Overzicht van: Ilse DeLange

1 Kyteman
Zaterdagavond 17 januari valt het doek in de grote zaal van de Oosterpoort in Groningen en wordt aan alle speculaties een eind gemaakt: de winnaar van de jaarlijkse Popprijs, de meest prestigieuze muziek-award van Nederland, wordt onthuld. Kiest de jury voor een grote ster, een muzikaal verantwoorde outsider, of een andere spraakmakende artiest? Echter, sinds de prijs in 1999 naar Postmen ging, zal de winnaar niet zo voorspelbaar zijn geweest als nu. Wie anders dan Colin Benders alias Kyteman heeft het afgelopen jaar zo spectaculair zijn stempel gedrukt op het Nederlandse muziekjaar? Dat heeft de trompettist/dirigent overigens niet in zijn eentje gedaan, dus als we de jury dan toch een tip mogen geven: geef de Popprijs niet alleen aan Kyteman, maar ook aan zijn gehele Hip Hop Orkest.
 
2 Ilse DeLange
Of… Heeft ze er inmiddels lang genoeg op moeten wachten en is publiekslieveling Ilse DeLange nu eindelijk dan toch aan de beurt? Wat, immers, moet een Nederlandse popartiest nog meer doen om de hoogste erkenning te krijgen van Buma Cultuur, die de Popprijs sinds 1986 uitreikt? Laatste studio-album Incredible werd het afgelopen jaar gewoon weer dubbelplatina, alsof het niets is. Dat is het niet. Een vol Ahoy schijnt de zangeres ook te kennen.
 
3 Martyn
Aan de andere kant: wordt het niet weer eens tijd om een echte artistieke vernieuwer het podium op te hijsen? Vroeger wonnen acts als The Ex, Eboman of Arling & Cameron nog weleens de Popprijs. Die tijd lijkt lang voorbij. De van oorsprong Eindhovense dj/producer Martyn zal niet zo gauw een hit scoren, maar wordt internationaal erkend als voorloper op het scherpst van de snede tussen dubstep en techno.

(Munich)
* * *

Deze dvd is onderdeel van de live-cd Maybe Next Year. Dat is de weerslag van de glorieuze tournee die de Belgische singer-songwriter Jonathan Vandenbroeck, alias Milow, de afgelopen anderhalf jaar langs zalen door heel Noord-Europa voerde. Volkskrant-collega Menno Pot schreef onlangs op zijn blog dat hij vindt dat de Nederlandse rockscene momenteel stukken beter is dan de Belgische, terwijl dat tien jaar terug nog heel anders lag. Pot heeft gelijk, maar een klapperrr zoals Milow die met zijn 50 Cent cover Ayo Technology maakte (en in de slipstream daarvan het zelf geschreven You Don’t Know), kent zijn Nederlandse gelijke niet. Dat Milow tot ver buiten de Belgische grenzen scoort is verklaarbaar: sympathieke uitstraling, volwassen en geloofwaardige liedjes, nauwelijks fratsen. Eigenlijk is Milow de Vlaamse Ilse DeLange, maar dan wat minder berekenend. De dvd is in januari van dit jaar opgenomen in Paradiso. Met een klein budget of een slapende lichttechnicus: Milow staat in ieder geval te vaak in het donker. Het klinkt verder keurig. Er zijn live gespeelde samples van Van Morrison en Ol’ Dirty Bastard, bandleden leveren comic relief en ‘voorprogramma’ Selah Sue mag ook nog even haar indrukwekkende strot opentrekken. Vuurwerk en burlesque-danseressen hadden de boel ongetwijfeld wat minder saai gemaakt, maar dat had natuurlijk geen pas gegeven. Eerlijk familievermaak, meer hoeft het ook niet te zijn.

