Overzicht van: Eric Vloeimans

(V2)
Rock * * * *

Hoog tijd voor een Carice van Houtentje: houdt het nou nooit op? De Nederlandse muziekscene glorieert al rijkelijk in 2009, waarbij vooral debuten opvallen van o.a. Roosbeef, De Staat en Kyteman. Vergeleken bij die bands mag Coparck haast een oudgediende heten, maar de Amsterdammers hebben met A Dog And Pony Show niet alleen hun beste maar ook meest constante plaat gemaakt. Het is vooral knap dat ze het niveau van de album-opener (en titeltrack) volhouden. Het nummer heeft door de heldere pianoklanken een popelement en ontspoort tegen het einde heerlijk dankzij een gastbijdrage van jazztrompettist Eric Vloeimans. Dromerige momenten zijn nog altijd aanwezig en worden gevaarlijk door de altijd wat breekbare zang van Odilo Girod, maar bovenal is A Dog And Pony Show compact. De opgewekte popsongs zijn puntig, of het nou het kampvuurmomentje The Moonset is of het steviger aangezette I Guess. De songschrijfkunst van de Amsterdammers is door de jaren heen steeds meer gegroeid. Toch heeft de vierde Coparck de frisheid van een debuut.

De val van de sieradenkoning. Enkele jaren geleden leverde hij zijn waar aan wereldsterren. Nu zit het Amsterdamse imperium van Rodrigo Otazu in de problemen.  De achtergronden. [bekijk PDF]

Verder in Revu:

Mart Smeets in het interview over Thomas Dekker, zijn 36ste Tour, doping en Nederlanders: ‘Wij zijn een een volk van schurfterige hufters.’ [bekijk PDF]

Het is erop of eronder in de vaderlandse pornobusiness door de crisis en het grotis aanbod op internet. Maar xxx-actrice en zakenvrouw Bobbi Eden overleeft. [bekijk PDF]

Beeldreportage van de tegenpolen van de Hells Angels. Op pas met de Bikers voor Christ. [bekijk PDF]

De mondiale rooftocht van dj/producer Diplo. [bekijk PDF]

Een dag mee met Damaru, de man die dé zomerhit van 2009 in Nederland probeert te scoren. [bekijk PDF]

Vooruitblik op North Sea Jazz: Jazz is hottter dan ooit. [bekijk PDF]

Op 22 en 24 april maakten twee miljoen Nederlanders kennis met Eric Vloeimans. Binnen drie dagen stond hij tweemaal in De wereld draait door. De eerste keer onder vrolijke omstandigheden, de presentatie van zijn nieuwe cd Live At Yoshi’s. De tweede keer onder tragische, het overlijden van schrijver/columnist Martin Bril. Niet zo lang geleden had deze mooie woorden over Vloeimans geschreven, en nu bewees de trompettist hem de laatste eer met een prachtige serenade. De aanleiding was natuurlijk miserabel, maar toch… het DWDD-effect had z’n werk gedaan. Deze week in Revu, aan de vooravond van het 34ste North Sea Jazz festival, geeft ’s lands beste trompettist antwoord op de vraag wat anno 2009 nog jazz mag heten. Op revu.nl vertelt hij welke festivalattracties je komend weekend niet mag missen. Eric Vloeimans staat zelf op vrijdag met Gatecrash op North Sea Jazz, en op zaterdag met SIMIN en het Starvinsky Orkestar.

Eric Vloeimans’ Fugimundi – Live at Yoshi’s (Challenge) * * * *
‘De muziek van Eric Vloeimans is vloeiend als water, vloeiend als een dans, vloeiend als een verkeersader en vloeiend als het leven zelf.’ Aldus wijlen Martin Bril in de hoestekst bij dit live in San Francisco opgenomen album van trompetist Vloeimans, gitarist Anton Goudsmit en pianist Harmen Fraanje. Martin had vaak gelijk. Ook nu weer.

Yuri Honing and Floris – Phase Five (Verve/Universal) * * *
Saxofonist Honing gaf de dertig (!) platen waaraan hij meewerkte aan danceproducer Floris Klinkert. In vijf stappen werd nieuwe muziek gemaakt, onder meer door er zang aan toe te voegen. Het resultaat klinkt meer naar de uitbuiksoul van Floris dan naar de jazz van Honing, met dank aan de zwoele zomersfeer die de stemmen van Leine en Janne Schra oproepen. De tracks zonder zang klinken wat stuurloos.

Bart Lust Quintet – Don’t Ring the Bell (Jazzshop) * * *
Nederland kent veel goede saxspelers, je zou haast vergeten dat ook trombonisten bands kunnen leiden. Zoals Bart Lust, ook lid van New Cool Collective. Met zijn vier vrienden speelt hij jazz zoals jazz moet klinken: swingend, uitdagend (mooie duels met de sax) en veel ruimte voor solo’s. Soms hadden de teugels wat strakker aangetrokken mogen worden, dan wint de improvisatie het van de swing.