Timo Lassy – Round Two (Ricky-Tick) * * *
In februari verschijnt het tweede album van JosΓ© James, de man die vocale jazz weer cool maakte. Tot dat (geweldige) moment is er het tweede soloalbum van de Finse saxofonist Timo Lassy. Daarop zingt James twee heerlijke vingerknipjazz-liedjes. De rest van het album zorgt ook al voor blauwe vingers. Eerder gedaan, beter gedaan ook, maar hier toch ook heel goed gedaan.

Glerum Omnibus – 57 Variations (Favorite) * * * *
Contrabassist Ernst Glerum is een van de belangrijkste en beste Nederlandse jazzmuzikanten – hij won vorig jaar de Boy Edgar prijs. Hij plukt en hij strijkt, en in zijn eigen trio doet hij beide met verve. Lied-achtige composities, met veel variatie (ziedaar de titel) en veel spanning. Tegen het einde mag de lekker lijzig zingende pianist Ruben Hein laten horen hoe mooi Too Much van The Spice Girls eigenlijk is.

The Keyboard Circle – The Keyboard Circle (678) * * * *
Herbie Hancock, Chick Corea, Rob Franken. De laatste naam zegt je wellicht weinig, maar de (inmiddels overleden) toetsenist doet niet onder voor zijn beroemde Amerikaanse collegae. Dit door fan Frank Jochemsen afgestofte concert uit 1976 laat horen hoe inventief, soulvol en een tikkie vreemd Franken (met drummer en mede-toetsenist) op de synthesizers en elektrische pianos was. Belangrijk Nederlandse jazz-archiefmateriaal, terecht heropgepoetst.

Lees meer

(Walt Disney Records)
Rock * * * *

In 1988 nam Los Lobos een cover op van het Jungle Book-liedje I Wanna Be Like You, voor de prachtige Disneyfilm-tribute Stay Awake. Ruim twintig jaar later volgt er een heel album van de band uit Los Angeles, die cultureel zeker niet minder heeft betekend dan het bedrijfje van Ome Walt. De melancholische tex-mex-muziek past prima bij tranentrekkers als I Will Go Sailing No More (uit Toy Story), terwijl het dik feest is bij Bare Necessities (ook Jungle Book). Had graag een mariachi-versie van Wish Upon A Star gehoord, maar vooruit. Dit zijn onverslijtbare liedjes voor alle leeftijden.

Lees meer

(4AD/V2)
Country-soul * * *

Jij houdt van noten. Ik niet. Maar ik houd wel van jou. Dus houd ik ook van noten. Dit is waar het nummer Peanuts over gaat, een duet van Stuart Staples en Mary Margaret O’Hara. Er zat altijd wel iets komisch in de schijnbaar halfdronken gemompelde hartebreekromantiek van Tindersticks, maar zo koddig waren ze niet eerder. Het schept enige verwarring: zat de tong eigenlijk al zeven albums lang ferm in de wang? Was Staples geen baken in romantisch onzekere tijden, maar een clown? Van de stijlvol uitgevoerde country-soul krijg je in ieder geval een tevreden glimlach. Da’s ook iets.

Lees meer

(Blue Note)
Pop * * * *

Als Madeleine Peyroux in Marokko zou zijn geboren, had ze waarschijnlijk geklonken als Hindi Zahri. Op haar debuut leent Zahri, net als Peyroux, flink uit de blues en de folk. Haar berberwortels worden ook aangesproken, maar puur etnisch wordt het nooit. Dit is eerder het beste van drie werelden. Zahri’s liedjes zijn subtiel ingekleurd, met handgeklap en akoestische gitaren. Hindi’s hese stem heeft ook wel wat weg van die van Peyroux (en daarmee Billie Holiday). Hand Made is een album voor luisteraars die wegdromers willen worden.

