Het zegt veel over de gitarist Steve Vai dat hij zijn gitaren een naam geeft en ook dat er een indrukwekkende rij effectpedalen voor hem op het podium staat. Maar misschien zegt het nog wel het meest dat daarnaast een ventilator staat. Vai is de Hans Klok onder de gitaristen. Hij behandelt z’n instrument virtuoos, maar enige ijdelheid is de man uit Long Island niet vreemd. Vai komt op in een soort gewaad, met daaronder een bloemetjesshirt dat zelfs Albert Verlinde in de kast had laten liggen. Terwijl hij noten als diarree de zaal in slingert, wappert zijn lange haar wulps langs zijn hals. De gitarist rekt hoge tonen lang uit, terwijl hij zijn vinger als een toverstafje over het publiek strijkt. Vais blik verraadt dat hij tijdens het spelen steeds dichterbij zijn diepere ‘ik’ komt, of in elk geval bijzonder in z’n nopjes is met zichzelf. Vai is een briljante gitarist, laat daar geen misverstand over bestaan, maar zoals het bij een pornofilm ook niet gaat om de penetratie, zo is een gitaarsolo tijdens een rockshow slechts leuk voor een paar seconden. Dit concert gaat over the top en daarna nog een keer. IJdelheid voert de boventoon, niet muzikaliteit. Steve Vai is de excentrieke spits die met een briljante beweging wil scoren, maar dan naast schiet.
Het debuut van The Mad Trist is de natte droom van elk beginnend bandje. De Limburgers kregen ruim tijd om aan nummers te sleutelen, werden gecoacht door 3FM’s rockgeweten Eric Corton en hadden een van dé muzikale talenten van Nederland als producer; Torre Florim, zanger van De Staat. Het ronkende geluid op Pay The Piper walst hierdoor over je heen, zonder lomp, complex of geforceerd te worden. The Mad Trist is het neefje van De Staat: net zo donker, maar dankzij aanstekelijke melodieën en de fantastische stem van Arthur von Berg iets toegankelijker.
Tijdens een concert krijg je als bezoeker af en toe dorst. Niets aan te doen. Zo werkt het menselijk lichaam. Die dorst les je aan de bar, bekend terrein. Maar voor muzikanten is het niet zo prettig als iedereen constant richting het bier wandelt, vooral dankzij het gekeuvel dat daar op een of andere manier hand in hand mee gaat (‘Gaaf tot nu toe, hè?’ ‘Nou, maar ik hoop dat ze zus of zulks nummer ook gaan spelen!’). Fucking irritant, dat snap ik, maar beste muzikant: het moet wel van twee kanten komen. Geef toe, jullie bezoekers stappen vast niet en masse naar de toog tijdens het spannendste deel van jullie show, of wel? Afgaande op dit eerste op dvd vastgelegde optreden van Kings of Leon zal de baropbrengst in de O2 Arena op 30 juni 2009 indrukwekkend zijn geweest. Dit concert was één groot bierhaalmoment. Kings of Leon is een prima band, met prima liedjes die ze live ook prima vertolken, maar daar houdt het wat complimentjes uitdelen op. De Amerikanen spelen vlekkeloos, maar draaien hun set net zo plichtmatig af als een bouwvakker die voor de 438ste keer een muurtje metselt. De vier staan daar maar wat te staan, hebben de uitstraling van een mud aardappelen en mompelen slechts af en toen wat zuinige bedankjes de zaal in. Zanger Caleb Followill laat bovendien doorschemeren dat hij eigenlijk niet zo op deze concertregistratie zat te wachten. Eén vraag: waarom is het er dan in godsnaam gekomen? Kings of Leon-fans gaan beter voor een kamerplant zitten, met een cd van hun favoriete band op de speakers.
Komende donderdag en vrijdag wordt in Groningen het Eurosonic-festival gehouden. Tussen de 200 bandjes schuilen vast nieuwe muzikale sensaties, maar wáár? Wij geven drie tips:
1. Everything Everything
Everything Everything gooit zoveel stijlen door elkaar, dat het bijna onwaarschijnlijk lijkt dat de lads aanstekelijke popliedjes afleveren. Het gaat van Beach Boys, naar Radiohead, van Peter Gabriel naar Battles. Toch leverden de Britten met Suffragette Suffragette, Photoshop Handsome en My Keys, Your Boyfriend al drie uitstekende singles op. Dat debuutalbum kan alleen maar eng goed worden. Vrijdag, 23:00 uur, Grand Theatre.
