‘Based on a true story’ is de enigszins overbodige ondertitel van deze reconstructie, gebaseerd op de ervaringen van moeder Beth Holloway. De dramatisering begint en eindigt met de bekende verborgen camerabeelden waarin Patrick van der Eem (met litteken!) Joran van der Sloot een halve bekentenis ontfutselt. Dat de acteur die Joran speelt meer op zanger Van Velzen lijkt, draagt niet bepaald bij aan het drama. Voor de rest volgt deze tv-film braaf de wetten van de Ware Woensdagfilm, waarin de politie altijd lui en nalatig is. Wel curieus om een Amerikaan Peter R. de Vries te zien spelen.
* * *
Drama van Stian Kristiansen
Noorwegen, 1989. De Berlijnse Muur is net gevallen maar behalve een geschiedenisleraar maakt niemand zich daar druk over op de middelbare school van Jarle. Met zijn middelbare schoolvrienden is hij drukker bezig met hun postpunkbandje. Hun vaste fan, de mooie Katrine, is tevens de vriendin van Jarle. Maar zijn zekerheden gaan wankelen wanneer hij verliefd wordt op een nieuwe leerling van de klas: een jongen die ook nog naar synthesizerpop luistert. Dit goed geacteerde Noorse kassucces is een prettig nostalgische coming of age film met een sterke soundtrack; muziek van The Stone Roses, The Jesus and Mary Chain, R.E.M., Japan en The Cure draagt bij aan de sfeer.
* * * *
Historisch spektakel van John Woo
In september zal John Woo tijdens het festival van Venetië geëerd worden met een lifetime achievement award. Een goed getimede onderscheiding, want met zijn laatste film, Red Cliff, heeft de Chinese regisseur zijn vorm weer hervonden. Die was hij in de loop van zijn tienjarig verblijf (1993-2003) in Hollywood namelijk een beetje kwijtgeraakt, hoe aardig films als Face/Off en (het onderschatte) Windtalkers ook uitpakten. Met Red Cliff viert de regissseur de terugkeer op zijn geboortegrond meteen maar even met de duurste Chinese productie ooit, die in eigen land ook nog eens alle kassarecords kraakte.
Het goede nieuws is dat Woo het verhaal van de strijd tussen drie Chinese krijgsheren in de derde eeuw na Christus, mede dankzij de computer, tot een adembenemender spektakel weet om te smeden dan Avatar. Het slechte nieuws is dat we het in Nederland alleen met de dvd moeten doen die bovendien de gehalveerde exportversie bevat van het oorspronkelijk vijf uur durende epos. Niet getreurd: zelfs een geamputeerde Woo veegt de concurrentie met gemak van tafel.
* * *
Horrorfantasy van Christopher Smith
In Triangle loopt een zeiltochtje fataal af. De personages verdwijnen niet in de Bermuda Driehoek, zoals de titel suggereert, hun staat iets veel akeligers te wachten. Wat dat is, moet om de pret niet te bederven geheim blijven, maar wie er de mythe van Sisyphus even op naslaat, krijgt al een vermoeden. Nóg een hint dan. Een goede gewoonte in filmland is om met een zogenaamde pitch belangstelling te wekken voor een nieuw project. In dit geval zou dat geweest kunnen zijn: Memento meets The Shining. Smith graaide zijn invloeden dus overal vandaan, maar het resultaat mag er zijn: claustrofobische horror van nachtmerrie-achtige allure.
* * * *
Thriller van Daniel Alfredson
In de bioscoop vanaf 21 januari
Het bestsellersucces van de Millennium-trilogie kreeg navolging in de bioscoop, waar deel 1 van het Zweedse drieluik ook al een kaskraker bleek. Deel 2 draait nog meer om Lisbeth Salander, de door de charismatische Noomi Rapace gespeelde hacker/punk. Aan het eind van deel 1 zocht ze warmer oorden op, maar bij terugkeer in Zweden raakt ze meteen in de problemen. Er worden kort na elkaar drie mensen vermoord en Lisbeths vingerafdrukken staan op het moordwapen. Haar partner uit deel 1, de misdaadjournalist Mikael Blomkwist (Michael Nyqvist), weet zeker dat Lisbeth onschuldig is, maar hoe moet hij dat bewijzen? Deel 2 is weer tergend spannend, en de cliffhanger doet snakken naar deel 3 dat over twee maanden uitkomt.
