Overzicht van: september 2009

Wij van Revu beweren nogal druk te zijn. Dus geen tijd voor het eindeloos surfen en uren kwijtraken op YouTube… nee, echt niet. Nouja, soms dan, maar dan wel voor werk… echt waar. Enfin, voor wie de afgelopen jaren de honderd meest populaire filmpjes gemist heeft, hier bij elkaar gepropt in vier minuten, kan je daarna eindelijk weer gewoon aan het werk.

(Dox)

Hij speelt bij Kyteman en Wouter Hamel, maar de jonge pianist Pieter de Graaf kan meer. Met zijn eigen trio heeft hij een plaat opgenomen die barst van de energie (verschijnt in oktober). Pieter is als een spits die continu loert op een kansje, op een gat in de verdediging. Mumbai is minstens zo nerveus als de gelijknamige stad. Maar de groove, die blijft.

Morgen is het eindelijk zo ver! Dan zijn we ein-de-lijk verlost van  die gruwelijk irritante telefonisten en telefonistes van callcenters. U weet wel, de verkopers die je altijd een of ander slecht product aan willen smeren. Die je gek genoeg altijd bellen als je haast hebt en het woord ‘nee’ niet kennen of niet willen horen. Wat moeten we doen om voortaan verlost te zijn van die belterroristen? Het is heel simpel: Morgen surfen we met z’n allen naar www.bel-me-niet.nl en melden ons aan. Resultaat: de verkopers met irritante stemmetjes mogen ons niet meer bellen. Toegegeven, we konden ons al aanmelden bij Stichting Infofilter als we niet gebeld wilden worden, maar dit werkte niet goed. Callcenters waren namelijk niet verplicht om hun telefoonlijsten met die van Infofilter te vergelijken. Wat is het verschil? Die verplichting hebben ze nu wel. Callcenters riskeren ook een geldboete die kan oplopen tot 450.000 euro per bedrijf, als ze toch besluiten om te blijven bellen. Er zit helaas ook één klein nadeeltje aan deze gouden vondst: Goede doelen of bedrijven die een baan in de aanbieding hebben, mogen je ook niet meer bellen. Maar goed, goede doelen kunnen ook een brief sturen en bedrijven hebben tegenwoordig toch geen banen meer in de aanbieding. Wij zeggen: boycotten die handel!

Hoe een sm-relatie uit de hand loopt en uitmondt in een rechtszaak. Gerrit stopte niet, terwijl Juliëtte toch echt het stopwoord zei. [bekijk PDF]

Verder in Revu:

‘Ik heb een vrouw, zes minnaressen, een kat, een muze en een slet, er kan niets meer bij.’ In gesprek met Jan Mulder die toch nog kans zag een boek te schrijven. [bekijk PDF]

Waarom wordt ons tbs-systeem nog overeind gehouden? Ziet nou niemand dat het niet meer werkt? [bekijk PDF]

Afgepeigerd, maar vol adrenaline wachten popartiesten op de toegift. Beeldreportage vanuit de coulissen. [bekijk PDF]

De onvermijdelijke doorbraak van Blu-ray. [bekijk PDF]

Op bezoek bij de makers van Up, het tiende meesterwerk uit de Pixarstal. [bekijk PDF]

Remon ‘Postman’ Stotijn klapt uit de school over zijn ex Anouk. [bekijk PDF]

* * * * *
Animatiefilm van Pete Docter
In de bioscoop vanaf 7 oktober

Carl en Ellie Fredericksen delen als kinderen een zucht naar avontuur. Ze trouwen en hun droom raakt op de achtergrond: beiden gaan in een pretpark werken, hij als ballonnenverkoper. Ze bouwen een knus huisje voor zichzelf en zijn stil gelukkig. En dan sterft Ellie.
Dat is nog maar de proloog van Up, maar Carl en Ellies levensverhaal levert al meteen zo’n ontroerend stukje animatie op dat de kijker even een brok moet wegslikken. We slaan een paar jaar over en treffen de bejaarde weduwnaar in zijn huisje dat inmiddels midden in een bouwput ligt. Carl vertikt het te verkassen, totdat hij na een incident wel móet vertrekken. Maar hij kiest zijn eigen weg; met duizenden heliumballonnen vastgemaakt aan het rooster van zijn open haard, vliegt Carl met huis en al – en een verstekeling – alsnog het onbekende tegemoet.
De geestige en ontroerende avonturen waarin het oudje en zijn jonge sidekick vervolgens belanden (in 3D) vormen ook een levensles. Dat vrolijke ballonnenhuisje is als schatkamer van stoffelijke herinneringen natuurlijk méér dan het lijkt: het is de last van het verleden, waar Carl zich van zal moeten bevrijden. Want een mens moet verder. Dat klinkt misschien overdreven serieus, maar Up ís, bij alle pret en opwinding, ook een serieuze film. En een nieuwe triomf voor Pixar.

