(Eagle Vision)
* * *
Ja, jongens en meisjes, er was een tijd voor Coldplay en Oasis, zelfs voor de Stones en Beatles, dat er in Engeland al rockmuziek werd gemaakt. En degenen die daar het meest succes mee hadden, we spreken over het eind van de jaren vijftig begin jaren zestig, waren Cliff Richard & The Shadows. Met een zanger, een solo-, slag-, basgitarist en drummer waren ze ook nog de ontwerpers van de bezetting van de moderne rockband. Zoals iedereen in die tijd werden ze geïnspireerd door de rock ‘n’ roll van Elvis, maar na hun eerste nummer 1-hit – het popdeuntje Living Doll – gingen ze meer mainstream. Toch hielden ze door het gitaargeluid van Hank B. Marvin (de man met die enorme zwarte bril) een onmiskenbaar eigen geluid. Die combinatie leverde Richard en zijn Schaduwen tientallen hits op, waarvan negentien nummer 1 haalden; The Young Ones en Do You Want to Dance waren ook in Nederland monsterhits. Het concert in de Londense O2 Arena laat vijf bedaarde bejaarden zien. Maar ze spelen wel 42 klassiekers en tonen zo aan recht te hebben op een fraaie positie in de canon van de Britse popmuziek. Zo, en dan mogen jullie nu weer Arctic Monkeys opzetten.
Gerrit Mollema spreekt over 5 bedaarde bejaarden, maar die 5 bedaarde bejaarden vegen wel de vloer aan met die zogenaamde “nieuwe” bandjes die denken dat ze het al helemaal gemaakt hebben!
Degene die bij 1 van de concerten geweest weten wel beter dan dit toch wel enigszins denigrerend stukje tekst van Mollema.
De mannen zelf zien optreden in Ahoy Rotterdam, 2,5 uur van het allerhoogste niveau en loep en loep zuiver, magistraal!
Is kijken of we over 50 jaar nog weten wie Coldplay en de Artic Monkeys zijn?
Zo is het Ed,de oude ratten zijn onvervangbaar,hun muziek is tijdloos