 * * * * *
Tragikomedie van de Coen Brothers
In de bioscoop vanaf 21 januari
Een grap zonder clou kan hilarisch zijn, mits goed verteld. In hun nieuwste film, A Serious Man, laten de Coen Brothers een van de personages een aanstekelijk anekdote vertellen waarvan de clou ontbreekt. De film zelf kan ook worden beschouwd als een grap zonder punchline: het open einde is al net zo raadselachtig als het begin, een jiddisch gesproken proloog. De ‘hoofdfilm’ speelt in het Minneapolis van 1967, in een suburb als de buurt waar de broertjes Coen opgroeiden, al ontkennen ze autobiografische elementen. We moeten niet denken dat De Serieuze Man, wiskundeleraar Larry Gopnik (Michael Stuhlbarg) is gemodelleerd naar vader Coen. Gelukkig maar, want de schlemiel krijgt veel te verstouwen: zijn vrouw wil scheiden, zijn kinderen nemen hem niet serieus, zijn verknipte broer logeert in zijn huis, en zijn buurman is een antisemiet. Geen wonder dat Larry steun zoekt bij rabbi’s, maar die vertellen parabels over het leven als een parkeerplaats of citeren Jefferson Airplane’s Somebody to Love. De veelgeplaagde Larry is familie van Coen-personages als Barton Fink en Jerry Lundegard uit Fargo, al had die laatste alle tegenslag verdiend omdat hij zijn vrouw liet ontvoeren. Waarom Larry Gopnik meer te verduren krijgt dan Job op de mesthoop verklaren de Coens niet, maar zijn helletocht is geniaal leedvermaak.
Een van de grote flops van de vorige zomer was Year One, een kluchtige komedie die de Nederlandse bioscopen niet eens haalde. Jack Black en Michael Cera (Superbad) spelen twee neanderthalers die door hun stam worden verdreven en op hun trektocht op allerlei bijbelse figuren stuiten. Kaïn en Abel, Sodom en Gomorra, van alles komt voorbij zonder meer dan een sporadische glimlach op te leveren. Het niveau van Monthy Python’s bijbelse satire Life of Brian wordt in de verste verte niet benaderd, en ook Mel Brooks’ History of the World: Part I (1981) was beter – daarin werden de poep- en piesgrappen gecompenseerd met briljante invallen.
* * *
Gangsterdrama van Malcolm Venville
Vijf gangsters die absurde dialogen uitwisselen in een afgetrapt interieur, terwijl hun slachtoffer in een kast zit opgesloten. Het zou zomaar een postuum ontdekt toneelstuk van Harold Pinter kunnen zijn. Maar het scenario, van de schrijvers van de gangsterklassieker Sexy Beast, is toch echt voor film bedoeld. Met een cast bestaande uit Ray Winstone, John Hurt, Tom Wilkinson, Stephen Dillane en Ian McShane is 44 Inch Chest zeker geen straf om naar te kijken. Vooral McShane schittert als als ijdele homoseksuele gangster. Maar uiteindelijk legt de welwillendheid van de kijker het toch af tegen het gebrek aan drama en de visuele beperkingen van die ene locatie.
