Overzicht van: Arctic Monkeys

(Eagle Vision)
* * *

Ja, jongens en meisjes, er was een tijd voor Coldplay en Oasis, zelfs voor de Stones en Beatles, dat er in Engeland al rockmuziek werd gemaakt. En degenen die daar het meest succes mee hadden, we spreken over het eind van de jaren vijftig begin jaren zestig, waren Cliff Richard & The Shadows. Met een zanger, een solo-, slag-, basgitarist en drummer waren ze ook nog de ontwerpers van de bezetting van de moderne rockband. Zoals iedereen in die tijd werden ze geïnspireerd door de rock ‘n’ roll van Elvis, maar na hun eerste nummer 1-hit – het popdeuntje Living Doll – gingen ze meer mainstream. Toch hielden ze door het gitaargeluid van Hank B. Marvin (de man met die enorme zwarte bril) een onmiskenbaar eigen geluid. Die combinatie leverde Richard en zijn Schaduwen tientallen hits op, waarvan negentien nummer 1 haalden; The Young Ones en Do You Want to Dance waren ook in Nederland monsterhits. Het concert in de Londense O2 Arena laat vijf bedaarde bejaarden zien. Maar ze spelen wel 42 klassiekers en tonen zo aan recht te hebben op een fraaie positie in de canon van de Britse popmuziek. Zo, en dan mogen jullie nu weer Arctic Monkeys opzetten.

Catapult (Domino/Munich)

De laatste plaat Humbug was voornamelijk interessant voor de Arctic Monkeys zelf: hun experimenteerdrift kreeg volop de ruimte. Uitschieters zoals op de eerste twee platen stonden er alleen niet op. Die zetten ze gewoon doodleuk op een b-kantje. Catapult was het beste liedje op Humbug geweest. Het leunt dicht tegen de Last Shadow Puppets aan, maar dan zonder de strijkers. Vanaf de eerste seconde raak: ze kunnen het nog wel.

Hoe een Vlaams-Nederlandse filmmaker scoort in Los Angeles met artistieke pornofilms. [bekijk PDF]

 Verder in Revu:

Naar Ibiza met een van de succesvolste Nederlandse dj’s, Ferry Corsten. ‘Trance is zo romantisch als je kunt zijn op 138 beats per minute.’ [bekijk PDF]

Waarom voetballers in competie en Champions League niet hoeven te vrezen voor dopingcontroles. [bekijk PDF]

Beeldreportage: hollands feestvieren in 400-jarig New York. [bekijk PDF]

Lowlands-artiesten eren Serge Gainsbourg. [bekijk PDF]

Tussen Clooney, Chavez en Moore op het Filmfestival van Venetië. [bekijk PDF]

Voor hun derde plaat trokken Arctic Monkeys de hele wereld over. De ultieme inspiratie vonden ze in de Joshua Tree woestijn in Amerika. [bekijk PDF]

(Domino/Munich)
Rock * * *

De derde Arctic Monkeys is anders. Gewoonlijk maakten ze mokerslagen die onmiddellijk aankwamen, maar met producer Josh Homme is een plaat samengesteld die na de tiende luisterbeurt compleet anders klinkt dan bij aanvang. Energieke hooks hebben vaak plaatsgemaakt voor een broeierig slepend geluid. De individuele klasse van de nummers is ondergeschikt aan de sfeer van het totaal. Humbug beklijft geleidelijk, waar de apen vroeger al na een paar seconden de handen in de lucht kregen. Soms is het té zwaar afkicken van wat de band bij aanvang was, maar de zoektocht is fascinerend.

(Infectious/PIAS)
Rock * * *

Omdat Studio Sportzomer hun hit Just For Tonight gebruikte als eindtune van hun EK 2008-uitzendingen, waren de jonge Britse honden van One Night Only in éen klap wereldberoemd in Nederland. Datzelfde zou zomaar een eens kunnen gebeuren met The Temper Trap. Hun single Sweet Disposition heeft namelijk datzelfde euforische gevoel en verder heeft de band uit Melbourne alles mee: zanger Dougy Mandagy heeft een aanstekelijke kopstem en de producer van Arctic Monkeys zit achter de knoppen. Hopelijk staat de redactie van Studio Sport vrijdag om 16:10 uur in de Charlie en is deze band wellicht een langer leven beschoren dan – what’s in a name – One Night Only.

(Wall of Sound/Pias)
Rock * * *

De bas gromt, de vuile geluiden stapelen zich op en Jon McClure sneert er langgerekt overheen. Jawel, Reverend and The Makers gaan  verder waar ze op het debuut zijn gebleven. Toch is er veel gebeurd. McClure kreeg Engeland over zich heen omdat het hem ‘niet boeide’ dat Jade Goody overleed en zijn band stond in het voorprogramma van Oasis. Dat laatste is hoorbaar. De rustpunten hinten niet alleen naar de bevriende Arctic Monkeys, maar ook naar de Gallagher broertjes. Toch passen de onrustige dansritmes beter bij ’t opgewonden standje.