Een aangeslagen Marco Borsato maakte vanochtend in Paradiso bekend dat hij naast de twee Symphonica in Rosso-concerten, op 16 en 17 oktober, nóg twee concerten in het Gelredome gaat geven onder de titel Marco & Friends. Deze concerten vinden plaats op 20 en 21 oktober. Hij wordt daarin gesteund door artiesten als Guus Meeuwis, Trijntje Oosterhuis en Roel van Velzen. Ilse DeLange heeft zich niet bij de friends van Marco geschaard. Borsato, wiens bedrijf The Entertainment Group gisteren failliet is verklaard, schoot vol toen hij vertelde over de ‘overweldigende steun’ die hij van collega-artiesten had gekregen. Met de extra concerten moeten de hoge productiekosten van het Symphonica in Rosso-concert (waaronder het salaris van Diana Ross) worden terugverdiend. De organisatie van de concerten komt in handen van Mojo Concerts. Borsato, die tijdens de persconferentie opvallend vaak de term ‘de waarheid’ in de mond nam, wilde niemand van zijn mede-aandeelhouders van The Entertainment Group de zwarte piet toespelen. Hij beweerde niet eerder van de problemen binnen zijn voormalige bedrijf te hebben geweten. Tip voor de volgende keer: Lees Altijd Revu!

(Universal)
Soul * *

Waylon is niet alleen vernoemd naar countryzanger Waylon Jennings, maar maakte vroeger zelf ook country en Americana maken. Eén van zijn opnames komt bij Jennings terecht, maar als de Nederlander hem opzoekt in Nashville, is de oude zanger stervende. Waylon gaat in coverbandjes zingen, krijgt een zoon, scheidt van zijn vrouw, stort zich in seks, drugs en rock ‘n’ roll, maar zijn familie helpt hem erbovenop. Hij wordt tweede bij Holland’s Got Talent en na een tip van Ilse DeLange tekent Universal hem. Een album vol schrijnend leed? Nee, een middelmatige soulplaat zoals James Morrison ze ook maakt. Dat is pas tragisch.

(Universal)
* * *

‘Daar staan we dan! Eindelijk in Ahoy’! Super te gek!’ roept Ilse voordat ze World of Hurt inzet. Het hoogst haalbare voor veel Nederlandse artiesten is inderdaad een concert in Ahoy’. Als dat moment eenmaal is bereikt, moet dat gevierd worden met een dvd. The Golden Earring, K3, Frans Bauer, Armin van Buuren, Danny de Munk, Gerard Joling, René Froger en Corry Konings gingen haar voor. Maar waarom komt in het Nederlandse volk toch altijd weer opdraven bij zulke grote concerten, terwijl ze de betreffende artiest ook op een kernpodium of theater bij hun in het dorp kunnen zien? Omdat we het leuk vinden om massaal mee te zingen met liedjes die we dagelijks op de radio horen? Dan zijn we bij Ilse aan het goede adres. De zangeres uit Twente maakt namelijk ultieme radiorock, dichtgesmeerd met een pedal steel gitaarlijntje, zonder vreemde randjes. The Great Escape, I’m Not So Tough en het zo vervelende So Incredible komen allemaal langs. Verder vult ze de avond met covers, maar die zijn niet allemaal goed gekozen. I Still Cry is mooi (het volk huilt mee), maar in Livin’ on Love zet het verlegen meisje een misplaatste rauwe rockstem op. En in Have a Little Faith in Me mis je juist de doorrookte stem van John Hiatt. De zaal ziet er echter prachtig uit, met een brede witte catwalk, doorgetrokken naar het plafond, die zich als een kameleon aanpast aan het rode en paarse sfeerlicht, met een stijlvol smal videoscherm. Dat kan dan weer niet in het zaaltje om de hoek.

Gelukkig zit er een knop op mijn radio, anders was ik allang postal gegaan. De nationale, van uw en mijn belastingcenten gefinancierde popzender 3FM schept er namelijk een satanisch genoegen in om bepaalde platen enorm vaak te draaien. Neem This is the Life, van Amy MacDonald. Of Ilse DeLange’s So Incredible. De berekenende blondine met het aangezette accent kreeg er gister godbetert nog een prijs voor ook. Terwijl in Amerika martelmethoden als waterboarden inmiddels zijn verboden, dient hier niemand een klacht in tegen zendercoördinator Florent Luyckx, de hoogstverantwoordelijke voor de DeLange-terreur. So Incredible is nepcountry met een veel te hoge dosis weekmakers. Het lijflied van Dick Cheney. Seymour Hersh, red ons!
Wat is jouw top drie van irritante liedjes die niet van de radio te branden zijn?