Overzicht van: Marco Borsato

Het grote graaien mag beginnen. Vrijdag gaat namelijk de inboedel van The Entertainment Group in de verkoop. Dat is dus de ultieme kans om een van de felbegeerde 34 gouden of 23 platina platen te scoren. Die hingen namelijk nog in het Hilversumse pand. Kijk die lijst met spullen eens. Wat een treurnis voor Marco Borsato en Guus Meeuwis. Hebben ze jarenlang gezwoegd om gouden en platina platen te verwerven: worden die vervolgens op straat gesodemieterd.  En dat voor maar 150 euro. Wat een klap in het gezicht. Maar er is veel en veel meer: neem bijvoorbeeld de bank of het koffiezetapparaat, de piano en de picknickset. En wat dacht je van een ticketmachine, een kroonluchter, een vrachtwagen vol computers en posters van onder meer Edsilia Rombley en Lionel Richie? Tussen de andere 1150 spullen vinden we ook nog twee auto’s en een stel merknamen. De natte droom voor elke startende ondernemer dus. Laat het ons maar weten: waarop ga jij bieden? Overigens: als je nu even geen geld hebt, kun je best een paar weken wachten. Er schijnen binnenkort namelijk nog wat spulletjes uit Wognum geveild te gaan worden.

(Parlophone/EMI)
* * *

Tina Turner en Diana Ross zijn alle twee dik in de zestig. Toch kunnen ze maar geen afscheid nemen van het podium. Diana mag in oktober het Gelredome toezingen, Tina stond er eerder dit jaar. Deze dvd is een live-registratie van het concert op 2 mei 2009 en de diva uit Tennessee legt de lat flink hoog voor de voormalige frontvrouw van The Supremes. Met veel energie werkt Tina zich door een setlist die eigenlijk al van tevoren te voorspellen is. Proud Mary en River Deep, Mountain High uit haar tijd met de meneer met de losse handjes. Alle klassiekers van de lp Private Dancer uit 1984. En natuurlijk die monsterlijke rockhits uit de jaren negentig: Steamy Windows en The Best. Tina zingt alles met een volume en overtuiging van iemand die de wereld nog moet veroveren. Zelfs haar danspasjes (inclusief dat bekende korte rode rokje) zien er nog jeugdig uit. De show moet het verder hebben van de overenthousiaste danseressen en geprojecteerde beelden uit een ver verleden, maar die zijn toch voornamelijk bijzaak, want Tina weet de aandacht telkens weer op zichzelf te richten. En terecht, want deze vrouw weet precies hoe ze een stadion moet bespelen. Mochten de shows van Diana Ross tegenvallen, dan kan Marco Borsato altijd nog bij Tina aankloppen om zijn financiële gaten te dichten.

Een aangeslagen Marco Borsato maakte vanochtend in Paradiso bekend dat hij naast de twee Symphonica in Rosso-concerten, op 16 en 17 oktober, nóg twee concerten in het Gelredome gaat geven onder de titel Marco & Friends. Deze concerten vinden plaats op 20 en 21 oktober. Hij wordt daarin gesteund door artiesten als Guus Meeuwis, Trijntje Oosterhuis en Roel van Velzen. Ilse DeLange heeft zich niet bij de friends van Marco geschaard. Borsato, wiens bedrijf The Entertainment Group gisteren failliet is verklaard, schoot vol toen hij vertelde over de ‘overweldigende steun’ die hij van collega-artiesten had gekregen. Met de extra concerten moeten de hoge productiekosten van het Symphonica in Rosso-concert (waaronder het salaris van Diana Ross) worden terugverdiend. De organisatie van de concerten komt in handen van Mojo Concerts. Borsato, die tijdens de persconferentie opvallend vaak de term ‘de waarheid’ in de mond nam, wilde niemand van zijn mede-aandeelhouders van The Entertainment Group de zwarte piet toespelen. Hij beweerde niet eerder van de problemen binnen zijn voormalige bedrijf te hebben geweten. Tip voor de volgende keer: Lees Altijd Revu!