Lees meer

* *
(Blue Note)

Op het onlangs uitgekomen album Never Can Say Goodbye liet Trijntje Oosterhuis horen hoe echte liefde zich laat vertalen naar een prachtig eerbetoon. Met minimale begeleiding, de mooiste liedjes van Michael Jackson en die fenomenale stem werd die cd met gemak het mooiste cadeau dat een fan aan haar overleden idool kan geven. Liedjes zingen van Burt Bacharach gaat Oosterhuis minstens zo gemakkelijk af, maar kijkend naar deze dvd krijg je nooit het gevoel dat Never Can Say Goodbye wel veroorzaakt. Oosterhuis staat er af en toe bij als een konijn in stroperslicht en kan niet zonder de meelopende autocue met songteksten. Dat maakt deze concertregistratie, waarbij Oosterhuis wordt begeleid door het Metropole Orkest, veel te stram. Zowel Burt Bacharach als arrangeur Patrick Williams zijn in de minidocumentaire op deze dvd heel erg te spreken over de techniek van Trijntje: β€˜Ze kan alles zingen.’ Over gevoel heeft niemand het, terwijl juist dat in veel van de onverslijtbare nummers van Burt het verschil maakt. Twee jaar terug liet Shelby Lynn op het album Just a Little Lovin’ horen hoe je als zangeres de luisteraar de splinters in je ziel kunt laten voelen tijdens het zingen van Anyone Who Had a Heart. Bij Trijntje moet je hooguit denken aan het steentje dat je daarnet uit je schoen peuterde.

Lees meer

Freda Payne – Payne & Pleasure (Reel)Β * * * *
Freda Payne werd wereldberoemd dankzij Band of Gold, een tranentrekker die zelfs werd gecovered door Afghan Whigs. Payne & Pleasure stamt uit 1974 en werd gemaakt met hulp van Lamont Dozier, met de broertjes Holland schrijver van veel legendarische soulhits. Hij liet Payne rijk georkestreerde midtempo-liedjes zingen die net zo glitteren als het laag uitgesneden jurkje dat ze aanheeft op de cover. Terecht dat deze plaat in de herkansing mocht.

Sugar Pie DeSanto – Go Go Power (Kent/Munich)Β * * * *
Alle singles die Umpeylia Marsema Balinton, alias Sugar Pie DeSanto, in de jaren zestig maakte voor het Chess-label zijn hier verzameld. De zangeres was een kleine opdonder (nog geen 1 meter 40) die live explodeerde. En in de smaak viel van tourmaatjes als James Brown. Maar daar moest ze niks van hebben: β€˜No hanky-panky!’ beet ze hem toe. Haar liedjes zijn minstens zo fel als de manier waarop ze onwelkome belangstelling afweerde, zeker als voormalig buurmeisje Etta James vocaal een handje komt helpen. Haar grootste hit ontbreekt, maar de 24 dynamietstaafjes hier maken dat meer dan goed.

Little Ann – Deep Shadows (Timmion) * * *
Waar DeSanto vooral de ongecompliceerde kant van de soul vertegenwoordigt, daar drupt van ieder liedje van Little Ann wel een dikke traan. Het debuut van de zangeres uit Detroit verschijnt voor nu voor het eerst compleet, en alleen op vinyl. De negen liedjes zijn nogal ruig opgenomen, maar als de zangeres uithaalt voel je het tot in je traanklieren.

Lees meer

(EMI)
Soulpop * * * *

Dit debuut is al even uit in Amerika (ze speelde reeds bij David Letterman), Europa werd in de wacht gezet. Maar nu mogen we dan ook van de soepel groovende seventies-pop van deze domineesdochter genieten. Birch werd onder de vleugels genomen van Steve Greenberg en Betty Wright die eerder de leukste plaat van Joss Stone produceerden. De invloeden en referenties buitelen over elkaar heen (van Carole King tot Elton John), maar nergens vervallen Birch en haar companen in schaamteloos gekopieer. Liedjes als Nothing like a Miracle en Rise Up (met hoempa-orkest) zijn eerder van tijdloze schoonheid.

