Op Valentijnsdag staat Jazzanova in Paradiso. Het negenkoppige Jazzanova uit Berlijn, Hamburg en München, begint in 1995 als een dj-collectief. In 1997 beginnen ze met hun eerste eigen producties en wordt de track ‘Fedime’s Flight’ opgepikt door BBC-dj Gilles Peterson -  een internationale doorbraak volgt. Jazzanova’s muziek bestrijkt vele genres: van latin jazz tot house en van fusion tot downbeat.

Tijdens deze “I Human” tournee presenteert Jazzanova hun nieuwe single “I Human” featuring Paul Randolph. Paul Randolph is zowel bekend van zijn solo-werk als zijn samenwerkingen met o.a. Carl Craig, Moodyman en Amp Fiddler.

Wil jij voor gratis naar Jazzanova? Vertel ons op Twitter waarom en win vrijkaarten.

Hij is zo vrij als een vogel. Maar wat moet De Neus nu? Teren op zijn opgebouwde merknaam natuurlijk. Vorige jaar schreef Nikki Sterkenburg over het merk Holleeder. Hoe de naam van een topcrimineel stiekem gerespecteerd wordt.

Lees nu het volledige artikel ‘Het Merk Holleeder’.

Het merk Holleeder

door Nikki Sterkenburg
Zijn naam is een merk geworden en hijzelf een popicoon. De naam Holleeder is larger than life. ‘Je associeert die met iemand die zich door god noch gebod laat hinderen.’ En daarvoor heeft de Nederlander stiekem respect.

Zijn naam staat voor alles wat voos en vuig is,’zegt zijn biograaf Auke Kok. ‘Of het nu politici, zakenlieden of straatjochies zijn die iets slechts doen, de naam Holleeder wordt er vrij makkelijk aan gekoppeld.’ Willem Holleeder, ook weleens omschreven als ‘de vleesgeworden godfather’ van Nederland, is anno 2011 een merk geworden. Vorig jaar sprak een Maastrichtse politiecommissaris over de jonge drugsrunners in de stad en noemde hen de
‘Holleedertjes van de toekomst’. Maar niet alleen is Holleeder een soortnaam voor iemand die crimineel is, de geidmachine draait ook op volle toeren. Bij het ter perse gaan van dit nunnner werden net de laatste onderhandelingen gevoerd over de verfilming van Koks Holleeder, de jonge jaren. Ook de film over de Heineken-ontvoering die later dit jaar verschijnt, staat volop in de belangstelling (zie kader).Wat is de aantrekkdngskracht van ’s lands bekendste crimineel en hoe sterk is het merk Holleeder?

TESTOSTERON EN VRIJHEID
De Al Capone van de Lage Landen is een andere veelgehoorde typering van Holleeder. Merkendeskundige Rik Riezebos van Brand Capital ziet de vergelijking wel. ‘Holleeder straalt uit wat Amerikaanse maffiabazen ook hebben, waardoor de gemiddelde Nederlander hem toch bekijkt met een soort fascinatie en respect. Holleeder roept het beeld op van een vrije jongen die op zijn scooter door Amsterdam toert en zich door god noch gebod laat hinderen. Hij is iemand die zichtbaar succesvol is.’
In de Verenigde Staten zijn er verschillende onderzoeken geweest naar de aantrekkingskracht van Al Capone, onder anderen door David E. Ruth die het boek Inventing the Public Enemy schreef Het blijkt dat misdadigers vooral tot de verbeelding spreken wanneer zij aan een aantal kenmerken voldoen. Zo zijn zij geen stille sluipers of nachtelijke dieven, maar succesvolle zakenmannen die ook banden hebben met de bovenwereld en voor zichzelf een vast inkomen proberen te genereren. Verder is het belangrijk dat de crimineel nabij is, het moet je buurman kunnen zijn. Maar ook moet hij een soort dandy zijn die een luxe levensstijl vertegenwoordigt en schijnbaar ongrijpbaar is voor anderen, waaronder justitie. Auke Kok. ‘Zelfs na meer dan vijfjaar cel denken veel mensen bij Holleeder nog steeds aan de mysterieuze man die zich op terrasjes en cafeetjes omringt met mooie vrouwen. Aan een gedroomde figuur met een leven zonder vergaderingen en files een bestaan dat veel mannen zouden willen leiden, maar eigenlijk niet durven. En tegelijkertijd heeft hij veel meer een boy next door-uitstraling dan bijvoorbeeld Sam Klepper, John Mieremet of Klaas Bruinsma. Hij zit als een soort Lucl4y Luke op in scooter achter zijn windscherm en roept daarmee het beeld op van een spannend leven, testosteron en vrijheid.’