(Monkeywrench/Universal)
Rock * * * *

Op internet is een grappige handleiding te vinden: How to sing like Eddie Vedder – an illustrated guide. Niet te doen: zie de opname op YouTube waar Bruce Springsteen zich naast Vedder stukbijt op Better Man van Pearl Jam. Niemand zingt als Eddie Vedder. En goddomme, wat doet hij dat weer indrukwekkend op de elf nummers op het (door Tom Tomorro geweldig geïllustreerde) nieuwe Pearl Jam-album. In de ballads Just Breathe en The End bijvoorbeeld, twee verstikkend mooie nummers, door alleen Vedder geschreven, maar afwijkend van zijn solowerk op de Into the Wild-soundtrack door het inzetten van strijkers. Just Breathe is het zoetste nummer dat Pearl Jam ooit opnam, en een van de beste. Het tegenwicht bestaat onder meer uit kordate, opwindende rafelnummers, zoals het rock ‘n’ roll-verhaal Johnny Guitar en single The Fixer, waarin Vedder het mission statement van zijn band lijkt te ontvouwen: ‘When somethings cold / Lemme put a little fire on it / If somethings old / I wanna put a bit of shine on it’. Hij zingt het, en hij heeft het gedaan. 36 minuten duurt-ie, het negende en kortste album van Pearl Jam, en het zijn 36 gretige, vitale en trefzekere minuten.

Een homo-organisatie die een andere homo-organisatie afvalt. Je verwacht het niet, maar het gebeurt toch. Want RefoAnders, de club die homogevoelens in de orthodox-christelijke kring bespreekbaar probeert te maken, vindt de petitie die het COC aanbiedt aan de Tweede Kamer vreemd. In die petitie vraagt het COC de regering om het wetsartikel af te schaffen waarin staat dat scholen op religieuze grondslag openlijk homoseksuele leerlingen en docenten van school mag sturen. RefoAnders vindt dat geen goede actie. Het zou Nederland totalitaire trekjes geven.

Welkom in de Republiek Libanon, land waar moslims, druzen en christenen gebroederlijk aan de waterpijp lurken. Libanon, baken van rust in het roerige Midden Oosten, waar 5000 jaar geleden in de Bekaa-vallei de wijnranken al weelderig groeiden en tegenwoordig robijnrode parels als Musar en Kefraya vandaan komen. Libanon, waar de vrouwen (zie plaatje) nog mooier zijn dan de groene heuvels of de witte stranden aan de mediterranee, en waar een groot tekort aan mannen heerst. Libanon, waar dit jaar in het Casino du Liban het grootste pokertoernooi uit de landsgeschiedenis werd gehouden. En wij ons maar afvragen: wat moet Joran van der Sloot daar toch?

Iedereen vroeg het zich af: zou Ab Osterhaus, de man die al tijden roept dat Nederland vaccins tegen de Mexicaanse griep moet aanschaffen, soms aandelen hebben in de vaccinbranche? Het VPRO-programma Argos deed onderzoek en kwam tot de conclusie: Ja! Osterhaus blijkt naast zijn hoogleraarschap aan de Erasmus Universiteit een belang van een kleine tien procent te hebben in ViroClinics, een bedrijf dat vaccins ontwikkelt. Osterhaus, die op tv ook al aankondigde dat de bevolking uitgeroeid zou worden door de varkens-, vogelgriep en SARS, blijkt dus mogelijk te profiteren van de virushype. Hij doet de ontdekking door Argos zelf af met een mooi understatement: ‘Ik zie het spanningsveld.’