(Go Entertainment)
Funkpop * * *

Deze Britse funkpopband heeft zich vernoemd naar een album van Erykah Badu, maar is de apostrof vergeten. Enfin. Spil is Andy Platts, zanger met een mooie falset en een opmerkelijk leven – zijn vader was Interpol-agent. Routes to Riches doet denken aan Maroon 5, Jamiroquai en (kent u ze nog?) Dag. Hitgevoelig dus, single You are the Music is al opgepikt door 3FM, maar net niet te gladgestreken. Goed, fans van The Meters zullen het vast niet smerig genoeg vinden, maar een opgewekt dansen-in-het-gras-liedje als Miracle verjaagt winterse muizenissen met gemak.

Lees meer

Soldier of Love (Sony)

Je gelooft pas bij de tweede gezongen regel dat ze het toch echt is: Sade Adu, de koele jazz-zangeres die met name in de eighties slaapkameracrobatiek van een sfeerverhogende soundtrack voorzag. Soldier of Love (het album dat in februari uitkomt heet ook zo) lijkt geproduceerd door Massive Attack: dikke hiphopbeats, industriΓ«le geluiden. Het komt allemaal uit eigen koker en maakt bijzonder benieuwd naar dat album.

Lees meer

(EMI)
*

Creed, samen met Jordy van Loon een favoriet mikpunt van spot hier ter redactie, heeft een paar bewogen jaren achter de rug. Of beter, zanger Scott Stapp ging door een moeilijke periode. Hij werd gearresteerd wegens mishandeling, was betrokken bij een vechtpartij en deed een zelfmoordpoging. Gelouterd, en waarschijnlijk ook omdat het solo toch niet helemaal lukte, hergroepeerde hij Creed. Zoiets moest gevierd worden met een nieuwe cd, en een tournee. Daarvan is Live vanzelfsprekend de weerslag. Niemand kijkt onbevooroordeeld naar Creed, en zelfs al zou je dat proberen, dan haalt een quote als β€˜ik vond de vorige tournee er nogal commercieel uitzien’ van de podiumdesigner die poging al gelijk onderuit. Wie een bloedhekel had aan de opgeblazen machogrunge en de maniertjeszang van Scott Stapp, die zal zijn tenen heerlijk voelen omkrullen tijdens het kijken. Vooral het intro van Faceless Man is in dat opzicht genieten. Wie wel fan is, zal toch moeten toegeven dat Stapp niet erg bij stem is. En dat al het borstgeklop over de vormgeving van de tournee behoorlijk overdreven is: een videoscherm met regen, met donkere wolken, met vuur. Toe maar. Wat mij betreft laat Creed vooral zien hoe ongelooflijk vervelend een rockconcert kan zijn. Bij Jordy van Loon kun je tenminste nog lachen.

Lees meer

Het funkgenie Sly Stone heeft na jaren van stilte, geruchten en een zuinig ontvangen podiumterugkeer een nieuw album aangekondigd. Sly-kenner en documentaire-maker Willem Alkema is even opgewonden als voorzichtig, en somt de voorwaarden op voor een geslaagde comeback.

Lees meer

(Blue Note)
Soul * * * *

Met dat recente Burt Bacharach-gekeutel van Trijntje zou je haast de indruk krijgen dat een van de beste zangeressen van Nederland reeds aan haar pensioen denkt. Dit klein gehouden eerbetoon aan haar jeugdheld Michael Jackson is smaakvol, kent een interessante songkeuze en is bloedmooi gezongen. Met enkel achtergrondzang, een beetje koper en de gitaar van Leonardo Amuedo als begeleiding, neemt Oosterhuis al snel alle reserve (lijkenpikkerij?) weg. Dit project is uit liefde geboren, en dat hoor je. Alles klinkt zo levendig, en dat was wat Trijntje betreft echt even nodig.

