Voetballers moeten salaris inleveren, presentatoren bungelen ook. De carrousel van loven en bieden neemt ongekend ordinaire vormen aan. De vrije markt mokert de huiskamers in van de praatpoppen van de televisie. De gouden geldbergen zijn veranderd in opdrogende riviertjes, waar het tv-vee mokkend op zoek is naar een laatste restje eurovocht. En Martijn Krabbé is de buffel met de meeste dorst. De quizmaster met de neiging om altijd voor te dringen, stoort zich eraan dat hij hard moet werken. De kleine man met het grote ego klaagt dat hij soms drie shows op een dag moet opnemen. En dan de volgende wéér drie, van een ander programma. Wordt hij chagrijnig van, vertelde hij aan Linda.

Martijn Krabbé gedraagt zich als een oude rockster die al jaren geen nummer één meer heeft gescoord, maar in de kleedkamer nog wel de duurste champagnes eist om zich in te drinken. Voor dat genante gehuil zou hij een fikse salariskorting moeten krijgen en een paar stokslagen.
Wat hij doet, is niet uniek. Anita Witzier, ook zo’n oude tv-geit, snapt dat wél. Zij krijgt minder dan de Balkenende-norm en beseft dat haar hoofd inwisselbaar is. Tegen Veronica Magazine zei ze onlangs: ‘Iemand anders zou mijn programma’s ook kunnen doen.’ Zo denkt Krabbé dus niet.
Die klimt nog steeds op een kistje om langer te lijken en vindt dan dat hij God’s gift to tv is. Ben je niet, Krabbé. Je bent de exponent van de risicomijdende volgevreten meute in Hilversum. Nog één tipje. Als je lafjes je excuses maakt voor je uitspraken, bel dan niet vrolijk vanaf een vakantieadres. We zouden bíjna geloven dat je echt overwerkt was geraakt.