Overzicht van: Chris Clark

Niet alles was vroeger beter, maar veel wel. Zoals de soul. Als jij ook zo teleurgesteld bent in het meest recente album van Alicia Keys (saai, voorspelbaar, eentonig), dan is Payne and Pleasure van Freda Payne wel wat. Romige popsoul met jazz-accenten, oorspronkelijk uitgebracht in 1974 maar pas nu op cd verkrijgbaar. Reel Music, een divisie van Universal, brengt om de paar maanden een parel van toen opnieuw uit, platen van Gloria Jones en Chris Clark (een van de weinge blanke zangeressen op Motown) bijvoorbeeld. Payne and Pleasure bevat geen grote hits, maar Freda maakte het wel met grote namen. Lamont Dozier, schrijver van kneiters van Motown-hits, produceerde en schreef. Joe Sample, Ray Parker Jr en Wah Wah Watson speelden mee. It’s Yours to Have, de openingstrack, heeft van die typische strijkers, een wah-wah gitaar (natuurlijk) en die geweldige strot van Payne, die bekend werd met de hit Band of Gold. De zangeres is de zestig inmiddels gepasseerd, maar schijnt er nog steeds ravissant uit te zien. En te zingen. Zo kan het ook, Patries.

(Warp/Rough Trade)
Elektronica * * * *

Bij de Britse elektronische muzikant Chris Clark weet je nooit wat je kunt verwachten. Op zijn debuut uit 2001 waren het melancholische pianomelodieën uit een vergeten tijd, en op Turning Dragon van vorig jaar deed hij vooral moeilijk met minimale samples en opgeknipte beats. Op Totems Flare is hij wat liever voor de luisteraar en klinkt hij zelfs een stuk toegankelijker dan Warp-collega’s Hudson Mohawke en Flying Lotus. Met overgecomprimeerde disco die we kennen van Justice, vrolijke kaboutertechno met melodieën uit science fiction-klassiekers en het donkere Talis, waarin hij Joy Division naar deze eeuw heeft geïmporteerd. Zelfs de vergeten piano’s komen even langs. Dat wordt een bonte avond op de Lowlands-vrijdag in de X-ray.

Drie voorbeelden van toen en nu.

Tuomo – Reaches out for you (Jupiter/Go) * * * *
Sommige artiesten doen er jaren over, maar Tuomo Prättälä schreef voor zijn debuutplaat al een klassieker: Don’t take it too hard. Een Curtis Mayfield-achtig soulliedje met juichende trompetten. Het is toegevoegd aan zijn tweede album, dat nu officieel in Nederland uitkomt. Waarop Tuomo zich als gangmaker, en als verleider laat zien. Een Fin die de dansvloer laat vollopen – Jimi Tenor is niet meer alleen!

Laura Vane & The Vipertones – Laura Vane & the Vipertones (Social Beats) * * *
Toen Ton en Tim uit Dordrecht Laura uit Brighton tegenkwamen, was het idee voor een album snel geboren. Want Tim en Tom kennen hun klassiekers, en Laura heeft een stem waar je als schip makkelijk een dichte mist mee doorkomt. Alsof het een popkwis is, wordt er verwezen naar onder meer Blackbyrds, Funkadelic en Motown, maar het is toch vooral de bedoeling dat je danst.

Chris Clark – Soul Sounds (Reel) * * *
Naast de helden worden vanwege de 50ste verjaardag van Motown ook de onbekende pareltjes weer afgestoft. Zoals dit album uit 1967 van de Britse zangeres Chris Clark. Een soort Dusty Springfield die op het beroemde soullabel nooit echt uit de verf kwam. Maar wel een paar mooie liedjes opnam. Haar carrière wordt uitgebreid toegelicht – daarbij ook het verhaal dat Clark waarschijnlijk de kiem heeft gelegd voor de dierentuin bij Michael Jacksons Neverland-landgoed.