Overzicht van: augustus 2009

Ze komt niet voor op de openbare grootverdienlijstjes en dat is best een beetje merkwaardig. Chantal Janzen is de nieuwe Paul de Leeuw, maar haar AVRO-salaris is bescheiden vergeleken bij de koninklijke gage van de VARA-entertainer. Haar precieze inkomen kennen we niet, maar het is zeker niet hoger dan de Balkenende-norm (180.000 euro). De AVRO meldt in het jaarverslag over 2008 dat niet een van de bijna 250 AVR0-medewerkers meer verdiend dan de premier. De Limburgse blondine, die vorige week tot 2011 heeft bijgetekend bij de AVRO, lijkt domweg gelukkig met haar publiek betaalde salaris. Ze was al uiterst charmant, maar dit maakt haar bijkans onweerstaanbaar. Graaimeter sprak haar eens in het Scheveningse Circustheater en toen leek ze zich niet te bekommeren om geld. Het gezweef in de Tarzan-touwen was goed voor de roem, maar slecht voor de poen, gaf ze zelf toe. ‘Van musicals word je niet rijk,’ lachte ze bijna betrapt. Ook materieel is ze een gemiddelde Nederlander.

* * *
Horror van Patrick Tatopoulos

Tatopoulos heeft op ontelbare films zijn naam staan als creature designer (o.a. Godzilla). Zijn tweede klus als regisseur is het nieuw leven inblazen van de Underworld-franchise. Een ondankbare taak, al scheelt het dat deel drie het heden voor gezien houdt en terugkeert naar vroeger tijden, toen vampiers nog het zwaard trokken tegen weerwolven in plaats van machinegeweren. Het levert een low budget-variant van Lord of the Rings op, met in een hoofdrol Michael Sheen, voor het laatst te zien als tegenstander van Richard Nixon in Frost/Nixon. Na Nixon zijn die weerwolven natuurlijk een eitje voor Sheen die voor de gelegenheid als Conan de Barbaar is uitgedost.

(Eagle Vision/PIAS)
* * * * *

Talk Talk was altijd al een rare eend in de bijt in de hitlijsten van de jaren tachtig. Ze begonnen als een new wave band à la Duran Duran, met dikke synths en dikke baslijnen, maar veranderden langzaam in de Steely Dan van hun generatie. De liedjes werden langer, met complexe arrangementen en verfijnde ritmes, maar ook catchier en hitgevoeliger. Dit optreden op het Montreux Jazz Festival dateert uit de tijd van het album The Colour of Spring, waar de hits Life’s What You Make It en Living in Another World vandaan komen. Het is prachtig om te zien hoe deze band in de korte tijd dat ze toen bestonden, verdieping zocht zonder een enkele concessie te doen. Oude nummers gaan in de makeover, zoals Call in the Night Boy (1984) dat een jazzy intermezzo met een prachtige pianosolo mee krijgt en aan It’s My Life is een hypnotiserend middenstuk toegevoegd dat met een trance-synth zijn tijd ver vooruit is. Mark Hollis zingt live verschrikkelijk goed en geeft zijn slungelige lichaam helemaal over. De rest van de band zit ook niet stil. Matjes bouncen in de nekken en foute overhemden zwieren in het rond. Ook het publiek, met snorren en zweetbandjes, zie je duidelijk genieten. Je zou er bijna nostalgisch van worden.

Mungolian Jetset – We Gave it All Away/Now We Are Taking it Back (Smalltown Supersound/Konkurrent) * * * *
Dubbel-cd met het verzamelde remixwerk en enkele nieuwe tracks van de knotsgekke buitenbeentjes van de Noorse neodisco. Een beetje Mungolian Jetset-mix duurt tegen de tien minuten, komt nauwelijks boven de 100 beats-per-minuut (dat is behoorlijk relaxed voor een dansplaat) en maakt een excursie langs de meest exotische muzikale invloeden. De vergelijking met The Orb is al eens gemaakt en op die geestverruimende hoogtes moet je het inderdaad wel zoeken.

Sally Shapiro – My Guilty Pleasure (Permanent Vacation/News) * * *
De Zweedse zangeres Sally Shapiro (haar echte naam is waarschijnlijk te knøterig voor internationale consumptie) klinkt net zo onschuldig als haar stijle blonde haar en onopgemaakte gezicht doen vermoeden dat ze is. Dat dunne, naïeve stemmetje en een handvol hartenbrekende melodieën heeft de afgelopen jaren wel een cultster van haar gemaakt. My Guilty Pleasure, Shapiro’s tweede album vol melancholische italodisco van pruducer Johan Agebjörn, bevat er ook weer een aantal, maar net niet genoeg voor die grote doorbraak. Dat vindt ze zelf waarschijnlijk wel prima.

Vladislav Delay – Tummaa (Leaf/Konkurrent) * * *
De Fin Sasu Ripatti houdt er meerdere pseudoniemen op na, waarvan Luomo wel de bekendste is. Onder die naam heeft hij enkele van de mooiste houseplaten van het decennium gemaakt. De naam Vladislav Delay was altijd voor meer ontoegankelijke sounds en dubtechno. Op Tummaa (‘duisternis’) gaat Ripatti terug naar zijn roots als jazzdrummer, en verzorgt de vermaarde soundtrackcomponist Craig Armstrong geïmproviseerd pianospel bij zijn ongemakkelijke beats. Daar past een spannende en duistere sciencefictionfilm bij.

