Overzicht van: oktober 2009

* * * *
Horror van Michael Dougherty

In de bioscoop is engerd Michael Myers inmiddels met krakende botten uit zijn graf herrezen voor een optreden in de zoveelste aflevering van Halloween. Net op tijd voor de gelijknamige feestavond van 31 oktober. Maar wie knusser wil griezelen tijdens deze Angelsaksische variant van Sint Maarten is beter af met de dvd van Trick ‘r Treat. Of met de tweemalige bioscoopvertoning van de film tijdens Mr. Horror’s Halloween Horror Show in Leiden en Amsterdam op 30 en 31 oktober. De film vertelt niet één, maar wel vijf knap door elkaar gemonteerde angstaanjagende lijnen. Vijf broodje aap, ambachtelijk gemaakt en met ouderwetse schrikeffecten uitgeserveerd.

(Jammm)
Pop * * *

Singer/songwriters kunnen niet droevig genoeg zijn. Vervelend, die open wonden, verbroken relaties, en depressiviteit, maar muzikaal betaalt het zich uit. Anneke van Giersbergen, het prinsesje met de mooie stem, is wat dat betreft iets te gelukkig. Bij The Gathering werd haar glimlach gecamoufleerd door een muur van geluid, op haar solodebuut Air door sfeervolle arrangementen, maar nu klinkt ze gewoon blij. In Your Room is een fladderende popplaat, met aanstekelijke melodieën, maar het grijpt je pas echt als ze op Longest Day breekbaar en dramatisch klinkt. Anneke is te gelukkig.

* * * *
Documentaire van James Toback

Zelfs wie een hekel heeft aan boksen en een afkeer van Mike Tyson zal gefascineerd zijn door dit egodocument, kortweg getiteld Tyson (ondertitel The Man, The Myth, The Truth). Tyson is namelijk eerder een anderhalf uur durende therapiesessie dan een documentaire. In een staccato uitgesproken monoloog laat de ex-wereldkampioen én ex-bajesklant alle hoogte- en dieptepunten uit zijn carrière passeren. Daarbij toont hij opvallend veel zelfkennis, maar spreekt hij zich net zo makkelijk tegen. Over de verkrachtingszaak die hem drie jaar cel opleverde zegt hij: ‘Ik heb die bitch niet verkracht! Ik heb me wel eens misdragen bij andere vrouwen, maar níet bij haar.’ Door dit soort uitspraken ontstaat een ontluisterend beeld van een niet al te slimme man die zich zó graag wil vrijpleiten dat hij juist dieper in het beklaagdenbankje komt te zitten. Tyson vindt zichzelf geen verkrachter, maar een dichter die houdt van lange gesprekken en strandwandelingen bij ondergaande zon. Zijn misdragingen wijt hij aan zijn moeilijke jeugd dan wel blackouts en hij beklaagt zich omdat hij steeds dezelfde fouten maakt. Tyson is gênant eerlijk.

(Totally/Konkurrent)

Met haar album Anniemal werd ze in één klap de Scandinavische popkoningin van de underground. Ze stond weggedoken op de hoes, wat paste bij de lieflijke stem die licht melancholisch over liefdesleed zong. Vergeleken daarmee is de fijne nieuwe single Songs Remind Me of You vetter aangezet. De beat en synths maken Annie ook geschikt voor de discovloeren, zonder dat het plat wordt. Dat zou de popkoningin ons nooit aandoen.

* * *
Episodenfilm van div. regisseurs
In de bioscoop vanaf 29 oktober

Drie jaar geleden verscheen de episodenfilm Paris Je t’Aime, met korte films van diverse gerenommeerde regisseurs. Die werd goed genoeg ontvangen om met een vervolg te komen, getiteld New York, I Love You. Ook nu zijn een klein dozijn korte films met elkaar verweven, en net als bij de Parijse voorganger pakt dat in het ene geval beter uit dan in het andere. Erg geslaagd is de episode waarin Ethan Hawke met vlotte praatjes tracht Maggie Q te versieren, maar vervolgens op zijn nummer wordt gezet. Maker Yvan Attal heeft in dezelfde verleidelijke sfeer een tweede episode, met Robin Wright Penn en Chris Cooper. In hun simpelheid zijn ze de meest treffende verbeeldingen van liefde in the Big Apple.