2. The Hickey Underworld
Deze Vlaamse band brult, beukt, scheurt en ramt bloed uit je trommelvliezen, maar dan zo, dat je er ook nog op kunt dansen. The Hickey Underworld maakt ronkende garagerock, met gevoel voor melodieën. Ze stonden al op Rock Werchter, grote Nederlandse festivals zullen volgen, maar deze muziek lijkt bedoeld voor kleine ranzige rockholen. België flikt het weer. Vrijdag, 22:15 uur, Vera.
3. The Black Atlantic
Een van de spannendste nieuwe Nederlandse bandjes staat dit jaar niet op Noorderslag. Is dat een schande? Wij dachten van wel! Gelukkig staat The Black Atlantic, de sfeervolle en meeslepende band van ex-hardcore-zanger en Groninger Geert van der Velde wel op Eurosonic. We zullen dit optreden als Noorderslag pre-party beschouwen. Vrijdag 21:25 uur, Het Pakhuis.
(Infectious/PIAS)
Rock * * * *
De theatrale uithalen van The Arcade Fire, de harmonie van Fleet Foxes, de Afrikaanse invloeden van Vampire Weekend en Yeasayer, de tikkende drums van The Dodos. Hetzelfde wat gezegd kan worden over het schitterende album van het Nederlandse Moss, geldt ook voor het debuut van Local Natives uit Californië: het is allemaal niet verrekte origineel wat ze brengen, maar de opgetelde som van alle lagen, klanken en hippe invloeden levert een warm, spannend en hitgevoelig album op. Eind januari zijn ze in Nederland voor optredens, maar Local Natives gaan we vaker zien. Dan wel als voorprogramma van bijvoorbeeld Yeasayer, want uiteindelijk zal originaliteit het winnen.
Hij is misschien niet meer de meest geloofwaardige gangsterrapper – zijn tiende album laat hij openen door zijn aandoenlijke zoontje, in tv-series toont hij zijn huisvaderlijke kant – maar tussen al zijn overschreeuwende en autotune-misbruikende collega’s is Snoop Dogg’s lome stijl nog steeds zeer welkom. Op Upside Down en I Wanna Rock excelleert die flow op kale beats, maar verder laat de hiphopoom zich helaas te veel omringen door middelmatige producties en B-artiesten. Terwijl hij zelf creatief directeur is van zijn label. Die directeursjas staat hem ook niet overtuigend.
Nobody Beats The Drum brengt niet het meest genuanceerde geluid op de dansvloer. Een show van het Amsterdams-Utrechtse trio is viezer dan een interviewmarathon met Joran van der Sloot, smeriger dan een wasmand vol zwetende kleren. Hun nieuwste werk Focus, de eerste release op een Brits label, drijft – hoe het kan ook anders – op een vunzig brommende baslijn. Ongecompliceerde electro, tegen het lompe aan, waarvan de handjes haast vanzelf slaafs in de lucht gaan.
1. Thrice – Beggars (Vagrant/Suburban)
Rock * * * *
Thrice bracht tijdens de afgelopen winter vier ep’s uit, waarop de Amerikanen zo’n beetje alle genres tussen post-hardcore, ambient en akoestische gitaarpop verkenden. Op opvolger Beggars klinkt Thrice minder experimenteel, maar daarmee is hun onstuimige en dromerige rock niet minder spannend.
2. The Black Atlantic – Reverence For Fallen Trees (BeepBeep)
Pop * * * * *
Dat Geert van der Velde ooit de zanger was van de Amerikaanse band Shai Hulud is moeilijk voor te stellen bij het horen van het debuut van zijn nieuwe groep. Shai Hulud was ook mooi, maar pleurishard. The Black Atlantic is lief, breekbaar, sfeervol en meeslepend. Voor liefhebbers van Patrick Watson, Bon Iver en Midlake. En via hun site nog gratis te downloaden ook.