* * * *
Postapocalyptische poppenfilm van Shane Acker
Zelden was een animatiefilm voor de hele familie zo somber als 9, dat dan ook bedoeld is voor kinderen van 9 (!) jaar en ouder. De wereld is na een allesvernietigende oorlog tussen mens en machines ontvolkt en alleen een klein legertje lappenpoppen neemt het nog op tegen de machines. Zelfs Tim Burton, die de film produceerde met Timur Bekmambetov (Nightwatch) durfde zoveel somberheid niet aan in deze vreemde mix van de Terminator-films, War of the Worlds, 1984 en Wall*E. Alleen de duistere poppenfilms van de Brothers Quay of Jan Svankmajer komen in de buurt. Gelukkig zorgen de poppen met de stemmen van onder meer Elijah Wood voor een sprankje hoop in dit sombere universum. Regisseur Acker werkte vier jaar aan de korte studentenfilm die de basis voor de speelfilmversie zou worden. Dat voor een Oscar genomineerde filmpje zit ook bij de dvd en het valt op hoeveel van de lange versie er al in zit. Het verhaal mag wat dun zijn, de beklemmende sfeer maakt dat ruimschoots goed.
* * *
Horror van Olatunde Osunsanmi
In de bioscoop vanaf 14 januari
Paranormal Activity herhaalde (kundig) het net echt-trucje van The Blair Witch Project. De makers van The Fourth Kind maken het ingewikkelder. Ze wisselen ‘authentieke’ opnamen van bezeten personen af met ‘reconstructies’ van dezelfde gebeurtenissen, waarbij de acteurs onder hun eigen naam worden geïntroduceerd. Het verhaal draait om de inwoners van een geïsoleerd stadje in Alaska die door aliens zijn ontvoerd en onder hypnose hun gruwelijke ervaringen herbeleven. De zogenaamde reconstructies worden bedorven door bombastisch camerawerk en een dito soundtrack. Maar de door strategisch geplaatste storingen ondermijnde pseudo-authentieke opnamen zijn lekker creepy. Juist omdat dan pas de fantasie van de kijker aan het werk wordt gezet.
* * * *
Sprookje van Spike Jonze
In de bioscoop vanaf 14 januari
Max is zo’n hyperjoch dat het ouderschap in een nachtmerrie kan veranderen. Na een ruzie met zijn moeder belandt hij evenwel niet bij de psychiater; hij gaat er vandoor naar het land ‘waar de wilde dingen’ leven en kroont er zichzelf tot koning. De verfilming van het klassieke kinderboek van Maurice Sendak is onder regie van Jonze (Being John Malkovich) al net zo heerlijk onberekenbaar, bedrieglijk nonchalant en baldadig als Max zelf. Tot en met de losse cameravoering aan toe. En de boodschap? Laat kinderen lekker ravotten, ze vinden zelf wel uit waar de grens ligt. Sympathiek, maar ook een beetje Montessori-achtig.
* * * * *
Tragikomedie van Jason Reitman
In de bioscoop vanaf 14 januari
Twee jaar terug was Juno een hartverwarmende komedie waarin alles op zijn plaats viel. Reitmans nieuwe film Up in the Air is al net zo’n voltreffer. George Clooney speelt Ryan Bingham, een ontslagmanager met een teflonlaag: hij knapt op charmante wijze het werk op van bazen die zelf hun personeel niet durven te ontslaan. Dat Bingham voor zijn werk vaker in het vliegtuig zit dan thuis ziet hij als bijkomend voordeel, zoals hij ook zijn bindingsangst als een luxe ziet. Hij geeft zelfs motivatielezingen over leven zonder ‘emotionele rugzak’.
Zijn vrouwelijke tegenhanger (Vera Farmiga) ontmoet hij – uiteraard – in een vliegtuiglounge, waarna het ongebonden duo een luxe hotelkamer induikt voor een potje seks zonder bijbedoelingen.
* * *
Actiefilm van Tony Scott
In deze remake van de cultklassieker uit de jaren zeventig kaapt John Travolta een trein en is Denzel Washington de metrobeambte die met de gijzelnemer moet onderhandelen. Hun gesprekken zijn de sterkste scènes van deze degelijke, maar ook onwaarschijnlijke thriller. Het bonusmateriaal bevat een doorsnee making of, maar ook een aardig extraatje over de kapsels van de hoofdpersonen. ‘Hun haar vertelt wie ze zijn,’ verklaart Scott, die de kapsels altijd uitzoekt met Danny Moumdjian. Deze lefgozer had als puber al een tondeuse in plaats van een gameboy en heeft nu een van de hipste kapsalons van Beverly Hills. Daar laat Scott ook zijn eigen spaarzame haren knippen.
