Overzicht van: Miles Davis

(LitA/Pias)
Funk * * * *

‘Any questions you got/My body can answer.’ Seksueel uitgesproken is nog een understatement als het om Betty Davis gaat. Whorey Angel heet een van de nummers op dit niet eerder uitgebrachte album van de funkprinses die haar achternaam leende van de man met wie ze een lange, vruchtbare relatie had: Miles Davis. De plaat, opgenomen in 1976, is vanwege ruzies en onbetaalde rekeningen op de plank blijven liggen. Dertig jaar later is de rauwe, zeg maar gerust smerige funk nog uitermate effectief. ‘Haar tijd ver vooruit,’ zei men indertijd over Betty. Dat blijkt.

(Eagle Vision/PIAS)
* * *

James Brown ging de geschiedenis in als the hardest working man in showbusiness. Maar wie de Wikipedia-pagina van Quincy Jones bestudeert, moet toegeven dat deze man net zo goed die titel had kunnen krijgen. In 2007 vroeg het Britse tijdschrift NME hem of hij geen interesse had om na Off The Wall, Thriller en Bad, ook de nieuwe Michael Jackson te produceren. ‘Ik ben 74 en heb nog 900 andere projecten lopen. Give me a break!’ antwoordde de muzikant/componist/producer. Op het feestje rond zijn 75ste verjaardag op het Zwitserse jazzfestival in Montreux wordt maar al te goed duidelijk  in welke projecten zich in de loop der jaren heeft gestort. Van de bigbandjazz in de jaren vijftig, zijn werk met Frank Sinatra, Dinah Washington en Ella Fitzgerald in de jaren zestig tot aan zijn samenwerking met Miles Davis begin jaren negentig. Alles is vertegenwoordigd op deze dubbel-dvd, met een flinke verzameling gastmuzikanten en -zangers om het geheel wat meer cachet te geven. Zo laat Mick Hucknall van Simply Red in een Ray Charles-cover weer eens horen dat hij eigenlijk een prima zanger is, en heeft Chaka Khan nog steeds niet geleerd dat ze het mooist zingt als ze het klein houdt. Jones’ werk als producer voor MJ komt er bekaaid vanaf. De acapella groep Naturally 7 doet namelijk een vreselijke versie van Billie Jean. En zo staan er nog wel meer tenenkrommende optredens op dit feestverslag; een documentaire zou Jones meer eer aan doen. Hopelijk houdt Quincy het nog even uit, want wil je een fatsoenlijke docu maken over deze levende legende, dan heb je die tijd zeker nodig.

(Eagle Vision/PIAS)
* * * *

Boze tongen beweren dat Miles Davis het compleet kwijt was in de jaren tachtig. Hij zou noten niet meer halen en geen energie hebben voor vernieuwing. Op That’s What Happened – Live in Germany 1987 bewijst hij het tegendeel. Allereerst is er het repertoire. In het openingsnummer knalt hij er thema’s in van de Prince-nummers America en It’s Gonna Be A Beautiful Night en even verder doet hij zijn welbekende covers van pophits Time after Time (Cindy Lauper) en Human Nature (Michael Jackson). Vooral op die laatste drukt hij zijn stempel. Zijn trompetspel is nonchalant, dan weer dwingend, om vervolgens weer te ontroeren. Het is prachtig om te zien hoe hij zijn band vol jonge honden met een paar simpele lichaamsbewegingen en handaanwijzingen weet te sturen. Wie het materiaal kent van de box Live in Montreux 1973-1991 weet dat hij die covers telkens weer een verassende wending geeft en het maximale uit zijn band weet te halen. Ook hier in München gutst het zweet van het podium. En Miles, die in die tijd meestal met zijn rug naar het publiek toe speelde, laat vaak zijn gezicht zien. Miles zat er in 1987 nog helemaal bovenop. Dat is wat er gebeurd is.

(Motown)
* * * *

Op YouTube zijn genoeg live-opnames van Stevie Wonder te zien (veelal live-in-de-studio, zoals zijn geweldige optredens bij Sesamstraat), maar gek genoeg is dit pas de eerste dvd met een volledig concert. Van zeer recente datum, in oktober 2008 opgenomen in Londen. Met die Wonder Summer’s Night Tour kwam hij ook in Rotterdam, een concert waarover Alain Clark recent in Revu zei dat hij er ‘als een klein meisje’ bij heeft staan huilen. En terecht, want de soulmeester maakte er een muzikaal spektakel van. Een bloemlezing uit zijn lange carrière, aangevuld met covers van onder anderen Miles Davis en, in dit geval, The Beatles en de Rolling Stones. Wie er in Rotterdam bij was, kan zien hoe ijzingwekkend strak geregisseerd de show was. In Londen klonk het namelijk precies zo als in Ahoy’. Het knappe aan dit concert was dat hij zowel de Echte Fans, als de greatest hits-liefhebbers bediende. Dus zowel As if You Read my Mind en Visions speelde, als Isn’t She Lovely en I Just Called to Say I Love You. Een meesterlijk band staat hem bij, dochter Aisha Morris mag een liedje zingen en, zoals dat hoort bij zwarte muziek, is er veel contact met het publiek. Hopelijk is dit de aftrap voor de release van meer Wonder-concerten, liefst uit het midden van de jaren zeventig.