Recensie: David Bowie – The Next Day

| Rock | Vitale bejaarde rekent af met verleden

Ook wij konden niet wachten op de nieuwe Bowie. Maar van de eerste single Where Are We Now? werden we nog niet heel warm. Hij zingt prachtig, maar in dat wat slome liedje kijkt Bowie terug, reflecteert hij vooral en lijkt hij zich pijnlijk bewust van zijn eigen sterfelijkheid. We horen je denken: ‘Oh jee, een plaat vol oude mannen muziek’. Integendeel! Door het rockende titelnummer zit je meteen weer in Bowie’s Berlijn ten tijde van Heroes (vandaar die hoes!). De wat industriële drums en snerpende gitaren doen denken aan ruigere liedjes als Beauty and the Beast .Het knallende hoogtepunt Dirty Boys heeft door de bariton sax iets weg heeft van Young Americans, maar veel is vuiger en sexier.
Petje af voor Bowie’s vaste producer Tony Visconti. Die geeft de 66-jarige zanger een randje, met een indrukwekkend open geluid, met knisperende drums en holle, noisy gitaren. Maar zo experimenteel als Heroes, of andere Berlijnse platen als Low en Lodger wordt het niet. Het enige instrumentale liedje, of beter gezegd, geluidsexperiment (het twee minuten durende Plan) is weggestopt als bonus track. Alsof Bowie bang is ons af te schrikken met gerommel in de studio. Vooral veel liedjes dus en die liggen in de lijn van Bowie’s laatste plaat Reality (2003). Met van die typische Bowie-akkoorden wendingen. Ook kijkt hij verder terug. Valentine’s Day heeft de sfeer van Space Oddity en het soulvolle How Does the Grass Grow? ademt door het gospelkoortje de sfeer van Station to Station.
Bowie is niet bang voor het verleden. Sterker nog, de beat in het prachtige Dancing Out In Pace komt rechtstreeks uit Modern Love, en het outro van You Feel So Lonely You Could Die is een exacte kopie van Five Years. Alsof hij afrekent met zijn verleden, en het pad vrijmaakt voor nieuwe gedachtes. Kortom: van deze vitale bejaarde zijn we nog lang niet af.

Dit artikel is geplaatst in Entertainment, Muziek met de volgende tags , , , , .