Lees meer

(Because/Warner)
Zuchtmeisje * * * *

Beck, de Amerikaanse knip-en-plak-rocker, kreeg een labiele dochter van zijn held Serge Gainsbourg over de vloer om een plaat mee te maken. Ze had een waterski-ongeluk overleefd, en de opnames van de horrorfilm Antichrist. Dus ja, het knarst zo nu en dan behoorlijk op IRM. De titel verwijst naar de MRI-scanner waar Charlotte in had gelegen, in het titelnummer zijn geluiden die ze toen hoorde verwerkt. Toch heeft het niet tot een zwaarmoedige plaat geleid, wel tot een heel mooie. Beck, die vrijwel alle teksten en de muziek schreef, pakt flink uit met filmische strijkers. Zoals in een van de Franstalige nummers op het album Le chat du cafΓ© des artistes, een cover van Jean Ferland uit 1970. Je hoort het zo voorbijkomen in een James Bondfilm. Heel verleidelijk is het hobbelende countryrockertje Dandelion, terwijl Greenwich Mean Time klettert als de vuilniswagen. Was haar vorige plaat 5.55 een zalig warm bad, nu wordt af en toe de koude kraan opengedraaid. Je bloed gaat hoe dan ook sneller stromen.

Lees meer

Als het om goede smaak gaat, dan volgen wij BBC-radiomaker Gilles Peterson zowat blind. Hij runt een label (Brownswood) waarop louter Hele Fijne Platen uitkomen (JosΓ© James), hij maakt radio voor de BBC en hij draait van Tokio tot Amsterdam. Als Gilles zijn beste liedjes oplijnt, dan kunnen wij enkel met de tong uit de mond luisteren. Via de BBC-websiteΒ is een mix terug te luisteren van 77 (!) nummers die het afgelopen jaar kleur gaven. Mayer Hawthorne, Lee Fields, Mos Def, JosΓ© James, Fat Freddy’s Drop…het houdt maar niet op. Voor iedereen die denkt dat 2009 maar een mager jaartje was kwa muziek. Is er dan niks te zeuren? Nou ja, je moet tegen dat zalvende stemmetje van Gilles kunnen. En hij zou wat minder aan de jingle-knop moeten zitten. Maar verder…genieten geblazen. HierΒ is alles ook illegaal te downloaden. Maar houd dat een beetje stil.Β  Wie het muzikaal nog breder wil, download de 3voor12-jaarmix van DJ Sandeman.

Lees meer

Niet alles was vroeger beter, maar veel wel. Zoals de soul. Als jij ook zo teleurgesteld bent in het meest recente album van Alicia Keys (saai, voorspelbaar, eentonig), dan is Payne and Pleasure van Freda Payne wel wat. Romige popsoul met jazz-accenten, oorspronkelijk uitgebracht in 1974 maar pas nu op cd verkrijgbaar. Reel Music, een divisie van Universal, brengt om de paar maanden een parel van toen opnieuw uit, platen van Gloria Jones en Chris Clark (een van de weinge blanke zangeressen op Motown) bijvoorbeeld. Payne and Pleasure bevat geen grote hits, maar Freda maakte het wel met grote namen. Lamont Dozier, schrijver van kneiters van Motown-hits, produceerde en schreef. Joe Sample, Ray Parker Jr en Wah Wah Watson speelden mee. It’s Yours to Have, de openingstrack, heeft van die typische strijkers, een wah-wah gitaar (natuurlijk) en die geweldige strot van Payne, die bekend werd met de hit Band of Gold. De zangeres is de zestig inmiddels gepasseerd, maar schijnt er nog steeds ravissant uit te zien. En te zingen. Zo kan het ook, Patries.

