* * * *
Gangsterfilm van Michael Mann
In de bioscoop vanaf 30 juli
Met Heat (1995) maakte Mann een moderne gangsterklassieker, maar zijn laatste film, het broeierig bedoelde Miami Vice, was een deprimerende, duistere bedoening. Dat kwam vooral omdat Mann graag experimenteert met digitale camera’s en natuurlijke lichtbronnen. Het gebruik van digitale camera’s pakt verrassend genoeg beter uit in Public Enemies. Verrassend, want deze biopic van gangster John Dillinger (Johnny Depp) speelt in de jaren dertig van de vorige eeuw, een tijdperk dat doorgaans in nostalgische kleuren wordt geportretteerd. Zo niet door Mann: hij toont 1933 in kille kleuren en met een schuddende camera, alsof de kijker er zelf bij is. Dat is even wennen, maar trekt je wel meteen in het verhaal. Te meer daar de film een flinke vaart heeft: Dillinger wordt vanaf het begin tot het eind opgejaagd door de politie. Of hij nu banken overvalt of flirt met Billie, het meisje van de garderobe (Marion Cotillard), Dillinger komt snel ter zake. Depp speelt Dillinger echter niet als een opgejaagd stresskonijn, maar als een koele lefgozer. En waar de romance in een gangsterfilm doorgaans een verplicht nummer is, geeft de stormachtige relatie tussen Dillinger en Billie de kil ogende digitale beelden een warm kloppend hart. Alleen Christian Bale steekt er wat bleekjes bij af als de FBI-agent die Dillinger opjaagt. Desondanks is Public Enemies als tegendraadse gangsterfilm een overrompelende kijkervaring.