Mooi, viespeuk Roman Polanski is dus eindelijk in de val gelopen na 32 jaar voortvluchtig te zijn opgepakt voor de verkrachting van een 13-jarig meisje. Althans, zo komt het over in de publieke opinie. Maar de documentaire Polanski: Wanted and Desired, die vorig jaar in Cannes in première ging, toonde al aan dat de waarheid veel gecompliceerder lag. En de documentaire van Marina Zenovich was zeker geen vriendendienst van een Polanski-fan: de maakster liet ook het slachtoffer uitgebreid aan het woord. Deze Samantha Gailey, die inmiddels Geimer heet, gaf toe dat er wel sprake was geweest van seks, maar niet van verkrachting. Het waren de wilde jaren zeventig, nietwaar? Dat pleit Polanski uiteraard niet vrij, maar Samantha heeft de regisseur al in 1997 vergeven. Polanski gaf aanvankelijk ook toe dat hij seks had gehad met het meisje, tijdens een met drugs en drank doordrenkte fotosessie in het huis van Jack Nicholson. Maar hij vluchtte op 1 februari 1978 toch de VS uit, om nooit meer terug te keren.

Het klopt niet, maar het gebeurt steeds meer. Geld verdienen én de wereld verbeteren. Bill Gates spendeert al bijna zijn hele vermogen aan de bestrijding van armoede, honger en malaria zonder dat iemand dat van de computermonopolist vraagt. Kapitalistische charitas is steeds minder een bizarre tegenstelling en steeds vaker een onverklaarbaar wonder van onbaatzuchtige menselijkheid. Floortje Dessing hangt daar zo’n beetje tegenaan. Ze presenteert bij BNN een geëngageerd reisprogramma, investeert in een winkelketen met fairtrade-spulletjes, ze ondersteunt Greenpeace, maar ze is ook een commerciële dame met kekke hifi-apparatuur en een prijzige draaitafel in haar woonkamer. Haar salaris was vorig jaar nog even inzet van een Kamerdebat omdat ze bij groen-omroep Llink meer verdiende dan de premier. Na een publieke storm verlaagde Dessing vrijwillig haar gage tot onder de Balkenende-norm. Dat was nergens voor nodig, vindt Graaimeter. Wie goed doet, hoeft zelf niet te hongeren. Wie niet voor zichzelf kan zorgen, kan dat zéker niet voor een ander.

* * * *
TV-serie van Blake Masters

‘De tijd van achterkamertjespolitiek is voorbij!’ verzekert politicus Tommy Caffee zijn gehoor – net nadat hij in een achterkamertje politieke koehandel heeft bedreven. En dan is Tommy (Jason Clarke) nog de meest betrouwbare van de twee Iers-Amerikaanse broers in Brotherhood; zijn broer Michael (Jason Isaacs) pakt na jaren spoorloos te zijn geweest zijn gangsterpraktijken weer op. Brotherhood is een serie van Showtime, de kabelzender die ook Californication en Dexter bracht. Het uitgangspunt van de twee broers is niet bijster origineel maar de sfeer maakt veel goed: vanwege de aanwezigheid van de Ierse maffia doet de serie denken aan Scorsese’s The Departed.

