* * * * *
Maffiadrama van Matteo Garrone
Geen film laat zo weinig heel van de zogenaamde glamour van het maffiabestaan als Gomorra. Het is eten of gegeten worden in de armoedige wijk Secondigliano van Napels, waar het grootste deel van het verhaal zich afspeelt. De schrijver van de bestseller waarop de film is gebaseerd, Roberto Saviano, geeft op een extra schijfje veertig minuten lang tekst en uitleg over de organisatiestructuur en strategieën van de Napolitaanse maffia, de Camorra. Saviano’s betoog voegt een huiveringwekkend hoofdstuk aan het verhaal toe. Want lijkt de hel van Secondigliano in de film een ver-van-mijn-bedshow, de bittere werkelijkheid is natuurlijk dat de tentakels van de maffia veel verder reiken dan die ene buurt. Geen wonder dat de schrijver sinds de verschijning van zijn boek onder politiebescherming leeft. Je vraagt je wel af wat de Camorra meer zal hebben dwarsgezeten: Saviano’s onthulling van alle moord- en zwendelpraktijken of het beeld dat hij schetst van de gemiddelde maffioso: een niet al te snuggere ploert die stoerheid belangrijker vindt dan geld en zijn rolmodellen voornamelijk uit gangsterfilms haalt.
