Recensie: Mozes and the firstborn

Recensie Mozes and the firstborn

In godesnaam, hoe komen ze aan die bandnaam? Het schijnt iets te maken te hebben met hun favoriete film, en de tweede naam van de zanger. Als we de Bijbel erbij halen, dan stuiten we op een verhaal over de eerstgeborene van Mozes die nog onbesneden door het leven gaat en daardoor gezien wordt als een vreemdeling. Eenmaal besneden zal hij pas bescherming genieten van Jezus. En dus gaat het mes er uiteindelijk toch in. Dat verhaal is inderdaad wat saai, maar dat is deze band uit Eindhoven allesbehalve. Mozes and the Firstborn bestaat uit vier jonge gasten die een voorliefde hebben voor garagerock. Je hoort er ouderwetse bandjes in als The Rolling Stones en MC5, maar ze kunnen ook zo in het rijtje jaren negentig lo-fi bands als Guided by Voices, Grifters en Pavement of in het schap bij hedendaagse bandjes als Black Lips en Ty Segall.
Lekker rammelig dus en net zo rauw. Dit debuut ruist als een versleten cassettebandje en klinkt alsof het is opgenomen in een oude schuur. Zanger Melle dikt het luie sfeertje nog eens aan met zijn lijzige stem, die lijkt op die van Tim Knol met teveel paddo’s in zijn mik. En ook nog psychedelisch? Nou, zet het beslag van de spacecake nog maar even in de koelkast, want zo far-out als de Nederlandse hype Jacco Gardner klinken ze niet. Mozes is wel echt een bandje van nu. Je moet ze zeker gaan zien want live gaan ze helemaal los en zijn ze ook nog schattig om naar te kijken. Vooral zanger Melle is een eyecatcher. Hij ziet eruit als Jeff Tweedy met een gitaar zo hoog als Mark King. Vanaf 2 maart gaan ze het hele land door en doen ze ook festivals aan als Where the Wild Things Are en Best Keep Secret.

| Garagerock | Uit Eindhoven, niet de bible belt

Dit artikel is geplaatst in Entertainment, Muziek met de volgende tags , , , , , .