Overzicht van: Justice

Let Love Rule (Lenny Kravitz remix)

De eretitel Song van de week heeft Justice sowieso binnen. De funky electrolaag die de Lenny Kravitz-classic meekrijgt is uitermate cool bevonden. De meetoeterende saxofoon ook. Daarbovenop scoort Justice ook nog de titel Video van de week. Want wat had Keith Schofield een briljant idee door de clip tijdens de aftiteling van een film af te laten spelen. De aftiteling laat mensen struikelen, dienbladen omvallen en maakt de hoofdpersoon helemaal gek. Hilarisch.

(Boysnoize/News)
Dance * * *

Weinig anderen zijn het afgelopen decennium zo invloedrijk geweest in het vormgeven van een nieuw dance-geluid als Alex Ridha alias Boys Noize. Met name als dj en remixer heeft de Duitser zijn stempel gedrukt op wat aanhangers electro noemen en tegenstanders – er zijn er zat – bloghouseherrie. Met zijn eigen producties heeft hij zijn evenknieën Daft Punk en Justice niet kunnen benaderen en daar gaat zijn tweede album opnieuw weinig aan doen. Daarvoor ontbeert Ridha de gave van de melodie. Power draait om de beats en de geluidseffecten, van populistisch tot experimenteel.

(Jammm)

Een tromroffel, funky baslijn, cleane gitaarakkoorden, harmonische samenzang; het intro van de nieuwe C-Mon & Kypski doet zwaar denken aan de Chili Peppers. Maar nog meer dan dat is China een ouderwets troostend popliedje (‘Love the ones who make you feel safe and sound’). De vreemde eend op het aankomende album We Are Square – dat regelmatig aan Justice refereert – maar daarmee rijp voor de hitlijsten.

(Warp/Rough Trade)
Elektronica * * * *

Bij de Britse elektronische muzikant Chris Clark weet je nooit wat je kunt verwachten. Op zijn debuut uit 2001 waren het melancholische pianomelodieën uit een vergeten tijd, en op Turning Dragon van vorig jaar deed hij vooral moeilijk met minimale samples en opgeknipte beats. Op Totems Flare is hij wat liever voor de luisteraar en klinkt hij zelfs een stuk toegankelijker dan Warp-collega’s Hudson Mohawke en Flying Lotus. Met overgecomprimeerde disco die we kennen van Justice, vrolijke kaboutertechno met melodieën uit science fiction-klassiekers en het donkere Talis, waarin hij Joy Division naar deze eeuw heeft geïmporteerd. Zelfs de vergeten piano’s komen even langs. Dat wordt een bonte avond op de Lowlands-vrijdag in de X-ray.

(EdBanger/Pias)
Electronica * * * *

Waarschuwing: op het hoesje van dit album van Krazy Baldhead mag dan de naam van het hippe electrolabel Ed Banger staan – zodat de liefhebber weet dat de kans groot is dat het behoorlijk wat vette klanken voor de kiezen krijgt, maar bij de 34-jarige afgestudeerde jazzmusicus mag je fluorescerende uitgaanstenue in de kast blijven. De Franse producer moet het niet hebben van diep in het rood uitslaande basmelodieën, maar van vernuftig uitgeschreven elektronica. Hij heeft zijn debuut The B-Suite, als een ware klassieke musicus, opgehakt in vier composities. Op 1st Movement klinkt al door dat Krazy Baldhead ooit als Pierre-Antoine Grison jazz studeerde aan het conservatorium. Het volgende werk wordt experimenteler, maar zijn voorliefde voor hiphop voorkomt dat het té raar wordt. Krazy Baldhead is – met zijn wisselende ritmes en van de hak op de tak springende melodieën – het muzikale neefje van Justice, maar ook geeft The B-Suite de luisteraar het gevoel dat er ieder moment iets euforisch kan uitbarsten. Wachtend op die climax, ontdek je steeds weer nieuwe klanken.

(Sputnik/Pias)
Electro * * *

Dankzij Justice, Digitalism, Boys Noize, maar vooral dankzij 2 Many DJ’s staan hippe types al enkele jaren in vage kraakpanden te stuiteren alsof Black Flag, The Exploited, The Ramones of een ander punkgrondlegger voor ze staat. Electro is de nieuwe punk. Enig verschil: het publiek kleedt zich beter. Nu het Vlaamse Goose wel erg lang wacht met een opvolger, is daar Waxdolls uit Gent. Ze missen de donkere vocalen, diepe bassen en (vooral) compacte songs van het streekgenoten, maar op de dansvloer trekken ze de adrenaline net zo hard uit je oren.