sfeer vergelijkbare Ex-Drummer, ook uit Vlaanderen, niet gezegd kon worden.