* * *
Wraakfilm van Jeff Beesley
Nadat zijn vrouw in haar auto is opgeblazen door de vrouwenhandelaar tegen wie ze zou getuigen (Christian Slater), gaat leraar Robinson (Wes Bentley) op wrekerspad. Dat hebben we al vaker gezien, maar dankzij de schrijver van de oorspronkelijke roman, Stephen King, eindigt het verhaal nu eens niet in een orgie van geweld. De hoofdpersoon heeft een originelere manier om de gangster, inclusief diens gepantserde Cadillac, van de aardbodem te doen verdwijnen. Voordat het zover is, heeft Beesley overigens wel de grootste moeite het magere gegeven tot speelfilmlengte op te rekken. Maar het slot, waarin Slater heerlijk hysterisch tekeergaat, is het wachten waard.
* * *
Tragikomedie van Froukje Tan
Dexter (Jeroen van Koningsbrugge) is een wat eenzelvige man die zich iedere ochtend gelaten aan zijn werk in een elektronicafabriek zet en ’s avonds bij thuiskomst meer belangstelling voor zijn muizen heeft dan voor zijn vriendin (Lotte Verbeek). Zijn leven speelt zich af in een geordende wereld waarvan de grijsheid af en toe wordt doorbroken door vrolijke primaire kleuren. Ook Dexters eigen grijsheid krijgt kleur doordat hij, zonder het aanvankelijk te beseffen, over een vreemde neurologische afwijking beschikt. Hij kan niet zien wat zich links van hem bevindt én geen onderscheid maken tussen de verschillende personen die hem dagelijks omringen. In Zweden, waar absurdistische tragikomedies traditioneel goed gedijen, sleepte de film zijn enige prijs tot nu toe in de wacht; in Nederland deed hij vrijwel niks. Ten onrechte. De voor haar goeddeels zwijgende rol in Nothing Personal overdreven bejubelde Verbeek blijkt met tekst minstens zo goed uit de voeten te kunnen. En de doorgaans uitbundige typetjesmaker Van Koningsbrugge overtuigt als minimalistisch acteur. Even inhalen dus, deze kleine maar fijne underachiever uit 2009.
* * *
Historisch drama van Jon Amiel
In de bioscoop vanaf 7 januari
Hoofdpersoon van Creation is Charles Darwin (Paul Bettany), vader van de evolutietheorie zoals beschreven in het standaardwerk On the Origin of Species (1859). Of is het toch Darwins dochtertje Annie, die op 10-jarige leeftijd stierf en een film lang in haar vaders hoofd blijft rondspoken? Het boek zelf, of de ontstaansgeschiedenis ervan, dáár gaat Creation in elk geval niet over. De film toont Darwin voornamelijk als een door verdriet verteerde vader, in conflict met het geloof en met zijn godvruchtige vrouw Emma (Jennifer Connelly). Een gekweld genie kortom, met de nadruk op gekweld. En dat geeft de film net iets te veel de bijsmaak van soap.
* * *
Actiefilm van Guy Ritchie
In de bioscoop vanaf 7 januari
Dat was schrikken, vorig jaar: Guy Ritchie ging zich aan Sherlock Holmes vergrijpen! Gelukkig had hij in Robert Downey jr. een sterke Holmes gecast, met Jude Law aan diens zijde als de trouwe Watson. Het kibbelende duo maakt van deze Holmes-variant een actiekomedie: de ironie ligt er vaak zo dik bovenop dat de spanning wegvloeit. Ritchie’s signatuur is dan weer te herkennen in de versnelde en vertraagde vechtscènes, die nogal anachronistisch aandoen in het Londen van 1890. Rachel McAdams zorgt als oplichtster voor de feministische bijdrage. Deze traditionele en moderne elementen leveren een niet geheel overtuigende mix op; Downey oogt als een actieheld in een oude jas die niet goed past. Aardige update, maar geen nieuwe standaard.
