Thomas Berge: geen griep, maar aandachtsziekte

Thomas Berge had de Mexicaanse griep, vertelde hij met bijna ingehouden trots. De volkszanger met de guitige blonde lokken scoorde fijne pr-minuten in alle showbizzprogramma’s met een paar geproduceerde bedlegerige momenten. Graaimeter wil niet cynisch zijn: een bijna dode Thomas Berge is natuurlijk poldernieuws. Dat is een extra uitzending waard. Michael Jackson-taferelen. Helikopters boven zijn woning. Huilende meisjes. Albert Verlinde met een snik in zijn stem. Toch gaat het niet werken, vreest Graaimeter. Je marktwaarde én populariteit stijgen met positieve energie, niet met gehuil over een gehypte niesziekte. De Overijsselse post-puber gebruikte zelfs zijn grootouders – ook zij weenden om hun kleinzoon – om in beeld te blijven.

Thomas Berge begint in zijn gedrag een beetje op Gordon te lijken, de zanger van wie hij al een nummer 1-hit coverde. Gordon schmiert ook over zijn ziektes, zijn eenzaamheid en is altijd gepikeerd dat hij niet wordt behandeld als Frank Sinatra. Gordon probeerde afgelopen week een zoveelste charmeoffensief te ontketenen bij EénVandaag. Hij las een paar pathetische gedichten voor en probeerde sympathiek te lijken, maar de verslaggever meldde op zijn weblog dat de Mokumse krullenbol achter de schermen weer klassiek divagedrag vertoonde. Stom, stom, stom. Het meeste geld verdien je met professioneel je best doen, niet met egocentrische aanstellerij. Berge moet beter kijken naar Gerard Joling, de hardst werkende zanger van het land, en zich niet spiegelen aan de geblondeerde treurnicht met een aandachtstekort. Joling scoort 1,5 miljoen kijkers met Popstars, terwijl Gordon het met iets meer dan een tiende van dat aantal moet doen met zijn Elvis-zoektocht. De ziekte waar Berge werkelijk aan lijdt, heet aandachtsziekte en daar ga je nooit op cashen.