(Memphis Industries)
Rock * * * *

Toto, Genesis. Dat zijn niet echt bands waar je mee aan kan komen op de Revu-redactie. Dat weten de jongens van Field Music ook. En dus begint de band uit het Engelse Sunderland, waar ooit leden van Maxïmo Park en The Futureheads in zaten, op Measure met toegankelijke popliedjes die uit het fijne pennetje van James Mercer van The Shins hadden kunnen komen. Maar halverwege dit dubbelalbum, bij het nummer met de toepasselijke titel The Rest is Noise, komt opeens heel subtiel een Toto-pianootje (denk Hold the Line) binnenschuiven en even later een typisch Genesis-gitaarlijntje. Dat zal die Britpoppers leren!

Lees meer

(Polydor/Universal)
Electropop * * *

Delphic uit Manchester opereert in hetzelfde veld als M83. Bombastische synths, galmende gitaren en lieflijke zang. Wel met iets meer spierballen dan die Franse shoegazers. In Engeland maakten ze naam met illegale raves inclusief een eigen generator voor de stroom: Delphic speelt liever niet in naar pis stinkende zweetholen. De band wil dance terugbrengen in de Britse rock, maar doet dat net iets te geforceerd. Wellicht komt het omdat wij hier in Nederland doodgegooid worden met trance en techno, want die rave-synths en kille beats kennen we nu wel. Jammer, want de liedjes zijn van niveau Bloc Party.

Lees meer

(Anti)
Rock * * *

Is Love Forever? heet het tweede liedje op Transference. Spoon-frontman Britt Daniels geeft geen antwoord op die vraag, maar legt daarmee wel de vinger op de zere plek. Spoon heeft inmiddels een mooie rij platen op hun naam staan die allemaal vier sterren waard zijn, maar het zijn ook platen die je erg makkelijk vergeet. Daniels is een vernuftig liedjesschrijver die op een aanstekelijke manier rock weet te vermengen met soul, zoals Big Star dat in de jaren zeventig deed. Maar schreef die band songs die onder je huid kropen en daar niet meer vandaan kwamen, Spoon weet je uiteindelijk maar niet in het hart te raken. Dus sorry Britt, die liefde is niet voor altijd.

Lees meer

(Sincerely Yours)
Pop * * * *

Op weg naar het station kreeg ik een lekke band, en kon ik een flink stuk teruglopen naar huis. Maar ondanks de kou, de gladde stoep en de felle zon recht in mijn gezicht maakte deze plaat van dit Zweedse electropopduo de wandeling meer dan dragelijk. Met plastic, maar zwoele reggae en latino ritmes neemt JJ je mee op reis naar verre oorden die alleen in je hoofd bestaan. De galmende strijkers, de Cure-gitaarloopjes en de engelenzang van de anonieme zangeres dragen daar zeker aan bij. Helaas duurt de plaat een krap half uurtje en sta je snel weer met beide benen op de grond, met het plakken van een band in het vooruitzicht.

Lees meer

(SonyBMG)
Pop * * *

Tijdens X-Factor werd ze door haar begeleiders langzaam in het keurslijf van rockchick geduwd. Maar tijdens de finale was daar opeens Leonard Cohen’s Halleluja. Op Smoke gaat Lisa meer voor soul dan voor rock en zegt daarmee terecht fuck you tegen jurylid Stacey Rookhuizen. De liedjes komen van Toby Gad (van Fergie’s Big Girls Don’t Cry) en Phil Tornalley (van Natalie Imbruglia’s Torn). Grote namen dus, waartussen Lisa met haar diepe stem prima overeind blijft. Na de verrassende plaat van Idols-deelnemer Charlene, nu een prima plaat van deze X-Factor winnares.

Lees meer

(Stax)
Soul * * * *

‘Hey Mr. DJ, let me thank you just for playing this song. I know it’s been way too long,’ zingt Angie halverwege haar vijfde studioplaat. Het is inderdaad lang geleden dat ze wist te overtuigen met sterke liedjes. Op Unexpected zijn al die nietszeggende r’n’b liedjes van de laatste jaren gelukkig verdwenen en gaat ze terug naar de pop van debuut Black Diamond. De gejaagde funk van I Ain’t Hearin’ You en de donkere soul van Maybe hadden zo uit die tijd kunnen stammen. Dat ze op Tell Me compleet de mist ingaat met de autotune, is haar vergeven, want de euforie overheerst, en dat is inderdaad onverwacht.

