Overzicht van: cartoons

Ja, striptekenaars en cartoonisten maken veel en fervent gebruik van nieuwe technieken, maar niet nadat ze ouderwetsch met den hand hun stroken hebben getekend. Het volwassen beeldverhaal krijgt in Nederland bescheiden aandacht, onder meer via de tijdschriften Zone 5300 (dat onlangs haar vijftiende verjaardag vierde) en Eisner. Dat laatste tijdschrift, onder hoofdredacteurschap van voormalig Revu-verslaggever Erik Noomen, is toe aan het derde nummer. Daarin een splinternieuw verhaal van Eric Schreurs, u weet wel, de geestelijk vader van oude Revu-striphelden als Joop Klepzeiker en Dick van Bil. Hij waagt zich volgens de Eisner-redactie aan ‘een grafische novelle’, geïnspireerd door de film Taxi Driver. ‘You talkin’ to me?’ is een veelgeciteerd zinnetje, er vloeit bloed, er zijn borsten, hoeren en onooglijke types. Vintage Scheurs dus. Verder in Eisner: Barbara Stok, een strip naar scenario van Freek de Jonge en één van de allerbeste literaire striptekenaars van Nederland, Berend Jan Vonk.

De beslissing om de Arabisch Europese Liga te vervolgen wegens een omstreden cartoon, roept de vraag op: hoe zit het met Gregorius Nekschot?  In mei 2008 werd de cartoonist opgepakt wegens een aangifte die was gedaan door imam Abdul-Jabbar van de Ven bij het Meldpunt Discriminatie Internet (MDI). Nekschot werd verdacht van aanzetten tot haat, discriminatie en groepsbelediging. De omstreden cartoonist, bekend om zijn kritische spotprenten over religies, de islam in het bijzonder, verkeert sinsdien in onzekerheid of hij zich voor de rechter moet verantwoorden. Maar achter de schermen gebeurt er van alles in de zaak-Nekschot. Zo zijn er in het vooronderzoek diverse deskundigen gehoord bij de rechter-commissaris, vertelt Nekschots advocaat Max Vermeij, ‘zoals wetenschappers die over het fenomeen politieke cartoons kunnen vertellen’. Binnenkort wordt nog een getuige gehoord: een agent…

Het Openbaar Ministerie heeft af en toe verdacht veel weg van het kabinet Balkenende: het duurt soms eindeloos voor er knopen worden doorgehakt. Neem Gregorius Nekschot, de cartoonist die door de Hermandad wegens aanstootgevende tekeningen van zijn bed werd gelicht en in een politiecel moest tuchten. De man had de euvele moed gehad satire te bedrijven. Foei. En bah. Nu bijna exact een jaar geleden was dat. Maar nog altijd heeft het OM geen beslissing genomen of Nekschot vervolgd moet worden. Nog steeds hangt dus als een zwaard van Damocles boven het hoofd van de cartoonist dat hij zich voor de rechter moet verantwoorden en – erger – zijn identiteit wordt prijsgegeven. Om begrijpelijke redenen werkt de kunstenaar, die het als zijn levenswerk ziet de multiculturele samenleving en politiek-correctheid belachelijk te maken, anoniem. Niet dat er helemaal niets gebeurt  in de zaak. Vorige week waren er verhoren bij de rechter-commissaris van zogenaamde getuige-deskundigen. Die moeten kennelijk een deskundig oordeel geven (het moet niet gekker worden) of Gregorius Nekschot satire bedrijft. ‘Het duurt allemaal eindeloos lang’, zucht de getergde tekenaar. Wordt vervolgd. Of eh… liever niet vervolgd natuurlijk.

Jan Dijkgraaf, de nieuwe hoofdredacteur van HP/De Tijd, is een man met een enorme dadendrang. Eerste slachtoffer: Gregorius Nekschot. De tekenaar, die een jaar geleden door de Hermandad van zijn bed werd geplukt omdat zijn cartoons beledigend zouden zijn voor minderheidsgroepen, zou aan de kant zijn geschoven, meldt GeenStijl vandaag. Welnu, dit klopt. Revu wist beslag te leggen op de e-mailcorrespondentie. ‘Beste ‘Gregorius’, mailt Dijkgraaf. ‘De afgelopen weken heb ik een goed beeld mogen krijgen van je aanbod, aangezien je de mini-Greg’s elke maandag in mijn mailbox deponeert. Ik moet je in eerlijkheid vertellen dat dat beeld me niet vrolijk stemt. Ik schaterlach nooit om een mini-Greg, ik glimlach hoogst zelden en je zet me ook niet aan tot nadenken. Hoe zeer ik de goede zaak waarvoor je verder met het O.M. strijdt ook een warm hart toedraag (Van Gogh was bij mij columnist toen hij werd vermoord, dus vertel mij niks…), dat kan nooit een reden zijn om de mini-Gregs aan onze lezers te blijven presenteren.’