* * *
Drama van Urszula Antoniak
In de bioscoop vanaf 10 december
Een jonge vrouw (Lotte Verbeek) zit voor het raam van een kaalgestript Amsterdams appartement. Beneden op straat graait een handjevol mensen fanatiek in haar huisraad, als aasgieren die zich op een kadaver storten. Een prachtig beeld, zoals er wel meer in Nothing Personal te zien zijn. Want de plek waar de verbitterde en naamloos blijvende vrouw vervolgens vergetelheid zoekt, is de bij uitstek fotogenieke Ierse kust.
Daar probeert ze van méér afstand te nemen dan alleen van haar bezittingen; het liefst zou ze de hele mensheid de rug toedraaien. Maar aan de rand van de wereld, op het puntje van een landtong, woont Martin (Stephen Rea), ook al zo’n dolende ziel over wiens achtergrond we minimaal worden geïnformeerd. Langzaam maar zeker ontstaat er tussen de twee een zekere verstandhouding. Zal hij haar weten te ontdooien?
Je zou het romantische onzin kunnen noemen; de woeste natuur en de eenvoudige goedheid van een vreemde als heilzame remedies tegen zielenpijn. Maar de kracht van de film schuilt in andere dingen. De vrouw als stipje in de met nevels omhangen heuvels, of juist het tegenovergestelde: de intieme close-ups van kleine, boekdelen sprekende gebaren. Het met Gouden Kalveren en andere prijzen overladen Nothing Personal is visueel overdonderend, maar durft de Pools-Nederlandse Antoniak een volgende keer ook te laten zien wat haar personages bezielt?
