Overzicht van: Inglourious Basterds

* * *
Oorlogsfilm van Enzo Castellari

Met het kassucces van Tarantino’s Inglourious Basterds is er een nieuw publiek aangeboord voor de originele Inglorious Bastards (zonder spelfouten), uit 1978. Oorspronkelijk heette de Italiaanse B-film Quel Maledetto treno Blindato, maar op video werd hij uitgebracht onder ronkende titels als Deadly Mission, Counterfeit Commando’s, Hell’s Heroes, G.I. Bro en dus Inglorious Basterds. De overeenkomsten met Tarantino’s versie zijn minimaal: ook het origineel handelt weliswaar om Amerikaanse militairen in het door nazi’s bezet Frankrijk, maar hier zijn het krijgsgevangenen die vooral bezig zijn hun eigen hachje te redden door neutraal Zwitserland binnen te komen. Dat gaat gepaard met veel lompe actie, plus een potje poedelen in een rivier, om aan het voor de videomarkt onmisbare quotum blote vrouwenborsten te komen. B-filmer Castellari, die eerder Jaws- en Mad Max rip offs maakte, heeft inmiddels schaamteloos misbruik gemaakt van zijn nieuwe status door weer een nieuwe rip-off op de markt te brengen: Caribbean Basterds, mét spelfout. En ook deze oude Bastards zijn in stijl, want voor de dvd-inlay is goed gekeken naar Tarantino’s Basterd-affiche.

Anouk heeft een nieuwe man, een nieuwe cd en een nieuwe band. Gaat het wel goed met haar? ‘Therapie zou wel goed zijn, maar ik vertrouw zo’n therapeut niet.’ [bekijk PDF]

Verder in Revu:

Het ongelooflijke verhaal van een identiteitsdief. [bekijk PDF]

Griep of niet, Mexico feest lekker door. Hoewel: veel resorts staan zo goed als leeg. [bekijk PDF]

Fotoreportage uit de Magneetbar, de freakshow van Lowlands. [bekijk PDF]

De hogesnelheidsmuziek van Simian Mobile Disco. [bekijk PDF]

Quentin Tarantino over zijn Inglourious Basterds. ‘Al die gewone Tweede Wereldoorlogfilms kennen we nu wel.’ [bekijk PDF]

Revu-columnist Cindy Hoetmer interviewt Revu-columnist Leon Verdonschot over zijn nieuwe boek Denvis een rock roman. [bekijk PDF]

* * * * *
Oorlogssprookje van Quentin Tarantino
In de bioscoop vanaf 27 augustus

Voor zijn vorige film Death Proof had hij te veel tijd, gaf Tarantino achteraf toe, daarom werd het geen beste film. De eigenzinnige regisseur revancheert zich met het oorlogsepos Inglourious Basterds, dat juist in recordtempo werd opgenomen, om op tijd te zijn voor het filmfestival van Cannes. Die festivalversie heeft na nog wat final touches een onnavolgbaar oorlogssprookje c.q. spaghettiwestern opgeleverd. Het epos blinkt niet zozeer uit in actie, zoals de trailer doet vermoeden, maar in meesterlijke dialogen en gitzwarte humor. Brad Pitt gaat heerlijk over de top als Aldo ‘the Apache’ Raine, de leider van een groep Amerikaanse soldaten van joodse afkomst, die in bezet Frankrijk nazi’s doodknuppelen en scalperen. Hun belangrijkste tegenstander is SS’er Hans Landa, bijgenaamd The Jew Hunter, een glansrol van de tot voor kort onbekende Oostenrijkse acteur Christoph Waltz. Hij laat zich de lange dialogen in elke taal smaken, en wanneer hij tijdens een ondervraging een pijp begint te stoppen, is hij hilarisch. Bijna even sterk is Mélanie Laurent als de joodse onderduikster die in haar bioscoop wraak wil nemen op de nazi’s. Inglourious Basterds bevat zeker ook zwakke punten: Tarantino gaf zijn regisseursvriend Eli Roth als The Bear Jew een grotere rol dan diens acteerkwaliteiten toestaan. Maar daar staan zoveel geniale momenten tegenover dat we die vriendendienst graag door de vingers zien.