SEXY
Dat laatste vertelde ook Klaas Hummel,vastgoedmagnaat en jarenlang zakenpartner van Willem Endsrra,in 2008 tegen Vrij Nederland-journalist Harry Lensink ‘Holleeder was sinds zijn vrijlating in 1993 uitgegroeid tot een cuitfiguur in Amsterdam-Zuid. Je kwam hem overal tegen. Hij stond in iedere kroeg, gewoon naast chique bankiers. Dat was natuurlijk spannend. Hij is groot, gedroeg zich uiterst charmant en was altijd gekleed in Hermès-pakken, eerder conservatief dan patserig. Geen lerenjasjesjongen. Het was voor velen sexy om met hem om te gaan. Vraag het maar aan de vrouwen die achter hem aanliepen.’ Koks fascinatie begon bij het hoger beroep: ‘Hij was heel anders dan ik me had voorgesteld. Je verwacht toch een grimmig figuur meteen rare stem, Maar het was eerder een joviale marktkoopman die aandachtig luisterde en beleefd was. 1-Jij maakte ook altijd praatjes en grapjes met de advocaten van andere verdachten en kwam heel relaxed over.’ En net als Al Capone is Holleeder inmiddels onderdeel geworden van de populaire cultuur. Naast de films en boeken is er ook op internet een schare fans te vinden van ‘s lands bekendste crimineel. Op Hyves zijn er speciale community’s zoals de Free Willem Holleeder Hyves waar fans berichten voor hem achterlaten. Zo schrijft de 44-jarige Edwin de Koning: ‘Goeiedag Willem, hoe gaat het? Misschien een beetje lullige vraag, maar wel gemeend. Hou je taal en alles komt goed.’ En uiteraard zijn er de websites zoals holleeder.info en procesholleeder.nl die nog steeds bijgewerkt worden als er nieuws over hem is.
Perry ten Hoor liet T-shirts drukken met Holleeders beeltenis en de tekst THE END-stra tapes. ‘Het was aanvankelijk een relatiegeschenk in 2007, toen het proces ten einde liep. Maar de grap kwam al snel in de media terecht en toen stroomden de aanvragen binnen, We hebben het shirt vrij snel uit de handel gehaald toen Holleeders advocaat Kuijpers in De Teleaafdoor liet schemeren ‘not amused’ te zijn en dat we portretrecht hadden moeten vragen. Zo belangrijk was het ook niet voor ons.’
Directeur Grigorie van het label ZwareJongenz lanceerde een Free Holleeder-shirt, maar hoorde nooit iets van Holleeders advocaten. ‘We wilden met de shirts aandacht trekken voor ons label, vandaar. We zagen het gewoon als een gimmick, maar het is wel een van onze bestverkochte shirts.’

MIETJE
Toch is er twijfel of Holleeder daadwerkelijk de status van Nederlandse godfather heeft bereikt. Al tijdens het proces verklaarde misdaadjournalist Bas van Hout in de rechtbank als getuige dat Holleeder in onderwereldkringen eigenlijk als ‘een mietje’ werd gezien, een loopjongen voor zware jongens als Klepper en Mieremet. Later zegt hij daarover: ‘De grootste criminelen in Nederland zijn onbekenden voor het publiek. Ik ken er een dozijn van wie niemand gehoord heeft. Stuk voor stuk groter dan Holleeder, Bruinsma of wie dan ook.’
Ook andere journalisten hebben twijfels. Ineen enquête van Panorama in 2010 onder misdaadjournalisten over wie de grootste criminelen zijn, staan Klepper en Mieremet bovenaan, gevolgd door Klaas Bruinsma en Stanley Hillis. Willem Holleeder staat pas op de vijfde plek en komt bij sommige journalisten helemaal niet in de top-lO voor. Enbij het liquidatieproces lijkt Holleeder de grote afwezige.
VN-journalisten Marian Husken en Harry Lensink schrijven in het voorwoord van hun boek over het liquidatieproces: ‘Bij velen heeft de gedachte zich gemanifesteerd dat Willem Holleeder ook verantwoordelijk is voor de liquidaties en dat hij terechtstaat in het moordproces. Dat is niet zo. (…) Wel komt zijn naam vaak voor in het boek. De Neus is een bekende van enkele hoofdverdachten (Dino S. en Fred R.), en belangrijke getuigen uit andere onderzoeken (Willem Endstra,’thomas van der Bijl) hebben hem genoemd als het brein achter veel liquidaties. Ook de Amsterdamse politietop heeft hem eerder al neergezet als de godfather die dood en verderf heeft gezaaid. Maar nogmaals, officieel is Willem Holleeder geen verdachte.’