Lees meer

(ihiphop)
Dubstep * *

Op de eerste in deze serie namen Wu-Tang leden het op tegen underground hiphoppers als MF Doom en Cannibal Ox. Nu gaan onbekende dubstep producers aan de haal met materiaal van o.a. GZA, U-God en Method Man. Dat we hier met amateurs te maken hebben, wordt al snel duidelijk. Beats die klinken alsof ze in een minuutje in elkaar gezet zijn, met geluiden die rechtstreeks uit games als Modern Warfare lijken te komen. Wu-Tang had beter kunnen aankloppen bij iemand als Burial, die de gruizige raps een angstaanjagender randje had kunnen meegeven. Want dit is geen dubstep, maar een misstap.

Lees meer

(Columbia/SonyBMG)
Pop *

Ondanks haar leeftijd en haar Miss Bucket-voorkomen, schopte Susan Boyle het tot de tweede plaats van Britain’s Got Talent en werd daarmee een rolmodel voor alle huisvrouwen in Engeland. En dus is I Dreamed A Dream een staalplaat van veilige covers, braaf gearrangeerd en nog braver gezongen door Boyle. Van de oorspronkelijke ontroering van Wild Horses van de Stones is niks meer over en van Daydream Believer van The Monkees krijg je spontaan heimwee naar het uitgekauwde origineel. Susan Boyle past in het rijtje Celine Dion en Barbra Streisand. Hopelijk kwijnt ze net als hen weg in Las Vegas en horen we niks meer van haar.

Lees meer

(Anti/Epitaph)
Rock * *

Na een onbetaalbaar concert in Carré in 2004 is Tom Waits niet meer in ons land geweest. Te horen aan dit tourverslag door het zuiden van Amerika en grote Europese steden hebben we niks gemist. Was die rochel in zijn stem nog mysterieus op zijn laatste studioplaten, nu vernachelt hij op slijmerige wijze klassiekers als Singapore en I’ll Shoot The Moon. Door de galmende opname zijn muzikale details ver te zoeken en valt de knipoog naar Prince’s Kiss in Such a Scream in het water. Meneer Waits, het is nu echt tijd voor een bezoekje aan de KNO-arts.

Lees meer

(SonyBMG)
Rock * *

Het schijnt weer aan te zijn tussen Jennifer Aniston en John Mayer. De Friends-actrice had de 31-jarige blues boy verlaten omdat hij geen tijd had voor haar, maar wel frequent berichten verspreidde via Twitter. Op Battle Studies lijkt die knipperlichtrelatie het enige onderwerp. ‘I’m perfectly lonely, I don’t belong to anyone’, zingt hij het ene moment, om vervolgens weg te kwijnen in heimwee: ‘Just come over en lie here with me’. Wilde hij op zijn vorige album Continuum zowel muzikaal als tekstueel verrassend uit de hoek komen, hier komt hij niet verder dan gezapige bluespop voor in de Coffee Company.

Lees meer

Silky Soul (101 Distribution)

Op de zoete soul van Maze zijn in de jaren zeventig veel kindertjes verwekt. De 32-jarige Musiq Soulchild is daar vast een van. Op het onlangs verschenen Maze tribute album, met o.a. Mary J Blige en Joe, probeert hij met zijn flexibele en warme stem eveneens stelletjes naar de slaapkamer te lokken. Silky Soul, oorspronkelijk een ode aan Marvin Gaye, lijkt voort te kabbelen, maar werkt subtiel naar een hoogtepunt toe. Zo horen we dat graag tussen de lakens.

Lees meer

(Warner)
Folk * * * *

Freakfolk mag je zijn muziek niet meer noemen, want dat vindt hij vernederend. Nu is er ook op zijn zesde album ook weinig meer freaky; zelfs zijn baard heeft Devendra Banhart afgeschoren (Fleet Foxes, jullie mogen nu ook!). Op zijn debuut voor major Warner mengt hij weer folk met latin, maar luchtiger dan voorheen. Wilde hij je eerst nog wel eens bang maken met die vibrato in zijn stem, nu zingt hij vooral geruststellend en doet hij zo nu dan aan de vroege Paul Simon denken. Dus leuke meisjes, vergeet die slaapverwekkende Jack Johnson, voor echte folk kun je terecht bij Devendra.

