Overzicht van: januari 2010

1 Kyteman
Zaterdagavond 17 januari valt het doek in de grote zaal van de Oosterpoort in Groningen en wordt aan alle speculaties een eind gemaakt: de winnaar van de jaarlijkse Popprijs, de meest prestigieuze muziek-award van Nederland, wordt onthuld. Kiest de jury voor een grote ster, een muzikaal verantwoorde outsider, of een andere spraakmakende artiest? Echter, sinds de prijs in 1999 naar Postmen ging, zal de winnaar niet zo voorspelbaar zijn geweest als nu. Wie anders dan Colin Benders alias Kyteman heeft het afgelopen jaar zo spectaculair zijn stempel gedrukt op het Nederlandse muziekjaar? Dat heeft de trompettist/dirigent overigens niet in zijn eentje gedaan, dus als we de jury dan toch een tip mogen geven: geef de Popprijs niet alleen aan Kyteman, maar ook aan zijn gehele Hip Hop Orkest.
 
2 Ilse DeLange
Of… Heeft ze er inmiddels lang genoeg op moeten wachten en is publiekslieveling Ilse DeLange nu eindelijk dan toch aan de beurt? Wat, immers, moet een Nederlandse popartiest nog meer doen om de hoogste erkenning te krijgen van Buma Cultuur, die de Popprijs sinds 1986 uitreikt? Laatste studio-album Incredible werd het afgelopen jaar gewoon weer dubbelplatina, alsof het niets is. Dat is het niet. Een vol Ahoy schijnt de zangeres ook te kennen.
 
3 Martyn
Aan de andere kant: wordt het niet weer eens tijd om een echte artistieke vernieuwer het podium op te hijsen? Vroeger wonnen acts als The Ex, Eboman of Arling & Cameron nog weleens de Popprijs. Die tijd lijkt lang voorbij. De van oorsprong Eindhovense dj/producer Martyn zal niet zo gauw een hit scoren, maar wordt internationaal erkend als voorloper op het scherpst van de snede tussen dubstep en techno.

(EMI)
*

Creed, samen met Jordy van Loon een favoriet mikpunt van spot hier ter redactie, heeft een paar bewogen jaren achter de rug. Of beter, zanger Scott Stapp ging door een moeilijke periode. Hij werd gearresteerd wegens mishandeling, was betrokken bij een vechtpartij en deed een zelfmoordpoging. Gelouterd, en waarschijnlijk ook omdat het solo toch niet helemaal lukte, hergroepeerde hij Creed. Zoiets moest gevierd worden met een nieuwe cd, en een tournee. Daarvan is Live vanzelfsprekend de weerslag. Niemand kijkt onbevooroordeeld naar Creed, en zelfs al zou je dat proberen, dan haalt een quote als ‘ik vond de vorige tournee er nogal commercieel uitzien’ van de podiumdesigner die poging al gelijk onderuit. Wie een bloedhekel had aan de opgeblazen machogrunge en de maniertjeszang van Scott Stapp, die zal zijn tenen heerlijk voelen omkrullen tijdens het kijken. Vooral het intro van Faceless Man is in dat opzicht genieten. Wie wel fan is, zal toch moeten toegeven dat Stapp niet erg bij stem is. En dat al het borstgeklop over de vormgeving van de tournee behoorlijk overdreven is: een videoscherm met regen, met donkere wolken, met vuur. Toe maar. Wat mij betreft laat Creed vooral zien hoe ongelooflijk vervelend een rockconcert kan zijn. Bij Jordy van Loon kun je tenminste nog lachen.

Het funkgenie Sly Stone heeft na jaren van stilte, geruchten en een zuinig ontvangen podiumterugkeer een nieuw album aangekondigd. Sly-kenner en documentaire-maker Willem Alkema is even opgewonden als voorzichtig, en somt de voorwaarden op voor een geslaagde comeback.

(Blue Note)
Soul * * * *

Met dat recente Burt Bacharach-gekeutel van Trijntje zou je haast de indruk krijgen dat een van de beste zangeressen van Nederland reeds aan haar pensioen denkt. Dit klein gehouden eerbetoon aan haar jeugdheld Michael Jackson is smaakvol, kent een interessante songkeuze en is bloedmooi gezongen. Met enkel achtergrondzang, een beetje koper en de gitaar van Leonardo Amuedo als begeleiding, neemt Oosterhuis al snel alle reserve (lijkenpikkerij?) weg. Dit project is uit liefde geboren, en dat hoor je. Alles klinkt zo levendig, en dat was wat Trijntje betreft echt even nodig.

(Priority/EMI)
Hiphop * *

Hij is misschien niet meer de meest geloofwaardige gangsterrapper – zijn tiende album laat hij openen door zijn aandoenlijke zoontje, in tv-series toont hij zijn huisvaderlijke kant – maar tussen al zijn overschreeuwende en autotune-misbruikende collega’s is Snoop Dogg’s lome stijl nog steeds zeer welkom. Op Upside Down en I Wanna Rock excelleert die flow op kale beats, maar verder laat de hiphopoom zich helaas te veel omringen door middelmatige producties en B-artiesten. Terwijl hij zelf creatief directeur is van zijn label. Die directeursjas staat hem ook niet overtuigend.

