Overzicht van: Burial

(Pias)
Rock * * * * *

Wie zich afvraagt waar die andere twee van Wolfmother zijn gebleven nadat ze ruzie kregen met de zanger die doorging onder de bandnaam: die touren nu met twee dj’s. Dat lijkt niet voor de hand te liggen bij twee mannen die dachten in riffs, maar de dj’s zijn Kid Koala en Dynomite D. Ruim tien jaar geleden waren ze op tour met de Beastie Boys en ze namen zich voor een rockplaat te maken. Maar dan wel een rockplaat vanaf de draaitafel, waardoor het een rockplaat wordt met een hiphop-feel. Dat betekent doorgaans: uitkijken! Op een paar zeer gunstige uitzonderingen na (Run DMC met Aerosmith, de soundtrack van Judgement Night, het beste werk van de Beastie Boys) pakt dat immers vaak beroerd uit, en klinkt het naar een niemandsland tussen slappe rock en houterige hiphop. Maar dan 100%! Een vuige, harde, vieze plaat is het geworden, een veelkoppig rockmonster dat evenveel associaties oproept met opgegraven blues uit de moerassen en de donkerste demonen van Hendrix en Black Sabbath, als met de opwinding van DJ Shadow en The Dust Brothers en soms zelfs met het sluimerend onheil van Burial. Een man zet in een rockclub een dj-booth neer, neemt er plaats met een gitaar en beult die voor een verbijsterd publiek af met de arm van een draaitafel: zo klinkt The Slew.

(ihiphop)
Dubstep * *

Op de eerste in deze serie namen Wu-Tang leden het op tegen underground hiphoppers als MF Doom en Cannibal Ox. Nu gaan onbekende dubstep producers aan de haal met materiaal van o.a. GZA, U-God en Method Man. Dat we hier met amateurs te maken hebben, wordt al snel duidelijk. Beats die klinken alsof ze in een minuutje in elkaar gezet zijn, met geluiden die rechtstreeks uit games als Modern Warfare lijken te komen. Wu-Tang had beter kunnen aankloppen bij iemand als Burial, die de gruizige raps een angstaanjagender randje had kunnen meegeven. Want dit is geen dubstep, maar een misstap.

2562 – Unbalance (Tectonic/Rush Hour) * * * *
Garage en grime waren altijd heel erg gelinkt aan de Londense metropool. Dubstep, dat uit deze muzikale bronnen voortkomt, is inmiddels lang niet zo’n regionale sound meer. Zo doen de Nederlandse producers Martyn en 2562 heel behoorlijk mee. Sterker nog, Unbalance is een topplaat. Hagenaar Dave Huismans zet een ferme pas voorwaards ten opzichte van zijn vorig jaar verschenen debuut. Dat was een sfeervol album met een dubtechno-tic. Unbalance is veel onstuimiger, met een breder muzikaal pallet, sterke composities en een heel vette productie. Invloeden uit 2-step en broken-beat benadrukken dat Londen en Den Haag hemelsbreed niet ver uit elkaar liggen.
 
Diverse artiesten – 5 Years of Hyperdub (Hyperdub/Konkurrent) * * * *
Als er één platenlabel is dat continu in de voorhoede van de dubstep opereert, dan is het Hyperdub wel. Deze dubbel-cd verzamelt nieuwe tracks en eerder op 12-inch uitgebrachte nummers van o.a. Zomby – dé nieuwe ster van het afgelopen jaar, Burial – hét succesnummer op langspeellengte en labelbaas Steve Goodman alias Kode9 zelf. Hyperdub is zo vooruitstrevend dat veel tracks op de cd met exclusieve nummers eigenlijk geen dubstep meer te noemen zijn: het ‘virus’ (in die termen spreekt Goodman graag) muteert en wordt muzikaler, zonder scherpte te verliezen.
 
Diverse artiesten – Steppas’ Delight 2 (Soul Jazz/Munich) * * *
Platenlabel Soul Jazz brengt af en toe wel eens een dubstep-12-inch uit, maar is toch vooral befaamd om zijn uiteenlopende compilatiealbums. Dubbelaar Steppas’ Delight is, ook op deel twee, dus een mooie staalkaart van de huidige stand van zaken. Ook hier geen moshpit-dubstep (razend populair maar niet chique), wel bijvoorbeeld de melancholieke sound van jong talent James Blake.