(EMI)
* * * *

Vlak voor Hungry Like the Wolf krijgt Simon Le Bon een beertje vanuit het publiek toegeworpen. Hij lacht, loopt naar toetsenist Nick Rhodes en zet het beertje op zijn synthesizer. Nick lacht ook. De heren van Duran Duran zijn ten tijde van hun Rio-tour al gewend aan de aandacht van tienermeisjes, maar weten ook dat ze iets heel erg goeds in handen hebben, want muzikaal vliegen de vonken er vanaf tijdens dit concert in de Hammersmith Odeon in Londen in december 1982. Maar blijkbaar is het dan nog niet tot ze doorgedrongen dat ze met Rio een meesterwerk hebben gemaakt, want hoe leuk hun debuut ook is, krakers van opvolger Rio zoals Hold Back the Rain, The Chauffeur en Lonely in Your Nightmare worden hier overgeslagen. Gelukkig zijn die laatste twee in de extra’s als clip aanwezig. En dat is ook genieten. The Chauffeur is die prachtige zwartgallige zwart-wit clip met prachtige dames in zwarte lingerie. De andere clips bevatten wel kleur en die leverde Duran Duran die reputatie op van modebewuste yuppies, zoals de scène in jet nummer Rio waar de heren op een luxueus zeiljacht door een azuurblauwe oceaan scheuren. De clips mogen dan overweldigend zijn, het decor van de show in Hammersmith is uiterst sober. Maar Simon Le Bon was een prima frontman en weet hoe hij zijn jonge publiek moet bespelen. Zoals wanneer hij een jong grietje op de voorste rij Girls on Film laat aankondigen. Wat verder opvalt, is hoe verschrikkelijk strak de band is. Drummer Roger Taylor blinkt uit in Rio, en bassist John Taylor blaast iedereen weg met zijn funky discolijntjes. De jaren tachtig zijn tegenwoordig weer hip, maar Duran Duran is tijdloos.

* * *
Actiefilm van Justin Lin

Op de dvd van Fast & Furious zijn twee extra’s gewijd aan de auto’s die in de film voorkomen: Amerikaanse muscle cars en buitenlandse import. Eindelijk eens bonusmateriaal waar de fans wat aan hebben! Hoofdrolspeler Paul Walker prijst de Subaru STI aan en stelt ons gerust: ook Europese scheurijzers zijn van de partij. In de film zelf draait het al net zo hard om techniek: die van het zo spectaculair mogelijk nabootsen van roekeloos gedrag op de snelweg. Met de testosteronfactor zit het dus wel snor. Jammer alleen dat de film zijn kruit in de geweldige openingsscène al zo’n beetje verschiet.

1 De Jeugd Van Tegenwoordig
Een paar maanden geleden was @Wiwatron zijn BlackBerry in de modder van de Zwarte Cross kwijtgeraakt. Wekenlang was Twitter beroofd van één van zijn meest eigenzinnige microbloggers. Maar hij is terug, met existentiële vragen als: ‘Waarom komt die nikker mango met zo een grote pit?’ Tweets over Willies stoelgang neem je op de koop toe. @GewoonVjeze volgen vereist een flexibele interpretatie van de Nederlandse spellingsregels. En dan nog valt er niet altijd een touw aan vast te knopen. ‘Dus beter praat je als ikke. Tjap je als ikke. Hang je met @neppe rikke als ikke. Kom je niet vriendje maar flikker.’ De account van @Faberyayo zit voor gewone stervelingen op slot, maar daar gebeurt al dagen sowieso weinig meer. Het laatste bericht bij deadline van dit stukje: ‘Papa heeft besloten dit hele ding op te zeggen. Doag.’

2 Sef van de Flinke Namen
Ook wel bekend als de refreintjesman van @Diorno, de rapper die misschien zevenhonderd volgers meer heeft op Twitter maar we hebben het hier over kwaliteit, niet kwantiteit. @YousefGnaoui verzint slang en zet andere trends waar je bij tweet en voor je het weet loop je zelf ook rond met een veel te dure Gucci-bandana.

3 DJ Abstract
Twitter brengt in het beste geval onvermoede talenten in mensen naarboven. @DEEJAYABSTRACT is de dj van @Diorno en lijkt dus niet per se geboren voor een medium dat bij uitstek verbaal begaafde types als rappers een platform biedt. De jonge muzikant komt niettemin met verrassende inzichten en logenstraft het idee dat alleen dertigplussende yuppen twitteren. ‘Waarschijnlijk weet je weer eens van niets!’ Waarschijnijk niet, nee. @JobdeWit

Polydor
Pop * * *

Met White Ladder zette David Gray zichzelf niet alleen op de kaart, hij definieerde ook een geluid waar hij zelf nauwelijks meer vanaf zou wijken. Een avonturier is het niet, die Gray, en een tekstschrijver die gebaande paden consequent ontwijkt evenmin. Zijn stem en geluid blijven echter bijzonder en ook op Draw the Line staan weer minstens vijf goede popliedjes. Hoogtepunt is het laatste nummer, waar Gray in duet gaat met Annie Lennox. In de kracht van haar stem moet zelfs hij zijn meerdere erkennen.