Lees meer

Monty On The Run (esc.rec.)

Op de Nederlandse verzamelaar Poke 20 remixen 21 elektronische muzikanten het nummer Monty On the Run, een klassiek Commodore 64 gamedeuntje. Hoogtepunt is de remake van Hollander Garçon Taupe, die in zijn versie flirt met de disco van Donna Summer en electro van Kraftwerk, inclusief bombastische synthesizers. De hele compilatie is gratis te downloaden van torrentsite Mininova. Dus geen excuus, voetjes van de vloer!

Lees meer

Het beste liedje van 2009? Ja, je raadt het al. Op 3voor12 kun je weer stemmen op de Song van het Jaar. Onafhankelijk van elkaar koos de muziekredactie van Revu de beste singles van 2009. Toch zijn er aardig wat overeenkomsten. Surf naar 3voor12 om zelf je vijf beste songs van het jaar achter te laten. Hieronder onze persoonlijke lijstjes.

Gert-Jaap Hoekman:
C-Mon & Kypski – China
Gaslight Anthem – Old White Lincoln
Kyteman – Sorry (live)
The Low Anthem – Charlie Darwin
Zwart Licht – Vanaf Nu

Guuz Hoogaerts:
De Staat – Fantastic Journey Of The Underground Man
DJ Promo  ft. Willy – Pille In Je Bek
Grizzly Bear – Two Weeks
Mayer Hawthorne – Just Ain’t Gonna Work Out
Passion Pit – The Reeling

Lars Meijer:
Friendly Fires – Kiss Of Life
Gaslight Anthem – Old White Lincoln
Mayer Hawthorne – Just Ain’t Gonna Work Out
Passion Pit – The Reeling
The Juan Maclean – One Day

Norbert Pek:
Doves – Kingdom Of Rust
Grizzly Bear – Two Weeks
Kyteman – Sorry (Live)
Roosbeef – Te Heet Gewassen
Whitest Boy Alive – 1517

Job de Wit:
Fever Ray – When I Grow Up
Golden Silvers – True Romance
Julian Casablancas – 11th Dimension
The Very Best ft. Ezra Koenig – Warm Heart Of Africa
Yacht – Psychic City

(Deutsche Grammophon/Universal)
Pop * *

Sting haat kerstmis. Toch maakte hij een plaat voor de donkere dagen, want met winter heeft hij wél iets. Die Police-reünie was natuurlijk leuk voor de fans, maar klassieke muziek is waar zijn hart echt ligt. Dus zien we hem in het boekje van If On A Winter’s Night… moeilijk kijken, inclusief dikke baard en coltrui, omringd door een handjevol troubadours. Samen met hen bouwt hij traditionals en stukken van o.a. Henry Purcell, Schubert en Bach om tot weeïge kerstliedjes. Het resultaat? Je krijgt heimwee naar de Keltische potpourri van Enya. Bedankt!

Lees meer

(Eagle Vision/PIAS)
* * *

More Than This vertelt het verhaal van Roxy Music. Met veel talking heads die weg werden geblazen door de muzikale stijl en glamour van de band. Of, zoals Bono het zegt: ‘Stel je voor: je bent een tiener in Noord-Ierland en je ziet opeens een stel aliens bij Top of the Pops.’ Inderdaad, Roxy Music is een band die als de toekomst klonk in een tijd dat er nog veel naar het verleden werd gekeken. ‘En ook een band die voor mijn escapisme zorgde, een uitvlucht uit het kille leven in het industriële leven in Engeland,’ aldus Steve Jones van Sex Pistols. Verder komen Siouxsie Sioux (van The Banshees), Martyn Ware (van Human League en Heaven 17) en de leden van Goldfrapp aan het woord. Maar gelukkig ook de bandleden zelf. Het besluit van Bryan Ferry om Brian Eno uit Roxy Music te knikkeren omdat twee kapiteins op het schip niet werken, wordt breed uitgemeten door alle bandleden. Erg vermakelijk hoe ze daar anno 2009 nogal lacherig op terugkijken. De leukste uitspraak komt van John Taylor (Duran Duran). Hij herinnert zich de Roxy Music platenhoes met twee halfnaakte vrouwen maar al te goed: ‘That was as near as I got to owning pornography at that age.’

