Overzicht van: Led Zeppelin

De ultieme plasplaat

Geschreven op 8 december 2009 door Nieuwe Revu

De ultieme plasplaatHet nummer Stairway To Heaven heeft de ideale lengte om als radio-DJ buiten in alle rust een sigaret te roken, aldus Led Zeppelin-biograaf Charles Cross. Anders was de acht minuten durende plaat nooit zo vaak gedraaid. Dit nieuws leidde bij de Britse krant The Guardian tot de vraag wat de ultieme plasplaat is voor club-DJ’s. De krant stelt zelf Fool’s Gold van The Stone Roses voor en Losing My Edge van LCD Soundsystem.

Lees verder
Categorie: MUZIEK | Reacties: Plaats een reactie

Supertrio: Drie platen met dansbare jazz

Geschreven op 1 december 2009 door Nieuwe Revu

Supertrio: Drie platen met dansbare jazz uit de hele wereldDiverse artiesten – Jazz Heat, Bongo Beat (Ricky-Tick) * * * *
Het Finse Ricky-Tick label laat al enkele jaren horen dat in het land van de duizend meren uitstekende vingerknipjazz gemaakt wordt. Five Corners Quintet, en de daarin actieve blazers Jukka Eskola en Timo Lassy, vormen de voorhoede. Die zijn dan ook present op deze uitstekende compilatie waarop verder Astro Can Caravan (spacey afro-jazz) en Stance Brothers (dikke funk) in positieve zin opvallen. Stijlvol, tijdloos, en voor Finnen behoorlijk expressief en warmbloedig.
 
Nicola Conte – The Modern Sound of (Schema) * * *
De ondertitel luidt: ‘Versions in jazz-dub’, wat een stuk interessanter klinkt dan ‘Restjes en remixen’. Want dat biedt deze dubbel-cd van de Italiaanse stijlmeester die zijn voorkeur voor bossanova vrijwel altijd laat doorklinken. Bewerkt zijn onder meer Mark Murphy en Five Corners Quintet, hij begeleidt superzanger José James in de (overigens wat saaie) standard All or Nothing at All en hij produceerde nummers van onder meer Fertile Ground en Robert Roena. De laatste weet van Dave Brubecks kapotgespeelde Take Five nog een dikke dansvloervuller te maken.
 
Mountain Mocha Kilimanjaro – Mountain Mocha Kilimanjaro (Jazzman) * * * *
Yellow Soul Force heet een van de nummers op dit debuut en het zou de bijnaam kunnen zijn van dit hard funkende, zangloze zestal uit Japan. Niet de blazers, maar de toetsenist soleert soms terwijl de ritmesectie onverstoorbaar een retestrakke groove neerlegt. Is het wel jazz? Als ze een verschroeiende versie spelen van Led Zeppelins Immigrant Song mag je daar aan twijfelen. Als je daar nog tijd voor hebt, in de dansende menigte.

Lees verder
Categorie: MUZIEK | Reacties: Plaats een reactie

Santana en Clapton door de shredder

Geschreven op 22 juni 2009 door Nieuwe Revu

Santana en Clapton door de shredderHet filmpje waarin Santana in de maling wordt genomen, staat al meer dan een jaar op YouTube. Toch bereikte de shred-hype de redactie van Revu pas afgelopen week. In die zogenaamde shreds wordt de muziek van een live-optreden vervangen door compleet andere ‘muziek’, maar wel dat het strookt met wat je ziet. Uiteraard gaat de muziek er flink op achteruit, zodat Santana en zijn mannen overkomen als de nieuwe Jostiband. Shreds zijn niet te verwarren met literal versions, waar de tekst van een liedje wordt vervangen door een beschrijving van wat er in de clip gebeurt. Andere shred-highlights zijn gitarist Steve Vai, Led Zeppelin (Robert Plant blijkt een vakman als het gaat om de tamboerijn) en Eric Clapton die niet meer weet hoe hij zijn gitaar moet stemmen. Hopelijk hebben hun fans wel door dat ze naar een parodie zitten te kijken, anders staan ze binnenkort voor lege zalen te spelen.

Lees verder
Categorie: MUZIEK | Reacties: 1

Prince – Lotusflow3r

Geschreven op 8 april 2009 door Nieuwe Revu

Prince - Lotusflow3r(NPG)
Pop * * * *

In 1996 bracht Prince Emancipation uit, een driedubbel-cd vol funkdraken en kitscherige soul. Gelukkig focuste hij zich daarna op enkele langspelers, zoals het veelzijdige hoogtepunt Planet Earth (2007). Maar anno 2009 durft onze funkdwerg het weer aan om met drie cd’s te komen. Met het debacle van dertien jaar terug in zijn achterhoofd revancheert hij zich op Lotusflow3r, MPLSound en Bria Valente’s Elixer met verve. Op Lotusflow3r kiest hij voor de rockbandbenadering. Dat levert heerlijk zware Hendrix-riffs op (Dreamer), maar ook jazzy funk (Wall of Berlin). MPLSound is het hoogtepunt van de set. Prince schudt met zijn Linn drumcomputer (bekend van 1999) een simplistische funk en r&b plaat uit zijn mouw. Dance 4 Me kan zich meten met zijn beste monotone funkwerk en met de opgepimpte ballad U’re Gonna C Me krijgt hij zelfs Ellen Degeneres het bed wel in. Op Elixer laat hij de vocalen over aan protegé Bria Valente, een donkere schone met een diepe stem. De plaat is bedoeld voor de slaapkamer, maar gaat van Sade-achtige ballads naar de heerlijk bezwerende deep house van 2nite. Kortom: Prince is in vorm. Maar kom nu in godsnaam naar Europa, zodat wij ook weer van die vorm kunnen genieten.

Lees verder
Categorie: MUZIEK | Reacties: 2

The Decemberists – Hazards of Love

Geschreven op 3 april 2009 door Nieuwe Revu

The Decemberists - Hazards of Love(Rough Trade/Konkurrent)
Rock * * * *

Een Decemberists-plaat luisteren is een verhaal horen. Zanger Colin Meloy heeft voor The Hazards of Love uitgepakt met een vierdelig epos over de stadse Margaret en bosman William. Gaat dat even los tussen die twee. Muzikaal ook, want naast de welbekende rijk aangeklede folk horen we iets nieuws: zware riffs die gewoonlijk in het vakkenpakket van Led Zeppelin of The White Stripes horen. Meloy klinkt getergder, terwijl Becky Stark en My Brightest Diamond’s Shara Worden een ingetogener rol vervullen. Het eerste slechte The Decemberists-album laat nog héél lang op zich wachten.

Lees verder
Categorie: MUZIEK | Reacties: 1