3. Bibio – Ambivalence Avenue (Warp/V2)
Dance * * * *
Toen de Britse producer Bibio vorige week plaatjes draaide in Tivoli De Helling, tijdens Le Guess Who?, stond hij tegenover een dansgierig publiek. Hij schotelde ze een muzikale interpretatie voor van een groeiende klimplant. Oersaai. Maar Bibio is ook niet bedoeld voor de club, maar voor de koptelefoon. In zijn producties verweeft hij hiphop, soul, soundscapes en de zweverigheid van The Mamas & The Papas. Verpakt in popliedjes.
Waar zie je ze nog, bands die na afloop van een concert ruim de tijd nemen om hun instrumenten zorgvuldig aan gort te rossen? Voor het geval de huidige rock-’n-roll-generatie sloopinspiratie zoekt, Nirvana geeft tot slot van hun optreden op het Britse festival Reading (30 augustus 1992) een uitstekende demonstratie. Maar dat is lang niet het enige argument waarom deze dvd geweldig is. Ja, het is een eenvoudige concertregistratie (dat is, zeg maar, niet echt ons ding), maar dan wel van het volgens velen beste optreden dat Nirvana ooit gaf. Voor Reading stonden de kranten vol met speculaties over het mogelijke einde van Nirvana, maar het trio snoeit al die geruchten met een zeldzaam strak en geconcentreerd optreden. Kurt Cobain blijkt bovendien een komische frontman. Hij komt op in een rolstoel, laat zich theatraal naar de grond vallen, speelt voor Smells Like Teen Spirit een stuk van Bostons More Than a Feeling en laat de festivalweide schreeuwen dat ze van zijn vrouw Courtney Love houden (terwijl de Britse pers haar háát). Toch blijft de vraag, ruim zeventien jaar na het concert: wie is toch die gozer die tijdens het optreden als een gedrogeerde hippie op het podium mag dansen?
Het begin van een album is als voorspel: het brengt je fijn in de stemming, maar het moet natuurlijk geen uren duren. Thirty Seconds To Mars neemt op This Is War ruim de tijd om spanning op te bouwen. Met krijsende roofvogels, Pink Floydiaanse kinderkoren, aanzwellend gitaargetokkel en meer zingende kinderen. Die opgebouwde spanning schreeuwt om een ontlading, maar die laten acteur/zanger Jared Leto en co achterwege. This Is War bouwt op, maar lost niet in. Of het moeten die mompelende monniken zijn, aan het slot, maar dan ligt menig sekspartner al in een diepe slaap.
Begin dit jaar zat ik in een hamburgerrestaurant in Texas een interview voor te bereiden met het Amerikaanse bluesrockduo The Black Keys. Eenmaal op de afgesproken tijd in het afgesproken hotel was er geen band te bekennen. The Black Keys hadden besloten om juist nu, tijdens het South By Southwest-festival in Austin, ergens in de stad een verrassingsoptreden te geven, zo meldde hun manager. Met Wu-Tang Clan-rapper RZA! Terwijl ik dus op een vette hamburger aan het kauwen was… Het legendarische optreden beviel kennelijk zo goed, dat de bluesrockers meer rappers uitnodigden in hun studio. Dat werd het project Blakroc. In elf dagen namen o.a. Mos Def, Raekwon, Q-Tip, Pharoahe Monch, Ludacris en Jay-Z-kopie NOE elf nummers op met zanger/gitarist Dan Auerbach en drummer/producer Patrick Carney. Over het zompige geluid van The Black Keys klinken de rappers nog prettig luier dan gewoonlijk. Hun stemmen zijn voor de verandering eens geen orale spierballen, maar toegevoegde instrumenten. Blakroc is vernieuwend en op de valreep van het jaar het beste Amerikaanse hiphopalbum van 2009. Een fijne pleister voor dat vergeten interview.
Het vijfde album van Biffy Clyro is net een klikobak. De Schotse rockband strooit met bombastisch koperwerk dat niet misstaat op een cd van Muse (waar Biffy onlangs bij in het voorprogramma stond), herkauwt de tempowisselingen van post-hardcoreband AFI, echoot de zang van Dave Grohl en doet tekstueel een poging om Sesamstraat te evenaren (‘I pronounce it aluminium, ‘cause there’s an I next to the U and M’). Only Revolutions mist spanning en originaliteit, want Biffy Clyro is zo nietszeggend als een vieze sok in een volle wasmand.