Lees meer

(ATP)
Elektronica * * *

Hoe vaak heb je het muzikanten wel niet horen zeggen, dat een liedje schrijven hetzelfde is als het maken van een schilderij. Het Britse duo Fuck Buttons gaat nog een stapje verder. Zij zijn meer van de verfcentrifuge. Met vervormde lagen synthesizers, gitaren en whatnot creëren ze onbekende landschappen die soms lieflijk en zoet klinken en naar het werk van synthpioneer Jean-Michel Jarre neigen (Surf Solar), maar ook smerige noise-randjes hebben (Phantom Limb). Misschien minder avontuurlijk dan debuut Street Horrrsing, maar door de zuigende beats een stuk intenser en emotioneler. Fuck Buttons is Bob Ross voor gevorderden.

Lees meer

(Warner)
Rock * * * *

Huh? Is dat nou mijn mobiel die naar een netwerk zoekt? Halverwege The Sparrow Looks Up At The Machine hoor je dat typische brommetje langskomen. Een grapje van The Flaming Lips die duidelijk zoeken naar nieuwe geluiden. Vanaf The Soft Bulletin (1999) grepen The Flaming Lips je bij de keel met ontroerende liedjes, maar ook met een sprookjesachtige instrumentatie. De rek in die opzet was er op de voorganger uit 2006 flink uit. Daarom: exit geijkte songstructuren, enter krautrock. Het resultaat? Magische en trippende flarden muziek die doen denken aan Can en Pink Floyd (zonder vervelende gitaarsolo’s). Ze zitten weer op ’t goede spoor!

Lees meer

(Eagle Vision/PIAS)
* * *

Status Quo op het Montreux Jazz Festival in Zwitserland. Dat is hetzelfde als Normaal op North Sea Jazz zul je denken. De band die al sinds begin jaren zeventig op de planken staat, heeft er een sport van gemaakt om op elke plaat hetzelfde boogie woogie nummer opnieuw uit te vinden. Pictures of a Mathstick Man, Down Down, Roll Over Lay Down, Rain, Whatever You Want, The Wanderer. Al die grote hits komen langs tijdens hun concert op Montreux eerder dit jaar. Hun repertoire mag dan wel niet zo origineel zijn, strak is het wel. Slaggitarist Rick Parfitt legt de solide basis en Francis Rossi soleert er flink op los en beide heren creëren daarmee met de rest van de band een soort oerrock voor gasten die het liefst de hele kroeg leegzuipen. Een momentje van rust in het stampende oeuvre is er met In The Army Now, een bekend nummer voor wie in de jaren tachtig is opgegroeid, maar waarin de tekstuele armoede blijkt van deze lui. Muzikaal slaat de verveling daarom snel toe. Op showgebied is er meer te halen. Genieten is het met de zwetende en verlopen kop van Parfitt en de ouwe-mannen-maniertjes van Rossi. Een zwaar contrast met de beelden van de jonge honden die op de videoschermen langskomen. Hopelijk heeft Bennie Jolink zijn video-archief op orde, want zo’n show willen we volgend jaar ook op North Sea Jazz.

Lees meer

(Merge/De Konkurrent)
Sfeerpop * * * *

Aan al het goede komt een einde, zo ook aan The Clientele. Tenminste, dat riep de band in 2007 vlak voordat het album God Save The Clientele uitkwam. Maar die titel bleek een voorspellende kracht te hebben. Met euforische recensies in hun broekzak bereikte de band namelijk een groter publiek en konden daardoor zelfs hun bijbaantjes opzeggen. Hun vijfde album Bonfires on the Heath klinkt daardoor een stuk luchtiger dan al hun eerdere werk. Dat er meer geld is, hoor je ook terug in de instrumentatie: een trompetje hier, een strijkkwartetje daar. Maar nog steeds draait het bij de The Clientele om de melancholiek, om de heimwee naar een tijd die voorbij is. Een tijd die je je alleen voor de geest kunt halen door het staren naar vervaagde en verkleurde foto’s. Om dat gevoel te versterken, moest The Clientele het vroeger hebben van veel ruis, galm en sferische sixties-gitaarpartijen. Nu ze verhuisd zijn naar de grote studio, blijkt het toch echt in de liedjes te zitten. Want in opener I Wonder Who We Are en Share the Night klinkt de band soms zelfs funky, maar toch is die brok in je keel gebleven. Net als, goddank, The Clientele zelf.

Lees meer