(LitA/Pias)
Funk * * * *

‘Any questions you got/My body can answer.’ Seksueel uitgesproken is nog een understatement als het om Betty Davis gaat. Whorey Angel heet een van de nummers op dit niet eerder uitgebrachte album van de funkprinses die haar achternaam leende van de man met wie ze een lange, vruchtbare relatie had: Miles Davis. De plaat, opgenomen in 1976, is vanwege ruzies en onbetaalde rekeningen op de plank blijven liggen. Dertig jaar later is de rauwe, zeg maar gerust smerige funk nog uitermate effectief. ‘Haar tijd ver vooruit,’ zei men indertijd over Betty. Dat blijkt.

* * *
Spionagesatire van Steven Soderbergh
In de bioscoop vanaf 29 oktober

Steven Soderbergh houdt ervan zware en lichte kost af te wisselen. Dus volgt hij de bloedserieuze biopic Che op met de spionagesatire The Informant!. In de op een waar verhaal gebaseerde film speelt Matt Damon een dwangmatige leugenaar die zich begin jaren negentig als klokkenluider opwerpt bij zijn bedrijf. Maar omdat zijn klokkengelui slechts op verzinsels is gebaseerd werkt hij zich steeds verder in de nesten. Het is erg geestig om Matt Damon met een fout pak, 10 kilo overgewicht, een vlassnor, en een haarstukje als een soort anti-Bourne te zien aanklooien met spionageapparatuur, maar daar blijft het bij. The Informant! is een vederlichte verkleedpartij die je meteen weer bent vergeten.

(Warner)
Rock * * * *

Huh? Is dat nou mijn mobiel die naar een netwerk zoekt? Halverwege The Sparrow Looks Up At The Machine hoor je dat typische brommetje langskomen. Een grapje van The Flaming Lips die duidelijk zoeken naar nieuwe geluiden. Vanaf The Soft Bulletin (1999) grepen The Flaming Lips je bij de keel met ontroerende liedjes, maar ook met een sprookjesachtige instrumentatie. De rek in die opzet was er op de voorganger uit 2006 flink uit. Daarom: exit geijkte songstructuren, enter krautrock. Het resultaat? Magische en trippende flarden muziek die doen denken aan Can en Pink Floyd (zonder vervelende gitaarsolo’s). Ze zitten weer op ’t goede spoor!

* * *
Mystieke horror van Lars von Trier
In de bioscoop vanaf 29 oktober

Een kleuter valt uit het raam op het moment dat zijn ouders – gespeeld door Charlotte Gainsbourg en Willem Dafoe – in de belendende slaapkamer naar een orgasme toewerken. Von Trier gaat vanaf scène één recht op zijn doel af. Dit wordt een verhaal over verlies, schuld en boetedoening, waarbij dat laatste bovendien tot in de pijnlijkste fyieke details zal worden uitgewerkt. De geestelijke en lichamelijke ondergang van het stel is fascinerend, maar empathie wekken de naamloos blijvende personages van Gainsbourg en Dafoe niet op. Antichrist blijft tot het einde toe een afstandelijke film waarin het irrationele en (religieuze) symboliek het menselijk drama overvleugelen. De man, psychotherapeut, vertegenwoordigt de ratio. Hij denkt zijn ontredderde vrouw met praten en ademhalingsoefeningen weer tot rede te kunnen brengen. Maar bij Von Trier trekt de rede vanzelfsprekend aan het kortste eind. Nadat de twee zich hebben teruggetrokken in een vakantiehuisje in het bos, slaan bij de vrouw de stoppen door. De film eindigt in een orgie van (zelf)verminking die weliswaar gruwelijk is, maar inmiddels zover is weggedreven van zijn aanleiding dat je er eerder met verwondering dan afschuw naar zit te kijken. Was het Von Trier daar juist om te doen? Maar waarom? Of moeten we de maker juist dankbaar zijn voor een film die ons veel antwoorden schuldig blijft?

(Universal)
Metal * * * *

Het nieuwe album van Rammstein kwam met de nodige moeite tot stand, daar draaien de bandleden in interviews niet omheen. Dat is bij beluisteren goed voorstelbaar: vrijwel ieder nummer op Liebe is für alle da is een vervolg op een bestaand Rammstein-nummer, uitgezonderd Mehr. Dat de band daarmee wegkomt, valt volledig toe te schrijven aan de bravoure waar het mee gebeurt. Na de penisetende Duitse kannibaal (in Mein Teil) schrijft Till Lindemann in Wiener Blut nu over de kelder van Josef Fritzl. De combinatie van gezwollen taal, Duits, en een moreel moeras doet opnieuw zijn werk: ‘Die Haut so jung/das Fleisch so fest/Unter dem Haus ein Liebesnest’. Knap blijft hoe Frühling in Paris, mede door het Duitse Frans, een dijenkletser van een nummer wordt, terwijl het niet veel minder pompeuze Roter Sand bijna ontroert. Het zal Lindemanns uitzonderlijk taalgevoel zijn, dat hij in het cartooneske Pussy net zo gemakkelijk inzet om de lompe lach mee binnen te halen. Of bedoelt hij dat overdrachtelijk: ‘Steck Bratwurst in dein Sauerkraut’?

