Recensie: Silver Linings Playbook

Recensie Silver Linings Playbook

Wat, een Dirty Dancing-remake met nummers van Madonna? Nee, in Silver Lining Playbook gaan twee mensen met borderline als therapie samen dansen. De man, Pat (Bradley Cooper, The Hangover) heeft er acht maanden in een inrichting op zitten: hij flipte toen hij zijn vrouw met een ander betrapte. De vrouw, Tiffany (Jennifer Lawrence, The Hunger Games), draaide door toen haar man stierf en had vervolgens seks met iedereen op haar werk. Die twee zijn dus voor elkaar geschapen. Pat denkt nog steeds dat zijn vrouw op hem zit te wachten, hoewel zijn ouders (Robert De Niro en Jacki Weaver) hem voorzichtig van het tegendeel proberen te overtuigen. Pat woont namelijk weer bij zijn ouders wat de nodige aanpassingsproblemen oplevert. De film kreeg acht Oscarnominaties waaronder vier nominaties in alle acteurscategorieën. Dat is sinds Reds (1981) niet meer voorgekomen. Leuk weetje, maar het is wel overdreven om Robert De Niro meteen met een Oscarnominatie te belonen wanneer hij na Little Fockers en andere ongein eindelijk weer eens een fatsoenlijke rol speelt.
De hoofdrolspelers zijn geweldig, ook dankzij het geestige –eveneens Oscargenomineerde – script vol scherpe dialogen. De licht getikte Pat en Tiffany spreken namelijk ‘zonder filter’, zoals Pat dat noemt: ze zeggen precies wat ze denken. In Hollywood lusten ze wel pap van dat soort prettig gestoorde types. En hoe dat zit met dat dansen? Dat speelt in het begin een bijrol, maar levert uiteindelijk een aanstekelijke climax op die van Silver Linings Playbook een fraaie feelgoodmovie maakt. Niet meer, maar zeker niet minder.

| Feelgoodmovie | Dirty Dancing meets borderline

Dit artikel is geplaatst in Entertainment, Film & TV met de volgende tags , , , , , , .