The Entertainment Group, het artiestenbureau waarvan Marco Borsato mede-eigenaar is, leek gered door Joop van den Ende.  Maar afgelopen maandag bleek dat hij zich heeft teruggetrokken. Volgens een verklaring op de site van Marco Borsato is vandaag uitstel van betaling aangevraagd. Guus Meeuwis en Borsato zouden bezig zijn om samen uit TEG te stappen. ’De consequenties die dit feit zowel zakelijk als privé met zich meebrengen zijn voor mij op dit moment niet te overzien’, schrijft Borsato. Het tweede lustrum van TEG, nu eigendom van Borsato, Unico Glorie, Rik van den Boog en Paul Brinks, lijkt uit te draaien op een financieel drama. De Rabobank en huisbank ABN Amro hebben voor 10 miljoen aan vorderingen uitstaan. Omdat de leningen niet werden terugbetaald, legde de Rabobank deze zomer beslag op de huizen van Brinks, Glorie en Borsato. De laatste kocht het af. TEG heeft weinig eigen vermogen: eerdere investeringen, overnames van kleinere bedrijven, pakten slecht uit. Omdat evenementen als Symphonica in Rosso met Lionel Richie ook niet die hoeveelheid euro’s opbrachten die waren verwacht, en het buitenland weinig interesse toonde voor het concept, denderde TEG richting afgrond.

Is Marco Borsato nog te redden? De volkszanger met het dramatische timbre in zijn stem maakt helse dagen door, omdat hij als aandeelhouder van The Entertainment Group (TEG) een rood bloedbad moet stelpen. Het Blaricumse witpaleis van de zanger, dat hij in 2000 voor 2 miljoen euro kocht, werd bijna in beslag genomen door de Rabobank om als onderpand te dienen voor een niet afgeloste miljoenenlening. De Neder-Italiaan lijkt in een val te zijn getrapt, zoals wel meer artiesten en voetballers die geen verstand hebben van haute finance. Hoe is het mogelijk dat de Rabo bij hem komt buurten? Elke handige jongen bouwt een Chinese muur tussen zijn privé-vermogen en zijn zakelijke imperium, zou je denken. Kennelijk heeft hij zijn huis en zijn gezin ingezet in het spel.

Heel vreemd was het natuurlijk niet dat Gordon besloot uit de Toppers te stappen. Geestig daarentegen was de zin in het persbericht ‘Ik heb er de creatieve kracht niet meer voor’, een zin die voortborduurt op het favoriete citaat van oud-Topper Gerard Joling. Het zal nu trouwens ook wel afgelopen zijn met de veren, de glitters en de schuine moppen tijdens de concerten van de Toppers. Maar wie wordt de nieuwe Topper? De inkt van het persbericht was nog niet droog of de vrolijke Dries Roelvink (van die gele zwembroek) meldde zich al aan als nieuwe Topper. Werd hij vorig jaar door Frans Bauer in Bananasplit al in het ooitje genomen tijdens een nepauditie voor een nieuwe Topper, deze keer wil hij er als de kippen bij zijn. Wij vragen ons af of Roelvink zou passen in het plaatje. Net als Wolter Kroes, Peter Beense of Thomas Berge.

We maakten weer een klein kansje op een gouden beeldje met The Silent Army, de internationale versie van Wit licht, als Nederlandse inzending voor de Oscars. Maar met die keuze is lang niet iedereen het eens. Neem Omroep MAX-directeur Jan Slagter. Hij vindt de beslissing belachelijk omdat Independent Films, die de film in Nederland uitbracht, zelf in de kiescommissie zit. ‘Dit kan echt niet. Er zit een luchtje aan’, schrijft hij op zijn Twitter-pagina. Daarnaast zegt hij dat de film niet eens aan de eisen van de Oscars voldoet. In het kort: de inzending die meedingt voor de Academy Award voor beste niet-Engelstalige film moet zeven onafgebroken dagen in de bioscoop draaien en de opbrengst daarvan moet volledig naar de producent gaan. Maar volgens Slagter is echter ook geld naar War Child gegaan. Want de film draaide dan wel zeven dagen in Utrecht, een dag ging de opbrengst naar het goede doel. Achterliggende reden van Slagters wansmaak: hij was zelf betrokken bij de film Oorlogswinter. En die film is door The Silent Army nu juist niet de Nederlandse inzending geworden.