GEEN LEIDERSTYPE
Kok heeft zich erover verbaasd hoe misdaadjournalisten zich vooral hebben gefocust op berichtgeving over Holleeders mogelijke betrokkenheid bij liquidaties, terwijl hij veroordeeld is voor het aijersen en bedreigen van zakenlieden, deelname aan een criminele organisatie en geweldpleging. Kok zoals ik het nu zie, is hij minder groot dan we toen dachten. Het lijkt wel een soort samenzwering tussen het Openbaar Ministerie en de journalistiek, om iemand belangrijk en gevaarlijk te maken.’
Kok doelt mede op het boek van John van den Heuvel en Bert Huisjes Tijdperk Willem Holleeder: 25 jaar poldermafia. Op de omslag staan portretten van criminelen waarbij

LOSGESLAGEN GENERATIE
Hoe groot of klein hij ook is, zijn naam is een soortnaam voor criminele jongeren, Zo noemt de politie de 25-jarige Omar el H. uit de Amsterdamse Diamantbuurt al jaren ‘de nieuwe Holleeder’ genoemd. De Marokkaan werd bekend door zijn betrokkenheid bij het doodschoppen van de dakloze Anja Joos in 2003, treiterde een gezin uit de Diamantbuurt en werd in 2008 veroordeeld tot 22 maanden cel voor het runnen van een cocaïnelijn met 150 afnemers. Hij deed aangifte tegen de politie wegens ‘smaad’ vanwege de Holleeder-vergelijking, maar die werd door het OM geseponeerd.
Merkendeskundige Riezebos snapt dat de link snel gelegd is. ‘De naam Holleeder staat ook voor iemand die zich onaantastbaar waant en denkt dat hij boven de wet staat. Die criminele schoffies hebben ook weinig respect voor het rechtssysteem en rijden bovendien ook rond op scootertjes.’
Kok denkt dat er met name op sociaal gebied een vergelijking is. ‘Holleeder is op zijn manier het product van de losgeslagen generatie uit de jaren zeventig die opgroeide in een tijd van drugs en drank, ná de pil en vóór aids. Hij kwam uit een armere buurt waar kinderen weinig aandacht van hun ouders kregen en gezinnen in te kleine woningen woonden. Het was een grijs circuit waarin iedereen wel een handeltje had of iets deed wat niet mocht. Dat zie je nu ook terug in wijken als Amsterdam-Nieuw-West waar welzijnswerkers constateren dat de leefsituatie van allochtone families niet zo veel verschilt met die uit de jaren zeventig in de Jordaan.’
Dat pleit Holleeder volgens Kok niet vrij: ‘Ik heb klasgenoten gesproken van Holleeder die onder veel ergere omstandigheden opgroeiden, maar die toch goed terecht zijn gekomen. En het is gek dat we Holleeder zien als een zakenman die het zichtbaar heeft gemaakt, terwijl hij in feite helemaal niet zo relaxed leeft. Er zijn pogingen ondernomen hem te liquideren, in driftbuien heeft hij mensen afgetuigd en met zijn hartkwaal wordt hij misschien sowieso niet zo oud. Als hij op vrije voeten komt, is het de vraag hoe onaantastbaar zijn leventje nog zal zijn.’
Op 1januari2012 zit tweederde van Holleeders straf erop en komt hij hoogstwaarschijnlijk vrij. Het OM probeert er alles aan te doen om hem te linken aan de liquidaties en in de wandelgangen van de rechtbank wordt gefluisterd dat Holleeder eind dit jaar in zijn cel hiervoor wordt gearresteerd, vlak voordat hij vrijkomt. Officieel zou Holleeder alweer op verlof naar huis mogen, maar dit heeft justitie vooralsnog geweigerd. Overigens tekent Holleeder geen bezwaar aan tegen deze beslissing. ‘Hij zit die paar maanden nog wel uit,’zegt zijn advocaat Stijn Franken.

3FM-dj Roosmarijn Reijmer houdt dit jaar voor de derde keer in Revu de verdenkingen en verdachtmakingen in Wie is de mol? bij.

Er zijn twee opties. Of de makers van Wie Is De Mol hebben een topweek, of ze zitten midden in een crisis. De oorzaak: Afgelopen donderdag na de vierde aflevering was een preview voor volgende week te zien. Ome Art vult een naam in, daarna verschijnt een rood scherm. Deze kandidaat moet het spel verlaten. Maar dankzij HD TV en Uitzending Gemist kan iedereen pauzeren, inzoomen en scherpzetten en op wieisdemol.com zijn ze daar in gespecialiseerd. Binnen no time circuleerden de screenshots en masse over internet: tinyurl.com/7pjf7fk. En daar staat – spoiler alert voor die paar mensen zonder hyves, facebook of twitter die onder een analoge steen hebben gezeten – Marit van Bohemen, favoriete mol van veel vaste kijkers. De mol die niet schiet, niet zwemt en nu dus ook niet het einde haalt en om in Camping Life termen te spreken: mag opvouwen en wegwezen?