Holland Sport is niet alleen goed omdat Wilfried de Jong een briljante tv-interviewer is, het sportprogramma schenkt ons wekelijks ook een fraaie reportage. Zonder commentaar, maar ingezoomd op de sporter. Op zijn inspanning, zijn spieren, de druppels zweet op diens lichaam. Deze dvd is hiervan het muzikale equivalent. Concertregistraties geven doorgaans sec een weergave van het optreden. Leuk aandenken, als je toevallig tijdens die avond je man/vrouw in spe hebt ontmoet, maar verder gruwelijk saai. Regisseur Richard Valk heeft er goed aan gedaan om tijdens het optreden van Kyteman’s Hiphop Orkest in de Oosterpoort in Groningen (één van de beste shows die de groep gaf, aldus trompettist/orkestleider Colin Benders) zijn negen cameramannen een vergrootglas te laten houden op het 22-koppige orkest. Het resultaat geeft een unieke kijk in het functioneren van de spannendste live-act van 2009. Vooral tijdens de jamsessie krijg je als kijker het gevoel op het podium tussen de muzikanten te staan. Gedisciplineerde musici, bezwete rappers en vooral een dirigent die in een uur vlijmscherpe en intense vreugde combineert, werken geconcentreerd samen als chirurgen tijdens een operatie. Alles is vastgelegd. Iedere grap, iedere lach en iedere reprimande van Kyteman. Het wordt saai en voorspelbaar, maar ook dit doet de Utrechter weer heel erg goed.
Scott Stapp is een labiele man. Als de zanger van Creed voorspelt dat het gaat regenen, regent het meteen dagen achtereen. Als zijn vrouw hem verlaat, werpt hij zich op de grond tot het laatste restje mannelijkheid uit zijn lichaam is gewrongen. De zingende snottebel heeft het gevoel dat zijn hart op de mouw van zijn geruite blouse is getatoeëerd. Met andere woorden: als je denkt dat jij het zwaar hebt, dat jouw leven kut is, dan heb je geen idee wat Scott meemaakt. Het is maar dat God veelzeggend in zijn dromen naar hem knipoogde, anders hadden we deze Amerikaanse zelfkastijdingsrock nooit gehoord.
Soulsavers – Broken (V2) * * *
Als Mark Lanegan in een bos zucht, vallen alle blaadjes van de bomen. De Amerikaanse opperbromtor drukt met zijn donkere stem zijn stempel op ieder album, dus ook dit werk van het Britse productieduo Soulsavers. Broken verscheen in september, maar de sombere blues, gospel, rock past bij de herfst als striemende regen bij een fietstocht door de polder. Met als hoogtepunt die ene klevende zin, triester dan triest: ‘When you have no one / No one can hurt you’.
The Antlers – Hospice (K7!/Pias) * * * *
Het begint fluisterend, alsof we het niet mogen horen. Maar het verhaal is zo mooi, in al zijn tragiek. Hospice vertelt over een man die zijn vrouw verliest aan botkanker. Peter Silberman omschrijft het drama zonder clichés te raken. Muzikaal omlijst hij het met indie en folk, ergens tussen Anthony & The Johnsons, Death Cab For Cutie en The Arcade Fire.
The Black Heart Procession – Six (Konkurrent) * * *
Herfstiger dan dit album wordt het niet. De zesde van The Black Heart Procession deint op invloeden van Lou Reed, Interpol en (zelfs) dEUS. Trage tempos, zware melodieën, maar ingetogen, zodat het theatraal niet over the top gaat. De songtitels Heaven & Hell, Suicide en When you finish you verraden: hier valt weinig te lachen, maar veel te genieten.
Al had Slayer de afgelopen tien jaar geen enkel nieuw nummer uitgebracht, dan nog zouden dronken festivalgangers de naam van de metalgoeroes tijdens het eten van een vette pannenkoek over het terrein blèren. Sterker nog: dat gebeurt. En veel van schreeuwerds hebben geen benul dat Slayer überhaupt nog muziek maakt. Hebben ze iets gemist? Mwhao, maar voor deze tiende kun je beter wél uit je stoel. Niet alleen omdat het misschien de laatste van Slayer is, maar vooral omdat het klinkt zoals je spijkerjackdragende buurjongen hoopte dat de laatste albums van Metallica hadden geklonken: ouderwets rauw, ouderwets agressief.