* * * *
Gangsterfilm van Michael Mann

Regisseur Mann liet zich weer van zijn tegendraadse kant zien met dit gangsterdrama, dat nu eens niet in nostalgisch bruin was gedoopt, ook al speelt het in de jaren dertig van de vorige eeuw. Johnny Depp is sterk als ‘public enemy’ John Dillinger; Christian Bale komt als FBI-agent Melvin Purvis wat minder uit de verf, voor diens tragische levensloop was geen tijd. Maar de 2-dvd-versie bevat een hoop bonusmateriaal over de echte Dillinger en Purvis. Vooral het archiefbeeld van Dillinger maakt duidelijk hoe charismatisch de gangster was. Depp trok als voorbereiding op zijn rol de broek aan die Dillinger droeg toen hij werd neergeschoten. Depp, glunderend: ‘Hij paste precies!’

(Sincerely Yours)
Pop * * * *

Op weg naar het station kreeg ik een lekke band, en kon ik een flink stuk teruglopen naar huis. Maar ondanks de kou, de gladde stoep en de felle zon recht in mijn gezicht maakte deze plaat van dit Zweedse electropopduo de wandeling meer dan dragelijk. Met plastic, maar zwoele reggae en latino ritmes neemt JJ je mee op reis naar verre oorden die alleen in je hoofd bestaan. De galmende strijkers, de Cure-gitaarloopjes en de engelenzang van de anonieme zangeres dragen daar zeker aan bij. Helaas duurt de plaat een krap half uurtje en sta je snel weer met beide benen op de grond, met het plakken van een band in het vooruitzicht.

* * *
Voetbalkomedie van Carlos Cuarón

Deze vrolijke Mexicaanse voetbalklucht had een zomerhitje kunnen worden, maar hij bleef helaas onopgemerkt door het bioscooppubliek. Terwijl het toch de reünie was van Gael García Bernal en Diego Luna, die in 2001 met Y Tu Mamá También van Cuaróns broer Alfonso doorbraken. In de luchtige komedie Rudo y Cursi spelen ze twee voetballende halfbroers die tegenover elkaar komen te staan wanneer ze professionals worden. Geestig is vooral de mislukte zangcarrière van voetbalplayboy Bernal. De extra’s bevatten onder meer het hilarische clipje Quiero que me quieras waarin Bernal Cheap Tricks I Want You to Want Me op Spaanse wijze verkracht.

(Top Notch)
Hiphop * * * *

Zie het als een kerstcadeautje van de Rotterdamse rapper Winne en de Amsterdamse sneakerspeciaalzaak Patta. Met So So Lobi (Surinaams voor ‘alleen maar liefde’) als motto hebben ze bijna de gehele Nederlandse hiphop-eredivisie gemobiliseerd voor een gratis te downloaden verzamelaar met nieuwe tracks. (Er is ook een echte cd, gratis bij aankoop van een T-shirt.) Grote namen en jonge honden zijn in gelijke mate verantwoordelijk voor hoogtepunten. Zo klinkt Lange Frans ontketend op een beat van State Award-winnaar FS Green, meteen gevolgd door A&C en DosProd die gretig de kans grijpen om de show te stelen.

* * * * *
Animatiefilm van Pete Docter

Twee maanden na de bioscooprelease is Up al uit op dvd, maar goed: Nederland was ook rijkelijk laat met de première van deze tiende Pixarfilm. Dat heeft als voordeel dat al deze kerstvakantie genoten kon worden van het avontuur van de norse ballonverkoper Carl en de jonge padvinder Russell. De makers gingen zelf ook op avontuur: onder het motto ‘het avontuur wacht!’ verruilden ze de comfortabele Pixar Studio voor een tafelberg in Venezuela. De computernerds beklommen de steile berg om inspiratie op te doen voor de jungle waarin Carl en Russell met hun ballonhuis belanden. Boven aangekomen bleken de rotsformaties grilliger dan de fantasie van de tekenaars. Maar ook het weer was behoorlijk grillig, wat het doorzettingsvermogen van de Pixar-padvinders flink op de proef stelde. De ontberingen hebben de film in meerdere opzichten fantastischer gemaakt. Een ander extraatje is een geestig kort filmpje met een Speciale Missie van de hond Dug, een trouwe viervoeter die weliswaar kan praten maar verder niet bijster intelligent is. En uiteraard staat het voorfilmpje Partly Cloudy ook op de dvd.

 (J/Sony Music)
Pop * *

Aan het begin van het decennium was Alicia Keys een frisse, veelbelovende jonge artiest. Gaandeweg is ze steeds suffere muziek gaan maken, met dit vijfde album als voorlopig, slaapverwekkend dieptepunt. De zangeres rijgt de ene onopvallende midtempo-song aan de andere, zodat je bijna wakker schrikt als hiphop-producer Swizz Beatz op track tien (!) ineens wat levendige beats introduceert. De Prince-invloeden die Keys elders halfslachtig inzet, illustreren vooral dat de creatieve ideeën niet meer bij haarzelf vandaan komen. Afsluiter Empire State of Mind (zonder Jay-Z) verandert daar weinig aan.

* * *
Drama van Cherien Dabis
Inmiddels in de bioscoop

Amerika is niet bepaald het beloofde land, zeker niet voor emigranten van Arabische afkomst. Maar leg dat maar eens uit aan Muna, een gescheiden Palestijnse moeder, die elke dag de vernederingen van Israëlische grenswachten moet ondergaan. Dus emigreert ze, als ze de kans krijgt, met haar zoon naar ‘Amerrika’. Dat land is zojuist Irak binnengevallen, dus de timing is beroerd. Muna en haar zoon Fadi krijgen met de nodige vooroordelen te maken, en ondanks haar ervaring als bankemployee kan Muna alleen bij een fastfoodrestaurant een baantje vinden. Dabis – zelf Palestijnse – brengt alle emigrantenellende met humor in beeld, zodat het zowaar een feelgood movie met een happy end oplevert.