Is dit een gevalletje niets is wat het lijkt? De programma makers weten toch ook wel van HD TV? Er zit een levensgroot risico in dat we met zn allen harder voor de gek gehouden worden dan Gerard Joling met een fles haargroeimiddel. Zelden een spannendere executie als die van aanstaande donderdagavond, want Marit maakt deel uit van dat ondoordringbare front onduidelijke dames met Liesbeth, Hadewych en Annemarie. Haar exit zou wat duidelijkheid kunnen geven. Ik ben nog steeds clueless, maar vooruit: ik zoek mijn mol tussen Annemarie of Hadewych.

In die eerdergenoemde gewraakte preview voor volgende week waren ook alvast wat shots te zien van het land waar de hele hut naar toe verhuist. Spanje. Ik heb voor de eerste keer in mijn driejarig columnistenbestaan iets van begin af aan goed voorspeld! Feestje, rondje op kosten van Revu!

Het is weer tijd voor de #GroteGastenlijstGiveaway. Iedere week geeft Nieuwe Revu een lading gastenlijstplekken weg voor een bonte verzameling feestjes. Wil jij het komend weekend de euro’s die je normaal aan de deur kwijt zou zijn, besteden aan nog meer drank? Reageer dan hier en vertel ons bij welk feestje jij gratis naar binnen wil. De winnaars worden op vrijdagmiddag om 12:00 bekend gemaakt. Originele motivaties krijgen voorrang.

Deze week hebben we onder andere kaarten weg te geven voor NON Night in de Ekko in Utrecht. Een avondje disco en elektro in het Utrechtse poppodium voor nop; wie wil dat nou niet? Palmbomen, Bear Damen en een live act-de-présence van Marius. Allemaal voor gratis.

Voor de twijfelaars hebben we nog een promotievideo.

Ook in de aanbieding: Blackout in Tivoli te Utrecht. Drum’n'bass en dubstep feestje. Lekker raggen in de Tivoli dus.

Op zaterdag kan je in Haarlem naar ZER00′s HEROES. Fuck de I LOVE 80s 90s van deze wereld. De jaren nul; daarin werd pas goede muziek gemaakt. Deze avond eerst de eerste jaren van dit millennium. Super de Boer en El Salvo staan achter de tafels.

Genoeg redenen om even naar Revu.nl/gastenlijst te surfen om te kijken of er een plekje voor jou bij zit. Graag gedaan.

Hij is de meest gesponsorde man van Nederland. Geurtjes, horloges, vakanties. Noem het en Winston’s kop is er aan verbonden. Een verhaal over de onkreukbare Winston.

Internet voor vrouwen
Het wereldwijde web loopt vol met oestrogeen. Vrouwen nemen massaal het internet over.

Charly Luske na The Voice
De zanger won de finale van de binnenlandse zangcompetitie niet. “Ik was twee dagen zuur”

Hells Angels persen chique Amsterdam af
De duistere praktijken in het Amsterdamse Spiegelkwartier

En verder deze week in Nieuwe Revu:

Wie denkt Daniël Uneputty wel dat zij is?

De komst van HBO naar Nederland

Goede ouwe Sting

De stijl van Regi Blinker

Bikram Yoga voor beginners

Wijnbarren in Nederland

En natuurlijk de bijdrages van Rutger Castricum, Leon Verdonschot, Henk van Straten, graaimeter Mark Koster, Maxim Hartman, Gummbah en Giel Beelen.

Het is weer maandag en dat betekent; #OphoudenMetZeiken.

We duiken de tweede maand van 2012 in en hebben nog steeds niks te mopperen. Zo bleek deze week dat we dik, en dus beregezellig, zijn. Daarnaast hebben politici weer idealen en hebben kinderen ondanks de krappe huizenmarkt vaak twee woningen tot hun beschikking. Verder stikken we straks van de hoger opgeleiden en kunnen de ijzers vanaf vandaag om de voeten.

Alsof dit allemaal niet genoeg is worden zeehonden straks nog beter opgevangen en kan je, als het even meezit, straks nog goedkoper van je partner af. Over de grens gaat het ook fantastisch, naast formeren kunnen onze Zuiderburen ook niet schrijven. Inmiddels is Nederland aan het uitgroeien tot atoomlandje numero uno en kan je in Rotterdam over een tijdje overal je stalen ros kwijt.

En de uitsmijter des goed nieuws van deze week? We vertrouwen er weer een beetje in.

