Een hoofdredacteur van een keurig blad officieel aangehouden vanwege een reportage? In Nederland? Jazeker. Vorige week nog. Een verrassing was het niet, dat we op de redactie van Revu een aangetekende brief binnenkregen van het politiekorps Haaglanden. Sinds ons eindejaarsnummer in december, waarin we uitgebreid beschreven hoe Revu de mailbox van staatssecretaris Jack de Vries had gehackt, wisten we: hier zouden we meer van horen. De CDA’er had aangifte gedaan van computervredebreuk en nam de zaak hoog op. De politie verzocht de hoofdredacteur zich afgelopen woensdag 10.00 uur te melden op het politiebureau in Amsterdam Zuidoost ‘in verband met het feit dat wij u als verdachte willen horen aangaande uw betrokkenheid in een strafrechtelijk onderzoek.’ We hoefden niet eens naar Den Haag!
Een aardige rechercheur belde een dag van tevoren: volgens een uitspraak van het Europese Hof was hij verplicht me te wijzen op het feit dat verdachten altijd vooraf overleg mochten hebben met hun advocaat. Wat een vriendelijkheid, ik kreeg steeds meer zin in het verhoor, al was het maar om ook tegenover de politie eens goed uit te leggen waarom we gedaan hadden wat we hadden gedaan. Stipt om 09.55 uur meldde deze verdachte zich goedgeluimd in de ontvangstruimte van het bureau. Toen ging alles razendsnel. De vriendelijke rechercheur zei, bijna verontschuldigend, dat hij een minder leuke mededeling had: ‘De officier van justitie heeft uw aanhouding bevolen.’ Dat ik mij net vrijwillig voor het verhoor had gemeld, deed niet ter zake; binnen enkele minuten werd ik na het inleveren van al mijn persoonlijke bezittingen én mijn broekriem gefouilleerd in het arrestantenverblijf. De – nog steeds vriendelijke – rechercheur vermoedde dat ik na het verhoor weer werd vrijgelaten ‘maar ja; zeker weten doe je dat natuurlijk nooit.’ Het verhoor – anderhalf uur in een met trespa-platen afgetimmerd zweethok zonder ramen en barstensvol muggen – verliep soepel. Op veel vragen kon ik geen antwoord geven (digibeet) of wilde ik geen antwoord geven (bronbescherming). Gelachen werd er nauwelijks. Totdat me werd gevraagd naar de ‘intentie’ van Revu en ik uit begon te leggen dat het de taak van de journalistiek is om misstanden boven water te krijgen. En dat het van groot maatschappelijk belang is als het mailverkeer van bewindspersonen zo kwetsbaar blijkt te zijn. Zo’n goede hadden ze nog niet gehoord. De officier van justitie blijkbaar ook niet; ik mocht weer weg.
: 
[...] een beetje anders komt ze je huis in de fik steken. Dat wordt weer anderhalf uur de verhoorcel in Altan Erdogan! Stem of voeg toe [...]
Gisteren zag ik lachebekje De Vries weer eens op het beeld en dacht toen dat gezicht te herkennen.
Althans ik meen er duidelijk de vader in terug te zien.
Was dat niet die andere De Vries ? Bert weet je nog.
Misschien dienstig ?
Vriedenlijke groeten,
Paul Jansen
@Paul Jansen: Peter R?
Een paar honderd jaar geleden was de overheid in Nederland een soort dienaar van het volk, nu hebben we ‘derin devlet’…
Misschien moet je als digibeet dan ook eens een beter vooronderzoek doen en ontdekken dat bruteforcing niets nieuws is. Dat het kan is namelijk een bekend feit en daarmee heb je journalistiek gezien niets nieuws aan het licht gebracht.
Dat je jezelf journalist noemt geeft je niet het recht om inbreuk te plegen op mensen hun privacy, wie ze dan ook mogen zijn. Of ga je straks ook de postbode overvallen voor ze brieven bij het ministerie kunnen afleveren?
Quote: “Of ga je straks ook de postbode overvallen voor ze brieven bij het ministerie kunnen afleveren?”
Hey – strak plan! Onder het mom van onderzoeks-journalistiek en maatschappelijk belang is het overvallen van banken dan ook toegestaan!