Dion Graus had vorige week de lachers op zijn hand nadat hij opriep tot een perspolitie. Het was een cynisch gelach voor het buitenbeentje van de PVV. Opgeteld bij zijn omstreden verleden, roept het de vraag of wat het bestaansrecht is van het kamerlid Graus.
‘Volgevreten klotskop’ Bas Paternotte
‘Ik denk dat hij niet helemaal goed bij zijn hoofd is. Er deugt iets niet aan hem. Hij is narcistisch, zou zijn ex-vrouw in elkaar geslagen hebben en verfraaide zijn CV. Hij komt sympathiek over, dat wel, maar als kamerlid is hij volstrekt ongeschikt. Graus maakt zichzelf ongelooflijk onmogelijk en ongeloofwaardig door als volksvertegenwoordiger op te roepen tot een perspolitie. Joseph Goebbels had daar een voorliefde voor, maar ik denk niet dat de PVV die kant op moet gaan.’
Hondenfanaat Martin Gaus
‘Het is heel bijzonder dat zo’n man zich zo inzet voor het dierenwelzijn. Daar is hij volkomen oprecht in, anders kan hij nooit zo primitief reageren. Het bewijst dat hij écht betrokken is, maar hij zou het anders moeten communiceren. Hij brengt het slap. Het is nu een emotioneel geladen verhaal, waardoor hij soms belachelijk overkomt. Graus zou even naar Gaus moeten komen, dan kan ik hem een handje helpen.’
Peter Bollen, oud-directeur van paardenvoedingsbedrijf Cavalor waar Graus drie maanden werkzaam was
‘Hij beweerde voordat ik hem aannam voor een concurrent van ons te werken en dat hij wel wat interessante klanten en informatie zou meebrengen. Daar is nooit iets van terecht gekomen. Het is een mooie praatjesmaker die dingen die niet waar zijn zo kan vertellen dat hij er bijna zelf in gelooft. De waarheid is dat hij vrijwel niets heeft verkocht.’
Nico Baakman, docent politieke wetenschappen aan de Universiteit Maastricht
‘Practice what you preach is niet bepaald aan Graus besteed. Als je als politicus claimt iets te willen doen aan het ‘hufterig onfatsoen’ en dan zelf wordt achtervolgd door verhalen over mishandeling en niet betaalde rekeningen, dan heb je op z’n zachtst gezegd een groot probleem met je geloofwaardigheid. Maar hij blijft doorgaan, alsof hij een teflon laagje heeft waardoor alle kritiek van hem afglijdt.’
Marcia Nieuwenhuis, schreef namens De Pers artikel over animalcops wat Graus betitelde als riooljournalistiek
‘Er lagen 56 documenten ten grondslag aan mijn verhaal die ik had verkregen na een beroep op de Wet openbaarheid van bestuur, maar hij kan blijkbaar niet tegen kritiek op zijn geesteskindje. Ik snap ook wel dat er volgende week geen initiatiefwetsvoorstel ligt voor de perspolitie, maar zijn oproep daartoe alleen al is bizar. Graus deed zijn uitspraken bovendien niet in de kroeg, maar als parlementariër in het Kamergebouw.’