#OphoudenMetZeiken dus.

Nieuwe Revu heeft een deep throat in de roddelwereld die wekelijks verhaalt over wat hij niet hard kan maken.

Hij is het als topkok natuurlijk gewend om meerdere pannetjes op het vuur te hebben, maar nu was het eigenlijk niet de bedoeling dat meneer dit ook in zijn privéleven zou gaan doen. Lijkt ons althans een regelrecht recept voor ellende, maar onze bak en braad koning staat er inmiddels gekleurd op. Hij is getrouwd en heeft drie kinderen, maar houdt er ook nog een minnares op na, die achter het restaurant woont dat hij bestiert.

Na een avondje stressen en zweten, trekt onze fijnproever zijn koksbuis geregeld op de rand van het bed van zijn liefje uit, om met haar van een verboden toetje te genieten. En ja, daarna start meneer  zijn auto om zich weer bij zijn gezin te voegen… Ook armoedig: deze presentatrice die ooit toch echt één van de grote beloftes in tv-land was heeft een heel nieuwe invulling gegeven aan het begrijp belofte maakt schuld. Onze belofte heeft inderdaad torenhoge schulden gemaakt in de afgelopen periode waarin ze weinig werk had, waarna onlangs haar huis geveild dreigde te worden. Gelukkig kwam het stomtoevallig precies in die periode weer goed tussen haar en een ex-vriend die redelijk vermogend is. Precies, dat hoeven we inmiddels niet meer uit te leggen hè?

D’Angelo is terug. De soulster die groot werd met platen als Brown Sugar (1995) en Voodoo (2000) stond gister, na door een diep dal te zijn gegaan, voor het eerst weer op het podium. Russell Gunn speelde trompet in de band van D’Angelo ten tijde van het legendarische optreden op North Sea Jazz in 2000. ‘Die avond was magisch. Iedereen van het festival stond danwel in het publiek, danwel aan de zijkant van het podium. We deden extra ons best, want de de hele blazerssectie bestond uit jazzmuzikanten en de rest van de band had een grote bewondering voor jazzmuziek.’

‘D’Angelo was een geweldige bandleider’, aldus Gunn. ‘Hij hield zich aan de regels van het bandleiderschap. Dat houdt in dat je alleen maar mensen aanneemt die jouw visie uitvoeren op zo’n manier dat je ze niet hoeft te vertellen wat ze moeten spelen, alleen wat ze niet moeten spelen.’ Volgens Gunn was de hele tour memorabel. ‘Teveel bijzondere momenten om op te noemen. D’Angelo, Pino Palladino, Spanky, Bo, Gunn, Jacques, Quest Love, Anthony Hamilton, Shelby Johnson, Jack King, Junius, james Poyser, Alan Leeds. Zij hebben de lat hoog gelegd voor alle r’n'b bands tot op de dag van vandaag.’

Lars Meijer

3FM-dj Roosmarijn Reijmer houdt dit jaar voor de derde keer in Revu de verdenkingen en verdachtmakingen in Wie is de mol? bij.

Fijn, een aflevering waar we echt wat mee kunnen in de jacht naar de mol! Ik ben er eens goed voor gaan zitten, want in het jokerdilemma spel bood presentator Art Rooijakkers iedere deelnemer afzonderlijk twee opties: joker of envelop. Dan ga ik nu een lastig verhaal simpel uitleggen: voor de mol zijn jokers goed en geld slecht. Liesbeth Staats, Hadewych Minis, Maarten van der Weijden en Annemarie Jung pakken een joker en zijn dus extra verdacht. Frits Huffnagel speelt het spel beter en verdient twee jokers. William Spaaij, Marit van Bohemen en Tim verdienen geld. In het geval van Tim was dat nogal stomkopperij, maar hee: geld verdienen is geld verdienen. Als Tim de mol blijkt, mag ie wat mij betreft drie dagen in de hoek met zn neus tegen de muur.

Een ondoorzichtige kliek verdachte dames dus: Liesbeth Staats, Annemarie Jung, Hadewych Minis. Liesbeth Staats is in de poll op de officiele Wie Is De Mol site veruit het meest verdacht. Ik zet nog steeds in op Hadewych Minis of Annemarie Jung, die trouwens beiden bij een vertrek van een kandidaat in huilen zijn uitgebarsten. Wie is de jankerd en wie de schuldige mol?