In deze crisistijd zoeken steeds meer vrouwen een relatie via de groeiende datingsites. En steeds meer mannen gebruiken ze voor een avondje vrijblijvende seks.

Verder in Revu:

Televizier-Ring-winnares Linda de Mol over Beau, botox, Marco Borsato en boekhouden. Én het boeiende van de mens Geert Wilder.

Bij de dood van Frank Vandenbroucke: hoe België’s grootste wielerbelofte het spoor bijster raakte. Het dossier.

Het verdriet van de familie en vrienden in beeld Vijf jaar na de moord op Theo van Gogh.

De intieme songs van The xx.

C-Mon & Kypski springen van metal naar funk, van breakbeat naar electro. ‘Het gaat erom hoe we fokken met die inspiratie.’

Charlotte Gainsbourg over haar rol in Antichrist: ‘Ik wilde zo ver mogelijk gaan.’

Necrofielen opgelet: de nieuwe Girls and Corpses Calender is uit! Maar dat wisten de vaste lezers van het lijfblad Girls and Corpses natuurlijk allang. Dit weinig fijnzinnige magazine maakt zijn titel geheel waar: het laat schaars geklede meisjes poseren naast lijken. Ieder zijn meug, natuurlijk, en kennelijk zijn veel bajesklanten fans. Want in de Girls and Corpses Store kan je ook een ‘don’t drop the prison soap’-zeep kopen en jawel, een anatomisch correcte kutzeep, met maden. Toen waren we bij Revu al afgehaakt, maar de liefhebbers weten genoeg. En echte necrofielen rekenen de merchandise uiteraard af met hun necrocard.

(Eagle Vision/PIAS)
* * *

Status Quo op het Montreux Jazz Festival in Zwitserland. Dat is hetzelfde als Normaal op North Sea Jazz zul je denken. De band die al sinds begin jaren zeventig op de planken staat, heeft er een sport van gemaakt om op elke plaat hetzelfde boogie woogie nummer opnieuw uit te vinden. Pictures of a Mathstick Man, Down Down, Roll Over Lay Down, Rain, Whatever You Want, The Wanderer. Al die grote hits komen langs tijdens hun concert op Montreux eerder dit jaar. Hun repertoire mag dan wel niet zo origineel zijn, strak is het wel. Slaggitarist Rick Parfitt legt de solide basis en Francis Rossi soleert er flink op los en beide heren creëren daarmee met de rest van de band een soort oerrock voor gasten die het liefst de hele kroeg leegzuipen. Een momentje van rust in het stampende oeuvre is er met In The Army Now, een bekend nummer voor wie in de jaren tachtig is opgegroeid, maar waarin de tekstuele armoede blijkt van deze lui. Muzikaal slaat de verveling daarom snel toe. Op showgebied is er meer te halen. Genieten is het met de zwetende en verlopen kop van Parfitt en de ouwe-mannen-maniertjes van Rossi. Een zwaar contrast met de beelden van de jonge honden die op de videoschermen langskomen. Hopelijk heeft Bennie Jolink zijn video-archief op orde, want zo’n show willen we volgend jaar ook op North Sea Jazz.

De Keuringsdienst van Waarde bewees dat de cornflakes van Kellogg’s reageren op magneten. Een relletje was geboren. Kellogg’s en de Voedsel en Waren Autoriteit probeerden de schade te beperken door persberichten de deur uit te doen. Hierin verzekerden ze de consument dat de cornflakes niet schadelijk zijn en dat de Keuringsdienst van Waarde ‘een onjuist beeld heeft geschetst van de ijzertoevoeging.’ Maar de persberichten van Kellogg’s en de VWA lijken een averechts effect te hebben. Want juist door die persberichten, en alle ophef daaromheen, besloten de reporters van de Keuringsdienst van Waarde om een vervolgaflevering over de cornflakes te maken. Die is aanstaande donderdag te zien.

