In 2010 werd bij schrijver Bart Chabot een hersentumor geconstateerd. Zijn vrouw Yolanda, die arts is, drong al eerder bij Chabot aan om naar de dokter te gaan. Hij vond het maar gezeur. ‘Ik dacht dat ik ’s nachts op mijn tong had gebeten. Dan ga je niet naar de dokter. Het was een grote inschattingsfout.’
Op een dag voelde Chabot dat het misging. ‘Ik zat op de WC en alles begon. De gevoelloosheid in mijn wang breidde zich explosief uit. Ik raakte in paniek: dit was een major malfunction. Ik had die vrijdag een scan gedaan in het ziekenhuis maar die was nog niet bekeken. Een bevriende kno-arts ging die nu meteen bekijken. De arts zei: het goede nieuws is dat je er niet dood aan gaat, het slechte nieuws is dat het goede nieuws daarmee ophoudt.’
Momenteel gaat het voor Chabot om andere dingen. Zoals schrijven. Hij is bezig met vier romans en een novelle. ‘Door de wake-upcall van Martin (Bril) en deze aandoening besefte ik: als ik de koers wil verleggen, moet het nu. Ik word volgende maand 57, over tien jaar kan het niet meer. De eerste roman heb ik geschreven in drie maanden tijd.’ Hij tikt op de zijkant van zijn hoofd. ‘Als dit niet goed is, kan ik roman twee, drie en vier vergeten. Dan is de novelle het laatste wat ik doe. Ik wil zoveel mogelijk afhebben.’
1 reactie
Doorgaan Sjab, en vooral niet springen