The Entertainment Group bestaat dit jaar 10 jaar, maar het is nog niet bepaald een feest. Het bedrijf, waar zanger Marco Borsato mede-eigenaar van is, zit diep in de rode cijfers. Dat kon je vorig jaar al in Revu lezen. Omdat Borsato zo nodig in een film moest acteren en zijn vriend en TEG-directeur Paul Brinks ook wel oren had naar het tripje naar Zuid-Afrika, moest oud-platenbons Niel van Hoff op de tent passen. Die nam met zijn zakelijke spierballen zoveel bedrijfjes over, dat de parkeerplaats van TEG alle wagens van de medewerkers niet meer kon dragen. De bodem van de Borsato-schatkist kwam door alle overnamekosten en salarissen in zicht . Bovendien maakte het bedrijf een aantal blunders: de Symphonica in Rosso-shows van Lionel Richie waren een financiële flop, het organiseren van andere festivals kostte teveel geld en een jaar zonder grote Borsato-concerten is per definitie goed voor rode cijfers. De enige redding van The Entertainment Group zou een overname zijn, maar een rondje langs platenmaatschappijen (die het bedrijf volgens onze bronnen voor 120 miljoen euro mochten overnemen) leverde niets op. De Sports Entertainment Group, van oud-voetbalmakelaar Kees Vos, had het bijna voor de helft van dat geld overgenomen, maar na de publicatie in Revu ketste de deal alsnog af. Ondertussen staat bijna de helft van het personeel op straat, maar het water staat TEG nog steeds tot aan de lippen. Deze zomer heeft de Rabobank beslag laten leggen op het huis van Borsato en zijn vrienden. De zanger had nog wel ergens een oude sok liggen, om hem uit de penarie te helpen, maar op de woning van Brinks ligt nog steeds beslag. Borsato zal dit jaar nog behoorlijk wat concerten moeten geven om zijn feestje te redden.

Zwarte Koninginnedag, het familiedrama in Zwijndrecht, VVD-chef Mark Rutte die flinke praat uitslaat: Nederland is in de war. Op zoek naar geborgenheid, genegenheid, troost. Die vond je in het verleden misschien bij Frans Bauer, maar die is te druk met zichzelf in de slaapkamer. Jordy van Loon is een irritant knaapje en als Jan Smit zélfs zijn eigen vrouw niet kan houden… Plofte daar vanmorgen even De Nieuwe Verlosser in ons postvak. Tom Klijbroek. Een 13-jarige zanger die godzijdank eens niet uit dat palingdorp komt, maar uit het Noord-Hollandse Waarland – waar een roestige watertoren de grootste toeristenmagneet is. Hij basht Michael Jackson subtiel in een verrassend Nederlandstalige versie van dienst hit Ben (‘Ben, ze zijn een beetje bang voor jou.’), heeft al een roerig liefdesleven (‘Wat leek op een eeuwige liefde is nou allang voorbij.’) en kent – in tegenstelling tot Máxima – dé Nederlander wel (‘In de warmte, in de kou. In de Alpen of in Spanje. Ik ben nergens zonder jou.’). Jan Smit heeft zijn carrière nog proberen te remmen, door een perstop af te kondigen op het moment dat Tom voor een NCRV-programma met hem in duet wilde gaan, maar het talent heeft in tussen het beste van de bands van Marco Borsato, Nick & Simon achter zich, plús K-Otic Sita in zijn koor. Eat that! Paul de Leeuw, handen af van dit zangwonder, Tom is van ons.

Wil jij ook kennis maken met het fenomeen? Schrijf een songtekst voor Tom en maak kans op zijn debuutplaat Ik kom eraan!

En na dik een week festival was er vrijdag dan eindelijk de vertoning van Jean van de Velde’s The Silent Army, ook wel Wit licht 2.0 genoemd. Met een sterke nieuwe poster: geen actiebeeld van Marco Borsato, maar een kindsoldaat met een handgranaat. En het moet gezegd worden: The Silent Army is een veel betere film dan Wit licht. Van de Velde heeft alles uit de film verwijderd wat larmoyant was (de flashbacks met Borsato’s dode vrouw, de muziek) of potsierlijk (Borsato die als actieheld een bad guy uit een vliegtuig schopt). Hoewel de demontage een rare kwestie blijft, heeft het een film opgeleverd die zijn plaats op het festival verdient, én een tweede kans in de Nederlandse bioscopen. Al zou deze arthouse-versie als hij meteen was uitgebracht veel minder bezoekers hebben getrokken, want het verhaal over kindsoldaten wordt nu niet meer van een suikerlaagje en bevrijdende actieclimax voorzien. Maar toen uw Revu-reporter Marco Borsato tegen het lijf liep in de lounge van Nice Airport kon hij de zanger/acteur in elk geval oprecht gemeend feliciteren met het festivalsucces van de verbeterde film.

