Hij is misschien niet meer de meest geloofwaardige gangsterrapper – zijn tiende album laat hij openen door zijn aandoenlijke zoontje, in tv-series toont hij zijn huisvaderlijke kant – maar tussen al zijn overschreeuwende en autotune-misbruikende collega’s is Snoop Dogg’s lome stijl nog steeds zeer welkom. Op Upside Down en I Wanna Rock excelleert die flow op kale beats, maar verder laat de hiphopoom zich helaas te veel omringen door middelmatige producties en B-artiesten. Terwijl hij zelf creatief directeur is van zijn label. Die directeursjas staat hem ook niet overtuigend.