Hoe meer kijkers Wie Is De Mol heeft, hoe meer speculaties en theorietjes over hints online te vinden zijn. Soms logisch, maar vaker zo ver gezocht als een zonvakantie in IJsland. Ik kreeg een mail van Kiki, die met haar collega’s een hint uit probeert te vissen. “Als je in de aflevering 1 het beeld stil zet op 39 minuten 11 seconden en dan traag afspeelt, zie in de flitsen mannetje met duikbril op de brug. Is dat de mol? Volgens mij wel een man.” Sterk verhaal, maarre… doe er je voordeel mee!

Deze week beschrijft Lars Meijer voor Nieuwe Revu de comebank van D’Angelo. Na een stilte van twaalf jaar maakt de 37-jarige soulzanger zijn wereldwijde rentree. Volgende week staat hij twee keer in een uitverkocht Paradiso in Amsterdam. In 2000 sprak Saul van Stapele met deze Zwarte Prins. Lees nu het volledige artikel “Zwarte Prins op oorlogspad”.

Zwarte prins op oorlogspad

Door Saul van Stapele

Hij werd direct na et verschijnen van zijn debuut-cd Brown Sugar op een voetstuk gezet als de man die de steeds gladder wordende hiphop-soul weer kloten en ziel kon geven. En verdween vervolgens vijf lanqejarefl uit de schijpwerpers. D’Angelo laat zich r3let opjagen.”Ik doe het op mijn eigen manier: koppig en gepassioneerd.’

D’Angelo loopt druk pratend en met zijn handen zwaaiend door de hotelkamer. De zanger die bekend werd met de warme, soulvolle liedjes van zijn debuut Brown Sugar in 1995, ziet eruit als een militante strijder. Hij is van zijn Nikes tot zijn hoofddoek in het zwart gekleed en praat met vlammende retoriek over zijn rol in de hedendaagse muziekindustrie. “Het is oorlog. De materiële muzikanten staan lijnrecht tegenover de spirituele muzikanten. Op dit moment is de materiële bullshit het meest succesvol. Maar dat kan niet lang meer duren. Kijk om je heen: platen van artiesten als Lauryn Hill en The Roots worden met gejuich ontvangen. In het nieuwe millennium rekenen we af met de materiële shit en zullen de spirituele muzikanten weer in de schijnwerpers staan.’ Het lijken grote woorden voor een 25-jarige zanger die nog maar één compleet studio-album op zijn naam heeft staan. Maar de impact die deze jonge artiest tot nu toe al heeft gehad, staat niet in verhouding tol zijn geringe repertoire. Vorig jaar —vier lange jaren na zijn debuut-cd poseerde hij samen met Lauryn Hill als Marvin Gaye en Diana Ross voor de cover van het zwarte muziekblad Trace Magazine. Twee relatief prille muzikanten die werden gepresenteerd als dé iconen van hun generatie. Het binnenkort te verschijnen album Voodoo werd de afgelopen jaren door in r&b gespecialiseerde journalisten onafgebroken genoemd als hét r&b-album waar het meest naar werd uitgezien. D’Angelo is de mannelijke versie van Lauryn Hill; de bedachtzame zoon van een priester van wie verwacht wordt dat hij de steeds gladder wordende hiphop-soul weer kloten en ziel kan geven.
De mensen rond D’Angelo werden de laatste jaren steeds zenuwachtiger. Het is dan ook redelijk uniek: een artiest die na zijn succesvolle debuut vijf jaar lang de studio induikt en nog maar sporadisch van zich laat horen. “You are hot, D”, zeiden ze tegen hem, “we moeten nu profiteren van je succes.” D’Angelo ziet het als een klassiek dilemma. “Ik heb mijn hele leven over mijn eerste album gedaan. Die tijd had ik nodig om mijn muziek te kunnen maken. Als je dan succesvol bent, wil de platenmaatschappij meteen een opvolger. Maar ze vergeten dat je die muziek niet zomaar uit je mouw schudt. Ik ben geen zakenman, maar muzikant. Daarom ben ik praktisch in de studio gaan wonen en heb ik cle rest van de wereld buitengesloten. Ik wil als muzikant mijn prioriteiten duidelijk stellen. Verkoopcijfers zeggen me niet zoveel, ik wil goeie shit maken waarvan mensen uit hun dak gaan.”
Het klinkt simpel genoeg: een muzikant legt zijn prioriteit bij de muziek en niet bij de economische belangen van zijn platenmaatschappij. Maar het is onder hedendaagse artiesten een steeds zeldzamer standpunt. In een tijd dat rappers en zangers elkaar liever aftroeven met aantallen verkochte exemplaren dan met creatieve vondsten, lijkt commercieel succes verworden tot het hoogste doel van iedere muzikant. Is geld verdienen voor D’Angelo werkelijk zo onbelangrijk?
“Natuurlijk is muziek mijn werk en moet ik ervan leven. Maar het is niet in de eerste plaats werk, ik heb een hoger doel. Ik wil voor mezelf een plaats veroveren in de galerij van muzikanten voor wie ik waardering heb, van Marvin Gaye tot Sly Stone en van James Brown tot Prince. Dat zijn mensen voor wie ik diep respect heb, Ik ben het aan hen, aan de muziekliefhebbers en aan mezelf verschuldigd om mijn muziek met dezelfde soort respect te benaderen. Dat betekent dat ik moet experimenteren en dat is iets waar in het huidige klimaat steeds minder ruimte voor is. Artiesten krijgen de tijd niet om artiest te worden, ze moeten meteen drie platen opnemen en de wereld rondtoeren om zoveel mogelijk geld te verdienen voor de platenmaatschappij.” Maar met name de zwarte muzikanten zijn toch altijd door de grote labels geëxploiteerd? En de muzikale voorbeelden die D’Angelo opnoemt, werd: de soul van de sixties, de funk van de vroege jaren zeventig en de hiphop van de late jaren tachtig. Periodes waarin de muziek als kunst’ vorm serieus genomen werd. Dat zie ik nu bijna nergens.”