(Anti-/Epitaph)
Hardcore * * * *
Als het eten van een patatje mayo op zondagavond het ondeugendste is wat je doet, de comeback van Robert Jensen jouw tv-hoogtepunt van het jaar wordt en je nu al uitkijkt naar dat bedrijfsuitje naar het concert van Jan Smit in partycentrum De Meenthe te Steenwijk, dan is de muziek van Converge even slikken. De Amerikaanse hardcoreveteranen castreren je trommelvlies met overrompelende gitaarriffs en bulldozende ritmes, zonder een melodielijn te verliezen. Maar deze schop onder je reet kun je goed gebruiken.
1. M.O. & Brakko – Koester (SamenSterk) * * *
Mohammed Oemar en Brakko Trixxx maken niets-aan-de-hand-hiphop. Golvend op de klassieke boombap-beats van Raven Bros rapt het duo uit de Bijlmer over hun studies, de recessie en gooit er zonder schaamte een zin als deze uit: Koester de jaren, de dagen en weken. Koester je dame, je naasten, het leven. Een positief geluid uit de geplaagde wijk, dat zou politiechef Welten eens moeten horen.
2. Kraantje Pappie – Boulimia EP (NoahsArk/Pias) * * *
Als je uit Groningen komt en gehoord wilt worden, moet je wel een grote bek hebben. Rapper Kraantje Pappie heeft het begrepen, hij braakt op deze EP met soepele tong het zelfvertrouwen over je uit. De machine van rapper/labelbaas Jiggy Djé gaat hem een verdiende push geven.
3. Promo – Boombox op duizend EP (TopNotch/Universal) * * * *
Het kan lomp (Pille in je bek, met rapper Willy), lomper (Cockmocker, met gabberpunkers Aux Raus), maar dj Promo bewijst op zijn eerste werk voor hiphoplabel Top Notch dat hij zijn teringherrie ook vernuftig kan brengen. Als hij knutselt met donkere dubstep (I Saw the Future), maar vooral als hij met rapper Sef op de nostalgische toer gaat (Iemand anders). Is het gabber op een hiphopbeat, of hiphop op een gabberbeat? Het is in ieder geval iets dat zowel Aussie- als Karl Kani-dragers niet eerder hoorden.
Singer/songwriters kunnen niet droevig genoeg zijn. Vervelend, die open wonden, verbroken relaties, en depressiviteit, maar muzikaal betaalt het zich uit. Anneke van Giersbergen, het prinsesje met de mooie stem, is wat dat betreft iets te gelukkig. Bij The Gathering werd haar glimlach gecamoufleerd door een muur van geluid, op haar solodebuut Air door sfeervolle arrangementen, maar nu klinkt ze gewoon blij. In Your Room is een fladderende popplaat, met aanstekelijke melodieën, maar het grijpt je pas echt als ze op Longest Day breekbaar en dramatisch klinkt. Anneke is te gelukkig.
Van C-Mon & Kypski kun je alles verwachten. Dus ook een banjo. Ook een metalriff, een orgel, een perfect popliedje en een krankzinnige circustrack. De Utrechters lieten zich al nooit vangen in één genre, maar maken het de hokjesgeest op hun vierde album onmogelijk. We Are Square springt over continenten, langs genres en instrumenten en slurpt onderweg alles op waar het zin in heeft. Dat klinkt als een allegaartje, het is ook geen gemakkelijke kost, maar C-Mon & Kypski serveert met het gemak van een traditionele band: met bas, gitaar, drums, toetsen én zang. Ook dat laatste kunnen ze niet meer laten.
MISDAAD: Nederlandse Energie Maatschappij: kappen nou!
Reactie van Kerstman - Op http://www.energie-vergelijken.nl/energie-vergelijken doet nem het niet zo goed bij mijn…NU IN REVU: De Joker aan de macht
Reactie van Rob - Wilders for President ik hoop het echt he en dan…NU IN REVU: De Joker aan de macht
Reactie van G - Haha je hebt gelijk Janneke, ik moest wel lachen om…MUZIEKRECENSIE: Steve Vai – Where the wild things are (DVD)
Reactie van Kai - Jammer, erg jammer zo'n recensie! Waarom ga je zeuren over…MUZIEKRECENSIE: The Field – Yesterday and Today
Reactie van Hanneke - Zo mooi!! ik moet bijna huilen. Bijna..…