Al dagenlang wordt het festival opgevrolijkt door de opvallende posters van de Belgische film De helaasheid der dingen, de verfilming van het boek van Dimitri Verhulst. De posters tonen een memorabele scène uit de film, namelijk het WK Naaktfietsen te Reetveerdegem, het plaatsje waar het verhaal zich afspeelt. Voor wie het meesterlijke boek niet las: de dertienjarige Gunter Strobbe groeit op in het huis van zijn oma, samen met zijn vader en drie ooms, die als enige talent zuipen hebben. We zagen dit festival al veel asociale families (of marginale families, zoals ze in België heten) voorbijkomen in sociale drama’s, maar dit was de eerste keer dat er hard om gelachen kon worden. Zoals wanneer de dronken ooms in het café darten met biljartkeus, of de zatlap André zijn stoma toont (‘kijk eens hoe ik kak!’) en na het leegdrinken van zijn glas bier laat zien hoe hij doorspoelt (‘dat spaart me een hoop wc-papier uit!’). Maar behalve hilarisch en vies was de film ook ontroerend, iets wat van het qua sfeer vergelijkbare Ex-Drummer, ook uit Vlaanderen, niet gezegd kon worden.

* * * *
Oorlogsdrama van Martin van Koolhoven

Niet Marco Borsato’s Wit licht, maar Jan Terlouws Oorlogswinter was dé Nederlandse familiefilm van de afgelopen winter. De film stond vierenhalve maand in de Bioscoop Top 20 en trok ruim 800.000 bezoekers. En die kwamen echt niet alleen op de nostalgische sneeuwbeelden af. Oorlogswinter zit gewoon ouderwets goed in elkaar en spreekt ook een jonger publiek aan, dankzij onder meer een goed gecaste hoofdrolspeler (Martijn Lakemeijer) en een losse cameravoering die de film minder statisch maakt. Filmliefhebber Koolhoven weet bovendien hoe je een Special Edition-dvd écht speciaal maakt: met uitgebreid commentaar, óók voor blinden en slechtzienden; met interviews, deleted scenes en een making of, maar ook een extra disc met de stemmige soundtrack van Pino Donaggio. Ook de deleted scenes voorziet Koolhoven van commentaar, dat nuchter en eerlijk is: ‘Hier ben ik niet trots op’, ‘dit was niet mijn beste dag’ en: ‘Veel te lang, stom dat ik dat niet eerder zag!’ Dat klinkt alsof de film niet veel soeps kon worden, maar juist die eerlijke kijk heeft een klassieker opgeleverd.

(Universal) * * * *

Over het album Wit licht waren we bij Revu niet zo enthousiast, en over de film ook al niet. Dat betekent niet dat de botte bijl ook tevoorschijn wordt gehaald voor de dvd. Want ja, je kunt lachen om de opgeblazen tekst van Wit licht, om de malle trommelact van band en zanger, om de bulldozer die de Grote Emoties van het podium afduwt, of ze voor de kijker in beeld brengt (huilend kindsoldaatje in Was mij op het grote scherm, huilende vader-met-dochter in het publiek bij Dochters), om de tenenkrommende bruggetjes en verbindteksten van Borsato. Maar eigenlijk valt alle reserve en voorbehoud al weg bij het spectaculaire intro. Dan rest niets anders meer dan je te laten meevoeren. Laat die krop in de keel maar opkomen in Borsato’s beste nummer (Margherita), zwaai maar mee bij Stop de tijd, brul de longen uit je lijf bij Je hoeft niet naar huis vannacht. Hoor hoe, en zie dat Borsato de beste hardrockzanger is die Nederland ooit heeft gekend (maar nooit heeft erkend). Wie ongelovig naar deze boude bewering staart, moet Ik leef niet meer voor jou maar eens bekijken. Na de release van Wit licht werd geopperd dat Borsato past his prime zou zijn, op weg naar beneden. De opvolgers van Borsato, als ze er al zijn, weten nu weer waar ze overheen zullen moeten. Dat gaat niet meevallen. Ook niet voor Marco, trouwens.