Om terug te grijpen naar de periode dat hij de muziek nog wél spannend” vond, zocht D’Angelo de magie van het verleden op. Zoals Lauryn Hill grote delen van haar album Miseducation opnam in de legendarisch Tuff Gong-studio van Bob Marley, zo sloot D’Angelo zich op in de Electric Ladyland-studio waar Jimi Hendrix vroeger huisde. Samen met zijfl technicus Ross en geestverwant Ahmir 7uestlove’, cle drummer van de muzikaal minstens even bevlogen hiphopformatie The Roots.
“Het voelde alsof we een tijdmachine binnenstapten. We zaten in lie huis van Hendrix! We hebben daar urenlang alleen maar zitten prater’ over de muziekgeschiedenis en naar oude funkplaten geluisterd. MiJ’1 tweede plaat is veel meer funk-gericht dan mijn eerste. Die progressie van soul naar funk is een natuurlijke en daarom hebben we intensief geluisterd naar platen uit de periode dat soul in funk overging. Ahmir is de beste drummer die ik ken; de funk stroomt uit zijn poriën. Maar hij is veel meer dan alleen een drummer en bemoeit zich ook met het geluid, met de microfoon, met het zoeken naar grooves op platen. Hij is een wandelende bibliotheek als het gaat om de geschiedenis van zwarte muziek. Samen hebben we alle tijd genomen om de perfecte atmosfeer te creëren voor de plaat. In een andere studio en met een andere muzikant zou ik veel minder gegroeid zijn.”

De ruime tijd die D’Angelo voor zijn tweede plaat heeft uitgetrokken, betekent niet dat hij verschrikkelijk lang met elk detail van elk nummer op Voodoo is bezig geweest. ‘integendeel! Bij mijn eerste plaat had ik alles thuis al op demo opgenomen, zodat we het in de studio nog eens dunnetjes over moesten doen. Daarmee verdween het rauwe geluid van de demo en was het eindresultaat in mijn ogen te ver doorgeproduceerd. Ditmaal hebben we het met een groepje muzikanten op de jazz- manier gedaan: lekker live jammen en alles in één keer op tape knallen. We hebben fouten gewoon op de band laten staan als de vibe van een nummer klopte, Ik doe het op mijn eigen manier: koppig en gepassioneerd. Niemand kan mij vertellen dat ik geen nummers van zeven minuten mag maken, en geloof me dat ze dat geprobeerd hebben! Daarom was het goed om in die studio te zitten, ver weg van de telefoons en de platenmaatschappij. Gewoon: jij en je muziek.”

D’Angelo ziet zichzelf als een zuiderling die verdwaald is in de hectiek van New York. Hij komt uit het rustige Virginia, een staat die in hoog tempo een belangrijke spil in de zwarte muziekwereld aan het worden is. Vernieuwers van de r&b als Missy Elliot en Timbaland wonen er. Een van de belangrijkste grondleggers van hiphop-soul —Teddy Riley— heeft er net een huis gekocht. En —jawel- de familie van Lauryn Hill komt er vandaan. Is er een band tussen deze artiesten?
“Ik denk dat voor elke artiest in het zuiden van de VS de kerk en de familie de belangrijkste inspiratiebronnen zijn. Dat heeft invloed op je als artiest. Hier in New York zie je dat jongeren constant aan het hosselen zijn, maar in virginia is alles rustiger, wordt er meer belang gehecht aan je innerlijk, aan spirituele zaken. Het is moeilijk om hier tussen de wolkenkrabbers die geest vast te houden. Ik bel vaak naar huis. Maar eigenlijk is de muziek de beste manier om die levensstijl voor me te halen. Sommige muziek brengt me in één klap weer terug in het zuiden.” Het zuiden van de VS is hot. Twee onafhankelijke labels uit New Orleans — No Limit met onder andere Master P en Snoop Dogg en Cash Money Records met onder andere Juvenile en Hot Boys— verkochten de laatste jaren meer platen dan hun concurrenten uit hiphop-bakermat New York. Maar het is een zuidelijke renaissance waar D’Angelo niet op zat te wachter,. Deze twee labels staan voor alles waar D’Angelo zijn buik van vol heeft. De artiesten van No Limit en Cash Money Lrengen om de week een plaat uit en gooien over haastig in elkaar 4raai beats stuitend slecht gerapte clichéteksten over drugs, sex en geweld.