Dat fotomodel Doutzen Kroes tegen Wilders zegt dat ze ‘not everyone over one brush shaved’, vergeven we haar. Maar topmanagers met zulke uitglijers? Politici die schaamteloos aan de buitenlandse pers vertellen dat ze hun ‘first period in the second chamber’ hebben? Ex-Heineken-topman Maarten Rijkers verdiende er een leuke cent extra mee, met zijn boeken I Always Get My Sin, en de opvolger We Always Get Our Sin Too. De werkjes staan vol voorbeelden van slecht Engels en Duits die hij tegenkwam tijdens zakelijke bijeenkomsten en businesstrips. Nederlanders zijn namelijk nogal eens geneigd tot letterlijke vertalingen naar een andere taal, met name het Engels. ‘Can I put my ass in here?’ en: ‘Please thank your cock for the delicious dinner’, zijn maar een paar van de lachwekkende frases.

Onder het motto: ‘Verlichting in orde? Goed Licht Beter Zicht, Daar kun je mee thuis komen’ delen agenten van 17 oktober tot 30 november boetes uit. Zelf brengt de politie het bericht iets genuanceerder naar buiten, met landelijke campagne Goed Licht Beter Zicht. Maar wij zijn niet gek en weten precies waar dit naartoe gaat. Het einde van het jaar is inzicht en dat betekent dat de targets gehaald moeten worden, de cijfertjes in jaarverslagen nog net ietsjes omhoog moeten. Kortom: de kas moet gespekt worden. Met boetes uitdelen dus. Koop dus allemaal van die flikkerende lichtjes voor een paar euro’s. Naast dat het eigenlijk best veilig is – gaap – spaar je geld uit. De boetes kunnen tot negentig euro oplopen. Ook automobilisten zijn trouwens potentiële prooien. Alleen worden zij drie dubbel gewaarschuwd door de geplande controles aan te kondigen. Toch aardig van die agenten. Klik hier voor de overzichtslijst.

London Calling
De meest branievolle Engelse bandjes rammelen weer aan de poorten van het hoofdstedelijke Paradiso. Exact, op 20 en 21 november is het weer tijd voor London Calling. Iedereen moet verplicht vooraan staan bij Wild Beasts, The Boxer Rebellion en het sfeervolle The Leisure Society. De overduidelijke headliner is Jack Peñate die met zijn tweede Everything Is New één van de beste albums van 2009 heeft afgeleverd.

Crossing Border
Den Haag staat van 19 tot en met 21 november in het teken van kwaliteitsmuziek en literatuur. Zo zal Monsters of Folk (met leden van Bright Eyes, My Morning Jacket en M. Ward) haar Nederlandse podiumdebuut maken op Crossing Border. The Low Anthem, Grizzly Bear en The Decemberists zijn namen die ertoe doen. Bij de pennenlikkers horen namen als Jay McInerney, Adriaan van Dis en ons aller Leon Verdonschot. Een sterk program, dat is ‘t.

Le Guess Who?
Twee jaar geleden liet Tivoli twee avonden lang Canadese bands overkomen voor het fonkelnieuwe Le Guess Who? Festival. Ondertussen is het evenement uitgegroeid tot een vierdaags evenement dat in Utrechtse concertzalen als dB’s, Tivoli, Sju en Ekko plaatsvindt. De line-up is niets minder dan indrukwekkend. Namen als Patrick Watson, The Tragically Hip, The Dodos, The Field en The Shakey Hands laten Canada van 26 tot en met 29 november schitteren.

Wendy van Dijk trok afgelopen week 2,4 miljoen kijkers met Ushi & Dushi. Van Dijk speelt de Antilliaanse Lucretia Martina. In een fatsuit en blackface lokt zij BN’ers uit de tent met stereotype opmerkingen en dito gedrag. De enige echte Lucretia van der Vloot (actrice/zangeres) is not amused dat Van Dijk haar voornaam gebruikt.

De lunchpauze zit er toch op, dus we kunnen best een smerig filmpje laten zien. Hierbij presenteren we: Sean Murphy. De Amerikaan zorgde er dit weekeinde voor dat het Guinness Book of Records waarschijnlijk weer een recordje meer telt. Hij verbrak een record. Een twijfelachtige trouwens, want waarom zou je zestien kakkerlakken in je mond stoppen? Geen idee. Met dat aantal verbrak hij dan wel weer het oude record dat op elf beestjes stond. ‘Mijn eerste gedachte was: dat kan ik verbreken’, zegt Murphy. Onze eerste gedachte was: mafkees dat je bent. Nu Murphy aan het succes geproefd heeft, is de volgende missie alweer bekend. Hij wil volgend jaar namelijk twintig kakkerlakken in zijn mond steken. Ja ach, je moet ergens je hobby van maken. Smakelijk trouwens.