* * * *Horror van Michael Dougherty
In de bioscoop is engerd Michael Myers inmiddels met krakende botten uit zijn graf herrezen voor een optreden in de zoveelste aflevering van Halloween. Net op tijd voor de gelijknamige feestavond van 31 oktober. Maar wie knusser wil griezelen tijdens deze Angelsaksische variant van Sint Maarten is beter af met de dvd van Trick ‘r Treat. Of met de tweemalige bioscoopvertoning van de film tijdens Mr. Horror’s Halloween Horror Show in Leiden en Amsterdam op 30 en 31 oktober. De film vertelt niet één, maar wel vijf knap door elkaar gemonteerde angstaanjagende lijnen. Vijf broodje aap, ambachtelijk gemaakt en met ouderwetse schrikeffecten uitgeserveerd.
1 reactie
Hoe komen ze toch altijd aan al die rare horrornamen zoals bonecollector?! Zijn die horrormakers nou eigenlijk wel of niet goed wijs? Al die poppen, de dode dingen, hoe je een cult kunt starten, de passie van Christus, het is een comedy over allerlei dingen die eigenlijk misschien helemaal niet zo grappig zijn. Jessica Joslin is vrouw holle. Een oerartiest die schepsels van dode diertjes maakt. Ze woont in Chicago. Jessica Joslin is een elegante vrouw met een piercing en groen-grijze ogen en een bleke huid. Ze heeft haar donkerrode haren opgestoken en ze is in het zwart gekleed. De 37-jarige media artiest laat ons binnen in haar kamer vol ‘Victorian Clockwork’. Jessica maakte schepsels van de botten van dieren en afval, metaal. Het maakt je nieuwsgierig en het vraagt om het macabere van die momenten waarop je besluit om je kindertijd achter je te laten en je volwassen te gaan gedragen. Een aap zit op een driewieler, een hert met een Cleopatra stijl kijkt naar me met dode zwarte ogen.
“Ik ben niet meer op zoek naar een aanrijding of aanvaring.” zegt ze met haar lage vriendelijke stem. “Ik koop de botten in bij een osteologische leverancier. Ik ken verschillende dealers. Als je botten gebruikt waarvan je niet weet waar ze vandaan komen dan kun je nogal wat problemen krijgen. Als je een skelet op straat vindt dan mag je het nog niet houden.” Jessica laat ons het kabinet en de ladekasten zien. Ze zijn sneeuwwit. Jessica is een uitgekookt type. Vroeger zwierf ze over straat op rooftocht naar karkassen van vogels en dieren. Die moest ze dus schoon zien te krijgen.
“Ik zie de lijken in de bossen en dan span ik er kippendraad omheen zodat wilde dieren er niet mee vandoor gaan. Een paar maanden later kom ik dan terug naar die plek.
De elementen hebben alles dan al volledig schoongemaakt.” Veel sculpturen van Jessica zijn van zooi. Troep die je in de rommelwinkel ziet, fittings, een kandelaar, radiator of gaslamp. Ze werkt op commerciële basis als model maker voor speelgoed.
“Elke glossy, elk speciaal object met een fijne glans kan het startpunt zijn van een nieuw diertje. Ik kijk naar de onderdeeltjes of ze een leuke schakel zijn. Ik ben al jaren zoet met architectuur modellen en speelgoed prototypes waar je heel nauwkeurig voor moet werken. Dat pas ik nu toe in mijn kunst.”
Deze creaties heb ik niet zomaar aan elkaar geplakt. Ik verbind de stukjes mechanisch.
Ik doorboor en bevestig de beenderen, solide, pijpjes, soms is het niet duidelijk meer wat iets was. Het moet allemaal tip top zijn want er zitten extreme verschillen tussen de botten van verschillende soorten. De buitenkant van vogelbotten is maar heel dunnetjes. Het skelet bestaat uit delicate roosters die fragide zijn maar het bot van een koe is net een steen.
Er is niet veel holle ruimte daarin. Het is idioot want het steunt al dit vlees. Ik moet daardoor
een kwalitiet leveren.
De haren en wenkbrauwen komen van geborduurde handschoenen of een vintage doek, een vestment. Dit geeft alles een curieuze chill out, het maakt alles wat minder creepy. Veel van de dieren die ze maakt komen to leven, er zijn animaties mee gemaakt. In het Victoriaanse circus rijden de dieren op ballen en fietsen.
“Ik denk niet na over duisteren dingen in het bijzonder.” vertelt ze. “De dood zit altijd in het werk door de botten natuurlijk. Maar ik zie het werk juist als een liefde voor de levende dieren. Als ze een leven na de dood krijgen wil ik daar iets leuks van maken.”
Deze dieren komen uit een andere wereld. Jessica kijkt ook wel naar het werk van Walter Potter. John James Audubon maakt anatomische schetsen en Hieronymus Bosch schildert nachtmerries.
Een grote spiegelmuur bij het Art Institute of Chicago waar Jessica haar eerste ruwe materiaal ging halen. De vogels beuken er tegen de muur en vallen naar beneden, in de poel daaronder. “Het is een kerkhof met al deze ongeloofelijke juwelen. Het maakte me zo verdrietig dat ik jongens die dode vogels met netjes zag weghalen en in de vuilnisbak stoppen. Ik begon ze mee naar huis te nemen.”
Jessica ontmoette toen haar man Jared. Hij zag haar naar de vliegende vogels rondom de fontein kijken. Ze raakten aan de praat en opeens bleek dat ze allebij de koelkast vol dode vogels hadden zitten. “De eerste schepsels hadden een rigide pose. Ik moest alles wat levendiger gaan maken dus ik ging steeds meer buigen, draaien en poseren.”
Jessica laat haar werk zien in Chicago sinds ze niet meer in college komt maar ze vind de smaak in Chicago beperkt. Ze verkoopt de kunst via Lisa Sette Gallery in Scottsdale, Arizona. Daar krijgt ze feedback via expo of opening.
Het grootste stuk heet ‘Francesca the Ostrich’ en rijkt tot de ogen. Om het gewicht terug te brengen is ze hout in plaats van metaal gaan gebruiken. Ze let goed op de plinten en het kabinet, het aesthetische aspect moet sterk naar voren komen. Ze zoekt een nieuwe uitdaging om te beheersen. Ze werkt er hard voor en gaat de diepte in voor de nieuwe Johnny Depp, een remake van Public Enemy in Chicago.
Jessica ziet de schoonheid van de dood, maar gelukkig gebruikt ze geen botten van de levenden. “Ik zie de dieren als muzen. Ik denk er niet echt over na. Soms wil ik alleen een bepaald soort botje hebben. Eén van mijn vrienden vraagt me om te poseren en dan kijk ik naar zijn huisdieren. Het werken met botten van mensen is smeltende kaas – de kunst komt dan in de schaduw te staan van de controverse – alleen mijn eigen botten zouden een uitzondering kunnen zijn. Ik wil dat mijn botten deel worden van een metalen structuur. Ik laat instructies na over hoe we dat kunnen doen met mijn botten als ik dood ben.