(Domino/Munich)Rock * * *
De derde Arctic Monkeys is anders. Gewoonlijk maakten ze mokerslagen die onmiddellijk aankwamen, maar met producer Josh Homme is een plaat samengesteld die na de tiende luisterbeurt compleet anders klinkt dan bij aanvang. Energieke hooks hebben vaak plaatsgemaakt voor een broeierig slepend geluid. De individuele klasse van de nummers is ondergeschikt aan de sfeer van het totaal. Humbug beklijft geleidelijk, waar de apen vroeger al na een paar seconden de handen in de lucht kregen. Soms is het té zwaar afkicken van wat de band bij aanvang was, maar de zoektocht is fascinerend.
3 reacties
Laat me niet lachen, drie sterren voor dit gedrocht? Het is een flinke tegenvaller na die eerste twee. ‘De zoektocht is fascinerend’, de zoektocht naar m’n kopje koffie dat hier recht voor m’n neus staat is fascinerender. Josh Homme hadden ze niet achter de knoppen moeten zetten. Alles wat die man aanraakt verandert in stront. Overschatte dude.
Nou Ronald, de derde plaat een gedrocht noemen gaat wel heel erg ver…ik moest ook wennen aan het geluid, maar fascinerend is de zoektocht zeker. Sta je er voor open? Of mis je na 1 luisterbeurt nummers als Balaclava en When the sun goed down? Het is een bijzondere plaat en luister hem eens 6 keer aandachtig…ik vraag me af of jij hem al drie keer geluisterd hebt..
Zeg Ronald, dan ga je toch verder hossen op the Killers en Kaizer Chiefs. Niks moeilijk aan hoor. Arctic Monkeys heeft zich echter wel ontwikkeld en gelukkig maar. De eerste twee platen waren erg goed op zich, maar nog zo’n plaat maken zou te veel herhaling zijn. En zo gek anders is het nou ook weer niet, er zitten nog een paar springerige nummers tussen. Bovendien mag deze plaat na het fantastische Last of the Shadow Puppets project ook weer niet helemaal eenv erassing heten. Arctic Monkeys klinkt gewoon volwassener. De liedjes krijgen meer de ruimte en in de nummers wordt meer ruimte ingebouwd voor tempowisselingen. Prachtplaat!