(14thFloor/Warner)
Rock *
Het vijfde album van Biffy Clyro is net een klikobak. De Schotse rockband strooit met bombastisch koperwerk dat niet misstaat op een cd van Muse (waar Biffy onlangs bij in het voorprogramma stond), herkauwt de tempowisselingen van post-hardcoreband AFI, echoot de zang van Dave Grohl en doet tekstueel een poging om Sesamstraat te evenaren (‘I pronounce it aluminium, ‘cause there’s an I next to the U and M’). Only Revolutions mist spanning en originaliteit, want Biffy Clyro is zo nietszeggend als een vieze sok in een volle wasmand.
Meneer zwart/wit dat jij nog een baan hebt bij de Revu in tijden van crisis. Mijn god ook deze over Biffy Clyro is weer kansloos en komt over aan als een natte scheet zwemmend in kabbelend kontwater. Over andere dingen in de Revu schrijf je best aardig, maar van muziek heb je echt geen verstand en zit je pijnlijk op ( om even je eigen woorden te gebruiken) Sesamstraat niveau.
Tot de volgende verjaardag van Roy
Groetjes Bobby