Lees meer

Ja, striptekenaars en cartoonisten maken veel en fervent gebruik van nieuwe technieken, maar niet nadat ze ouderwetsch met den hand hun stroken hebben getekend. Het volwassen beeldverhaal krijgt in Nederland bescheiden aandacht, onder meer via de tijdschriften Zone 5300 (dat onlangs haar vijftiende verjaardag vierde) en Eisner. Dat laatste tijdschrift, onder hoofdredacteurschap van voormalig Revu-verslaggever Erik Noomen, is toe aan het derde nummer. Daarin een splinternieuw verhaal van Eric Schreurs, u weet wel, de geestelijk vader van oude Revu-striphelden als Joop Klepzeiker en Dick van Bil. Hij waagt zich volgens de Eisner-redactie aan β€˜een grafische novelle’, geΓ―nspireerd door de film Taxi Driver. β€˜You talkin’ to me?’ is een veelgeciteerd zinnetje, er vloeit bloed, er zijn borsten, hoeren en onooglijke types. Vintage Scheurs dus. Verder in Eisner: Barbara Stok, een strip naar scenario van Freek de Jonge en één van de allerbeste literaire striptekenaars van Nederland, Berend Jan Vonk.

Lees meer

Ja, dj St. Paul heeft een weblog, en wat social media-accounts (Facebook, Hyves), maar daar doet hij niet zo heel veel mee. Twitteren weigert hij, want dat kost maar tijd. Die hij tekort komt, omdat hij moet luisteren, luisteren en nog eens luisteren. Om radio te kunnen maken (op KX Radio), en om als dj te kunnen draaien in zalen her en der in het land. Op woensdag 30 december bijvoorbeeld, in thuishaven Tivoli Utrecht. Onder de noemer Harder Better Faster Stronger draait Paul dan de beste muziek van het afgelopen jaar, gebaseerd op zijn eigen voorkeur, maar ook op lijstjes die zijn fans hem hebben gestuurd. Dat kan via deze link.

Lees meer

Het Zesde Vlak is een blog dat onder meer wordt gevuld met filmpjes en links over reclame, maar het is ook de thuishaven van de Perfect-reeks. Journalisten, dj’s, bloggers (of combinaties daarvan) leveren voor die reeks compilatie-cd’s met alleen de allerbeste liedjes van een bepaalde artiest, een label of binnen een thema. Onder die laatste vlag valt bijvoorbeeld een terugblik op het muziekjaar 2009, met twintig nummers (20/09, snap je’m?) van onder meer Kyteman, Editors, Junior Boys en The XX. Onder het kopje Perfect Shuffle op het blog (kijk rechts) zijn alle downloadbare compilaties bijeen gebracht. Dus van Perfect The Band tot Perfect Synth. Ja, harstikke illegaal allemaal, dus doe er zo snel mogelijk je voordeel mee.

Lees meer

Please Daddy Don’t Get Drunk This Christmas, How I Hate To See Christmas Come Around, Fuck Christmas Right In the Eye Socket, Liedjes die je nΓ³Γ³it zult horen op Sky Radio. Maar op het internet eenvoudig te vinden zijn. Via een zoekopdracht bij Hype Machine bijvoorbeeld. Veel muziekblogs posten in deze donkere dagen alternatieven voor Have Yourself a Merry Little Christmas, maar er zijn ook in kerstmuziek gespecialiseerde blogs. Zoals Bongo Bells, 12 Months of Christmas en Christmas A GoGo. Op dat laatste blog (waar ene Guuzbourg actief is) staat ook een link naar een speciale Bandcamp-site waarop je gratis kerstliedjes van Nederlandse bands als Gasoline Brothers, Moss en Audiotransparent kunt downloaden.

Lees meer

(Universal)
Rock *

Je zou verwachten dat juist Dinand Woesthoff, vanwege zijn privé-leed, extra zijn best zou doen op de titelsong van de Kluun-verfilming KEVBDD. Maar helaas. De onmacht die uit Love Over Healing blijkt, heeft eerder te maken met het uiterst beperkte vocabulaire van de zanger. Ook op de rest van de plaat blijft geen open deur oningetrapt. Dat was op eerdere albums natuurlijk ook al zo, toch wordt de stap terug als progressie gepresenteerd. Ook in de muzikale carrière van Woesthoff volgt de ene tragedie op de andere.

Lees meer