Wanneer eind augustus Inglourious Basterds, de nieuwe Tarantinofilm, in de Nederland uitkomt, is dat waarschijnlijk niet de versie die de internationale pers eind mei in Cannes kreeg te zien. De reacties na die wereldpremière waren weliswaar positief, maar niet juichend. Vooral de vele scènes met lange lappen dialogen waren een punt van kritiek, al vond uw Revu-verslaggever ze persoonlijk juist meesterlijk. Maar goed, Tarantino heeft gezegd ook nog eens kritisch naar deze ‘voorlopige versie’ van zijn bijna drie uur durende oorlogsfilm te kijken en desnoods de schaar te hanteren. In afwachting van de uiteindelijke Basterds is er wel een nieuwe trailer gesneden, met meer screentime voor Christoph Waltz. Die kreeg in Cannes wel alle lof voor zijn rol als charmante nazi en won zelfs de prijs voor Beste Acteur op het prestigieuze festival. Overigens is er nu al sprake van een eventuele prequel van Basterds. Brad Pitt heeft er wel oren naar, maar dan moet Tarantino wel wat sneller schrijven: over het script van deze Basterds deed hij tien jaar.

En na dik een week festival was er vrijdag dan eindelijk de vertoning van Jean van de Velde’s The Silent Army, ook wel Wit licht 2.0 genoemd. Met een sterke nieuwe poster: geen actiebeeld van Marco Borsato, maar een kindsoldaat met een handgranaat. En het moet gezegd worden: The Silent Army is een veel betere film dan Wit licht. Van de Velde heeft alles uit de film verwijderd wat larmoyant was (de flashbacks met Borsato’s dode vrouw, de muziek) of potsierlijk (Borsato die als actieheld een bad guy uit een vliegtuig schopt). Hoewel de demontage een rare kwestie blijft, heeft het een film opgeleverd die zijn plaats op het festival verdient, én een tweede kans in de Nederlandse bioscopen. Al zou deze arthouse-versie als hij meteen was uitgebracht veel minder bezoekers hebben getrokken, want het verhaal over kindsoldaten wordt nu niet meer van een suikerlaagje en bevrijdende actieclimax voorzien. Maar toen uw Revu-reporter Marco Borsato tegen het lijf liep in de lounge van Nice Airport kon hij de zanger/acteur in elk geval oprecht gemeend feliciteren met het festivalsucces van de verbeterde film.

Na een week festivalfilms was woensdagochtend om half negen dan eindelijk het moment aangebroken waarop Tarantino’s Inglourious Basterds in première ging, de film waar het meest reikhalzend naar uit werd gekeken. Zo zeer dat het wel moest tegenvallen. Inglourious Basterds is geen tweede Pulp Fiction, de film waarmee Tarantino 15 jaar terug de Gouden Palm won. Maar de oorlogsfilm – geschreven in acht jaar, opgenomen en gemonteerd in acht maanden – zit vol briljante momenten, kleurrijke personages en verwijzingen naar spaghettiwesterns en propagandafilms. En het is eindelijk eens een oorlogsfilm waarin de Duitsers Duits spreken en de Fransen Frans, in plaats van Engels met een ‘Allo ‘Allo-accent. ‘Dat was essentieel voor het verhaal,’ zei Tarantino op de persconferentie na de film. ‘In de oorlog was het een zaak van leven en dood of je de goede taal sprak.’ Bijna was de film op het laatste moment afgeblazen omdat de regisseur geen talenwonder kon vinden voor de rol van de nazi Hans Landa, die vloeiend Duits, Frans, Engels en Italiaans spreekt. Maar de gouden vondst van Christoph Waltz heeft de film een smakelijke nazi opgeleverd die ster Brad Pitt van het doek speelt.