Als je voor de hits kwam, moest je tot het eind blijven. Want tijdens zijn drie nachtconcerten op North Sea Jazz liet Prince allereerst zien dat hij een briljant zanger en gitarist is. En dat je zijn output van de afgelopen twintig jaar niet mag onderschatten.
Het eerste optreden op vrijdag staat in het teken van zijn donkere kant. Zowel letterlijk als figuurlijk. Niet alleen sommeert hij de lichtman om het podium minimaal te belichten, waardoor een mysterieuze sfeer ontstaat, ook ligt de focus op donkere funk. Met als hoogtepunt een lange jam gebaseerd op Thank You For Talkin’ To Me Africa van Sly & The Family Stone, waarover Prince het onbegrijpelijke, maar prachtige Only Heaven Knows zingt. Een cover van Play That Funky Music is overbodig, maar daarmee laat Prince wel zien dat hij de best ingespeelde band op aarde heeft, met een glansrol voor bassiste Ida Nielsen. Ondanks het niet al te beste geluid, heeft hij het naar zijn zin. Met zijn brede glimlach trekt Prince iedereen met zich mee.
De zaterdag begint hij met ballads: het prachtige Joy In Repetition (van Graffiti Bridge, 1990) en het hartverscheurende The Love We Make (van Emancipation, 1996), en even later het hoogtepunt van alle avonden: het romantische, ongrijpbare When We’re Dancing Close and Slow (van Prince, 1979). Precies, geen hits dus, maar wel de Prince zoals je hem liefst zit: alles gezongen vanuit zijn tenen en één met zijn gitaar. Die gitaar staat ook centraal in een blokje rockers, met Peach en Bambi als uitblinkers. Hij laat zijn instrument janken, gieren, brullen, geen emotie is hem vreemd.
Ook op zondag maakt hij wederom indruk met ballads. Prince betovert met Gingerbread Man, ontroert met Empty Room en maakt zich kwaad in When Eye Lay My Hands On U. Inderdaad, weer geen hits. 1999, Let’s Go Crazy en Raspberry Beret heeft hij voor het laatst bewaard, voor het moment dat hij niks meer hoeft te bewijzen, omdat je allang overtuigd bent dat je hier drie dagen lang na een genie hebt gekeken. 26 juli staat hij gelukkig weer in ‘Ahoy.
Lars Meijer
5 reacties
Zwaar overdreven. Plaats Prince niet op een voetstuk. De tweede avond was goed, maar ook wisselend. Het geluid niet geweldig. Ik heb vooral ontdekt dat hij een geweldige gitarist is; een gepolijste briljante versie van Jimi Hendrix en een zanger met heel veel passie. Maar maak er geen genie van: dat zit hem alleen maar zelf in de weg.
Daar wordt zijn muziek niet beter van.
Het waren drie geweldige nachten! Ik heb genoten en kan niet wachten op meer. Prince is in bloedvorm en lijkt nog steeds heel veel plezier in het optreden te hebben! Ik kijk uit naar het concert op de 26e en probeer stiekem aan ook nog naar het NPG Festival in Kopenhagen te gaan… (6 en 7 augustus).
Eduard, ga jij maar lekker gezellig weer naar Rene Froger de volgende keer !!!! Laat muzikale genieën maar over aan de mensen die dit talent wel erkennen en waarderen … Leve “bass” Ida
weet nie waar jij ben geweest maar hij is echt niet geniaal geweest was goed maar verder wil ik nie gaan mischien had jij oordopjes in of werd je backstage afgezogen door de basiste je schrijft ook niks over het openings nr op vrijdag en play that funky music was vond ik lekker verfrisend tussedoortje. Blijk wel dat nie iedereen alles het zelfde ziet dus vraag me af of je gestudeerd moet hebben om dingen te schrijven voor mensen die dr zelf nie bij zijn geweest!
Prince voor de 22e x live gezien en iedere keer krijgt hij het weer voor elkaar om mij zo onder de indruk te laten zijn, dat ik het niet kan begrijpen dat mensen die niet goed zouden vinden, inderdaad Geniaal, virtuoos prachtig funky jazzy sexy alles
Prince is wat mij betreft 1 van de allergrootste op aarde in het genre pop/funk/soul