* * *
Satire van Grant Heslov
In de bioscoop vanaf 7 januari
‘Van dit verhaal is meer waar dan u zou willen geloven.’ Met deze mededeling opent The Men Who Stare at Goats, een satire gebaseerd op de strikt geheime doch naar verluidt waar gebeurde pogingen van het Amerikaanse leger om paranormaal begaafde militairen als geheim wapen in te zetten. Begin jaren tachtig zou er een New Earth Army hebben bestaan van superspionnen die in staat waren geiten met geesteskracht dood te staren – weet u meteen waar die titel vandaan komt. Grant Heslov, die eerder met George Clooney het serieuze Good Night, and Good Luck gebruikte dit bizarre gegeven om er een hilarische satire van te maken, met George Clooney als hofnar. Hij wordt opnieuw ingezet tijdens de oorlog in Irak, en krijgt gezelschap van Ewan McGregor als de journalist die een mooie primeur uit het vreemde verhaal hoopt te halen. McGregor steekt wat bleekjes af bij de kolderieke Clooney, die in flashbacks bovendien al even geestig gezelschap krijgt van Jeff Bridges als geflipte hippie-militair en Kevin Spacey als een jaloerse rivaal. Het trio schmiert erop los, maar wel met zeer vermakelijk resultaat. In de VS was de kritiek dat de hoge mate van kluchtigheid de angel uit het verhaal had gehaald, maar ja: daar ligt de oorlog in Irak nu eenmaal nog gevoeliger dan geiten ruimen in Nederland.
* * * *
Gangsterfilm van Michael Mann
Regisseur Mann liet zich weer van zijn tegendraadse kant zien met dit gangsterdrama, dat nu eens niet in nostalgisch bruin was gedoopt, ook al speelt het in de jaren dertig van de vorige eeuw. Johnny Depp is sterk als ‘public enemy’ John Dillinger; Christian Bale komt als FBI-agent Melvin Purvis wat minder uit de verf, voor diens tragische levensloop was geen tijd. Maar de 2-dvd-versie bevat een hoop bonusmateriaal over de echte Dillinger en Purvis. Vooral het archiefbeeld van Dillinger maakt duidelijk hoe charismatisch de gangster was. Depp trok als voorbereiding op zijn rol de broek aan die Dillinger droeg toen hij werd neergeschoten. Depp, glunderend: ‘Hij paste precies!’
* * *
Voetbalkomedie van Carlos Cuarón
Deze vrolijke Mexicaanse voetbalklucht had een zomerhitje kunnen worden, maar hij bleef helaas onopgemerkt door het bioscooppubliek. Terwijl het toch de reünie was van Gael GarcÃa Bernal en Diego Luna, die in 2001 met Y Tu Mamá También van Cuaróns broer Alfonso doorbraken. In de luchtige komedie Rudo y Cursi spelen ze twee voetballende halfbroers die tegenover elkaar komen te staan wanneer ze professionals worden. Geestig is vooral de mislukte zangcarrière van voetbalplayboy Bernal. De extra’s bevatten onder meer het hilarische clipje Quiero que me quieras waarin Bernal Cheap Tricks I Want You to Want Me op Spaanse wijze verkracht.
NU IN REVU: De Joker aan de macht
Reactie van Rob - Wilders for President ik hoop het echt he en dan…NU IN REVU: De Joker aan de macht
Reactie van G - Haha je hebt gelijk Janneke, ik moest wel lachen om…MUZIEKRECENSIE: Steve Vai – Where the wild things are (DVD)
Reactie van Kai - Jammer, erg jammer zo'n recensie! Waarom ga je zeuren over…MUZIEKRECENSIE: The Field – Yesterday and Today
Reactie van Hanneke - Zo mooi!! ik moet bijna huilen. Bijna..…NU IN REVU: De Joker aan de macht
Reactie van janneke - Het kabinet wilders treedt niet aan. Ten eerste krijgt hijnooit de…