In het conflict tussen materialisme en spiritualiteit zijn zij degenen die zieligste boodschap Er is meer op de wereld dan boos kijken een Camera en laten zien hoeveel goud je hebt. Je mag dan nog zoveel geld hebben, het punt is wat je dan gaat doen. Wat is je plan? Motherfuckers praten over het handelen in coke, maar ze vertellen je niet het hele verhaal. Shit, er zijn zoveel kanten aan die levensstijl en ze laten je alleen de glitter en glamour zien. Jongeren willen die glamour, maar weten niet wat voor problemen de drugshandel met zich meebrengt. Onder de zwarten in de VS heerst veel jaloezie, iedereen is voor zichzelf bezig. Maar we moeten ons realiseren dat alle zwarten —arm en rijk— uiteindelijk in hetzelfde schuitje zitten. We kunnen het alleen samen.”

D’Angelo mag de zoon van een priester zijn, zelf wil hij niet al te prekerig overkomen. “Het gaat er niet om dat ik vind dat elke muzikant een boodschap moet hebben. Ik kom uit de kerk en ik werd er soms doodziek van als iemand maar tegen me aan stond te preken. Maar ik vond het fantastisch als een priester mij het middelpunt van zijn verhaal kon maken. Als hij vertelde dat hij dezelfde dingen had meegemaakt en er bovenop was gekomen. Hetzelfde geldt voor zwarte leiders als Malcolm X en Martin Luther King. Wie hebben we nu? Een stel populaire zwarten dat niets positiefs heeft te melden en leugens verkoopt over de werkelijke problemen waar zwarten mee wo’elen. D5 geen vooruitgang.” Het misverstand zou kunnen ontstaan dat D’Angelo een vervelend politiek correct mannetje is. Niet dat vervelend politiek correcte mannetjes geen goede muziek kunnen maken ook al maken de Beastie Boys zich hard voor de rechten van herintredende, impotente kamelen in Zuidwest-Oezbekistan;- hun muziek zal er geen grammetje minder funky van worden. Maar het zou D’Angelo geen eer aan doen. Hij is een muzikant met een missie en hij neemt die uiterst serieus. Hij mag er uitzien als de zoveelste homeboy, de ene joint na de andere roken en een plaat gemaakt hebben waar je lekkerder op kunt neuken dan op het hele repertoire van Barry White; uiteindelijk heeft hij maar één doel en dat is een nieuw, werkelijk boeiend hoofdstuk toevoegen aan het heilige boek van de zwarte muziekgeschiedenis.

“Mijn eerste plaat was een soort kennismaking. Damn, deze plaat is zelfs nog een soort kennismaking. Ik ben net begonnen met mijn carrière. Ik voel dat er een gouden tijdperk voor de muziek zal aanbreken. Het is vergelijkbaar met de jaren zestig, toen de soul van Motown steeds gladder en commerciëler werd. Toen had je een sterke ondergrondse stroming van onder andere James Brown en Stax Records, die zulke goede kwaliteit leverden dat zij de prominente stroming werden. Nu eten de mensen, maar hun magen raken niet vol. In de underground zijn een heleboel artiesten bezig die zich afzetten tegen de heersende leegte. Dat zijn mijn kameraden, de underdogs, die zelf de initiatieven nemen In plaats van zich te laten leiden door mensen die voor de verkoop zorgen. Mensen die niet alleen maar nummers maken over sex en geweld om zoveel mogelijk platen te verkopen. Natuurlijk bereik je dan veel mensen, maar als je niets te melden hebt, wat heb je daar dan aan? Met een nummer over sex of geweld kun je de aandacht van de kids krijgen, maar de werkelijke vraag is wat je met die aandacht doet. De platenbonzen onderschatten het publiek. Ik voel dat mensen doodmoe worden van die lege shit en klaar zijn om mentaal geprikkeld te worden. Dan moeten de platenmaatschappijen dat maar eens aandurven.”