Overzicht van: Joy Division

(EMI)
Rock *

Natuurlijk kreeg Interpol commentaar dat ze veel op Joy Division leek, maar debuut Turn on the Bright Lights is een van de beste albums van het decennium. Editors ontving hetzelfde verwijt, maar maakte drie ijzersterke platen op rij. Dan verstomt kritiek. Customs uit België heeft dezelfde invloeden. Ze weten zelfs nummers als Rex en Justine te maken waar vurigheid en hitpotentie van afspat. Waarom de invloeden bij hen dan bloedirritant zijn? Omdat de zang van Interpol-frontman Paul Banks tot aan de intonatie toe wordt gekopieerd, zodat het een parodie lijkt. Dat is zelfs niet grappig.

(Pias)

Niet alleen Arctic Monkeys zijn een andere weg ingeslagen, ook Editors laat een compleet ander geluid horen op de single Papillon. Niet langer zijn de groots galmende gitaren de leidraad van de band, maar bepalen synthesizers de orde. Editors werd altijd gek van vergelijkingen met Joy Division en Interpol, maar nu zullen de namen New Order en Depeche Mode constant vallen. En het woord vet!

(Warp/Rough Trade)
Elektronica * * * *

Bij de Britse elektronische muzikant Chris Clark weet je nooit wat je kunt verwachten. Op zijn debuut uit 2001 waren het melancholische pianomelodieën uit een vergeten tijd, en op Turning Dragon van vorig jaar deed hij vooral moeilijk met minimale samples en opgeknipte beats. Op Totems Flare is hij wat liever voor de luisteraar en klinkt hij zelfs een stuk toegankelijker dan Warp-collega’s Hudson Mohawke en Flying Lotus. Met overgecomprimeerde disco die we kennen van Justice, vrolijke kaboutertechno met melodieën uit science fiction-klassiekers en het donkere Talis, waarin hij Joy Division naar deze eeuw heeft geïmporteerd. Zelfs de vergeten piano’s komen even langs. Dat wordt een bonte avond op de Lowlands-vrijdag in de X-ray.

Bensé – Album (Naive) * * * *
Dit dromerige debuut van Julien Bensé werd vorig jaar al eens uitgebracht, maar kreeg een nieuwe hoes en een extra liedje. En een Nederlandse release. Je zou de voornamelijk akoestisch opererende Bensé de Franse tegenhanger van Counting Crows kunnen noemen. Hij klinkt zonnig, maar bezingt de schaduwzijdes. Zuchtmeisje Rose doet mee, in het prachtige duet Petite. Verrassing: in het Engelstalige bonusnummer klinkt Bensé ineens als onze Lucky Fonz III.

Pascal Heni – Retour au nom de jeune homme (Naive) * * *
Deze Parijzenaar heeft als bijnaam Pascal de Bollywood – de acteur werd twintig jaar geleden gegrepen door de flamboyante Indische film en vooral door de muziek. Zijn Hindi is accentloos, en ook in India lopen ze weg met hem. Op dit album stopt hij Oosterse invloeden in zijn chansons, met opener Elseneur als dikke, kleurrijke hit. Mits hysterisch gebracht moet dit live een fijne toverbal zijn.

Dominique A – La Musique (Cinq7) * * *
De peetvader van de moderne Franse pop loopt al dik vijftien jaar mee, en maakte meer dan tien albums. Een gezellige meefluiter is hij nooit geweest, ook op La Musique overheersen de donkere kanten. Muzikaal grijpt hij terug op vroege new wave (denk Cure, Joy Division), wat de aandacht enigszins doet verslappen. Single Immortels is wel monumentaal. Wie Dominique nog niet kent, start beter bij platen als Auguri of Tout sera comme avant.