* * *
Boekverfilming van Stephen Daldry

Der Vorleser schijnt verplichte kost te zijn op Duitse middelbare scholen. Goed voor het historisch besef van de jeugd. De Engelstalige verfilming van het boek, The Reader, neemt die educatieve rol keurig over, al ziet hoofdrolspeelster Kate Winslet er in de eerste plaats een liefdesgeschiedenis in. Voor de scenarist en de regisseur was het boek bovenal een verzamelbak van Grote Thema’s die niet alleen met hoofdletters dienden te worden geschreven, maar ook nog ‘s vet onderstreept. Aan de oppervlakte gaat de film over een jongeman die zich realiseert met een oorlogsmisdadigster te hebben geslapen, vervolgens nog een ander geheim van haar ontdekt en er een leven lang over doet om te vergeven. Aan dat gegeven ligt het niet, aan Winslet en haar tegenspeler evenmin. En natuurlijk zijn het verhaal en zijn personages een metafoor van de verwerking van het oorlogsverleden door een jongere generatie. Maar je kunt je publiek ook op subtiele wijze met die achterliggende betekenis confronteren. Daldry en zijn scenarist David Hare smijten de kijker vooral uitroeptekens in het gezicht.

(XL/V2)
Dance/pop * *

Basement Jaxx heeft wel eerder met bekende gastvocalisten gewerkt, maar op Scars sterft het ervan, van Santigold tot Yoko Ono (!) en van Kelis tot Eli ‘Paperboy’ Reed. Waar de stemmen zich in het verleden onderwierpen aan de sprankelende, fantasierijke producties van het Engelse dance-duo, lijkt de situatie nu omgedraaid. En dat is geen verbetering, zeker niet als de songs flink achterblijven. De beste nummers (What’s a Girl Gotta Do?, Twerk) lijken op oude Jaxx-tracks en dat kan toch niet de bedoeling zijn van één van de meest vooruitstrevende acts van de afgelopen tien jaar.

(Excelsior/V2)
Folk * * * *

Schoonheid schuilt soms in imperfectie. Die scheve tand of de pukkel op de wang van je vriendin. Muzikaal kun je een punt willen maken in een studio die duizenden euro’s per dag kost óf je doet het – zoals Djurre de Haan – in je badkamer. De ingetogen akoestische gitaarmuziek (soms The Beatles, soms Lucky Fonz III) klinkt hierdoor korrelig en ongepolijst, maar de Groningse troostliedjes voelen zo ook als de warmte in je lichaam na een lange boswandeling in de herfst.

Guusje ter Horst, onze minister van Binnenlandse Zaken, wil het geweld in het uitgaansleven gaan terugdringen. Goed zo, Guusje! Die vechtpartijtjes elke zaterdagavond beginnen toch een beetje oud te worden. En hoe gaat ze dat doen? Nou, door een blaastest in te voeren voor voetgangers in uitgaansgebieden. Wat? Dus iedereen kan een blaastest krijgen? Als het aan Guusje ligt wel. Ter Horst lichtte dinsdagavond haar initiatief toe bij Pauw & Witteman: ‘Er is erg veel geweld in het uitgaansleven. Als je daar iets aan wilt doen, moet je mensen die veel alcohol drinken (meestal de boosdoeners) daarop kunnen aanspreken.’ Maar dat kan toch al? We hebben toch al een verbod op openbare dronkenschap? Die hebben we inderdaad, maar dat is niet voldoende volgens Guusje: ‘Het punt is dat alcohol op verschillende mensen een verschillend effect heeft. Aan jongeren kun je bijvoorbeeld vaak niet zien dat ze dronken zijn.’ Aan jongeren kun je het niet zien? Guusje is duidelijk al een tijd niet meer uitgeweest, want aan de lallende en kotsende jongeren die elke zaterdagvond in elk uitgaansgebeid te bewonderen zijn, is toch duidelijk te zien dat ze een slok op hebben. Het komt er dus op neer dat we in de toekomst zomaar een boete kunnen krijgen als we met een slok op naar huis lopen. Hoe goed we ons ook gedragen. Guusje, wees blij dat we de auto niet pakken!