* * *
Stripverfilming van Jérôme Salle

Largo Winch is een steenrijke erfgenaaam die niet om geld geeft. Maar als dubieuze zakenlui op slinkse wijze de multinational van zijn vermoorde adoptievader in handen proberen te krijgen, komt Largo in actie. Een beetje zoals James Bond dat in de jaren zeventig deed – op exotische locaties en omringd door fatale vrouwen – maar dan zonder de ironie van Roger Moore. De op een Belgisch (!) stripverhaal gebaseerde Franse film mocht wat kosten en dat zullen de makers laten zien ook. Een beetje zoals sommige rappers met hun blingbling te koop lopen. Een hoop stoer gedoe om niks. Maar wel met bluf gebracht.

(Roadrunner)
Rock ** (2)

Juliette Lewis maakte twee aardige albums met haar band The Licks, bestaande uit ervaren muzikanten met een punkrockachtergrond. Die zijn weg: Lewis doet het nu alleen. Met de Licks verdween ook de punkrock. Lewis blijkt nu beïnvloed door Hole en PJ Harvey, maar ook door bluesrock van de viezige barsoort (het in ieder denkbaar opzicht volledige clichématige Hard Lovin’ Woman). Haar stem blijkt hier eigenlijk geschikter voor dan voor punkrock (al zit er ondraaglijk veel galm op). Dat is dan ook meteen de enige meevaller.

(Curb)
Metal * * *

Voorpret. Zaterdag 5 september is Hank III de hoofdact op het bluesfestival in Tegelen. Daar zal hij zijn redneckcountry spelen. Maar hij neemt ook zijn nieuwe metalband Assjack mee. Dus op een gegeven moment is het afgelopen met dat gehonkytonk en krijgen al die bluesliefhebbers deze metal voor hun kiezen: teringherrie van de meest opgefokte, overstuurde soort, met een drummer als een heimachine met kortsluiting en Hank III die ongetwijfeld vulgariteit op vulgariteit stapelt, maar door de berg effecten volstrekt onverstaanbaar blijft. Het zal nog lang onrustig blijven in Tegelen.

* * *
Komedie van Andrew Fleming

Omdat ze zo’n hekel hadden aan belerende films over inspirerende leraren (Dead Poet’s Society, Dangerous Minds, Mr. Holland’s Opus) schreven Fleming en Pam Brady een film die ze aanvankelijk Mr. Holland’s Anus wilden noemen. Maar omdat de satire dan waarschijnlijk op de homopornoplank in de videotheek was beland, werd de titel uiteindelijk Hamlet 2. Minstens zo belachelijk, aangezien bijna alle personages uit Hamlet sterven in het oorspronkelijke stuk. Maar dramaleraar Dana Marschz (heerlijk pedante rol van Steven Coogan) stopt met zijn ongebreidelde fantasie een tijdmachine in zijn zelfgeschreven musical Hamlet 2, die wordt opgevrolijkt met nummers als Raped in the Face en Rock Me Sexy Jesus: een Grease-achtig nummer waarbij Jezus – Marschz zelf – over het water moonwalkt. Met pijnlijk misplaatst enthousiasme tracht hij zijn ongemotiveerde leerlingen te interesseren voor de wansmakelijke musical. Dat lukt nog ook, al gaat het wel ten koste van zijn huwelijk met Brie (bitchy Catherine Keener). De leukste extra’s op de dvd zijn de sing-along-versies van de prijsnummers Raped in the Face en Rock Me Sexy Jesus.

Je kijkt als vrouw een keer wat voor berichtjes je man in zijn telefoon heeft staan – waarschuwing: dat doen alle vrouwen - en ontdekt dat hij vreemdgaat. Wat doe je dan? Je kunt natuurlijk bij hem weggaan, zijn beste vriend neuken of zijn penis afhakken. Maar dat ging de vrouw van William Taylor, uit Centreville, Virginia, wel wat te ver. Na haar ontdekking besloot ze William te straffen op de ouderwetse manier: aan de schandpaal. William moest op een druk kruispunt in zijn stad gaan staan, met een bord om zijn nek. ‘I cheated. This is my punishment’, stond er op het bord te lezen. Onder het getoeter van voorbijrijdende auto’s schaamde William zich twee uur dood. Het was de bedoeling dat hij er een week zou staan, maar zijn vrouw was blijkbaar een stuk vergevingsgezinder dan ze zelf dacht en belde om te zeggen dat hij wel weer naar huis mocht. Zo lossen we dat dus op. Daar kunnen vrouwen in Nederland een voorbeeld aan nemen!

(V2)
Mariachirock * * *

Een knetterharde rockband die zich in druk bestikte kostuums hijst en Mexicaanse mariachimuziek speelt. Je vermoedt een grap, maar het is bloedserieus. Zanger Matt Caughtran van de Amerikaanse scheurijzers The Bronx, blijkt in zijn stem een passende ‘het komt nooit meer goed’-ondertoon te kunnen leggen. Het koper schettert, de violen huilen en de teksten druipen van de zielepijn en ander leed. En ja, de Here wordt ook aangeroepen, al gebeurt dat lang niet altijd positief. Strakker in de leer dan stijlgenoot Calexico, maar minstens zo goed. Zoek ook naar hun Prince-cover.

Laura Dekker, de 13-jarige zeilster, mag niet alleen de oceaan over. Een kinderrechter in Utrecht heeft het gezag van de ouders ingeperkt. Laura staat namelijk de komende twee maanden onder toezicht van Bureau Jeugdzorg. De kinderbescherming krijgt ondertussen de tijd om concreet aan te tonen waarom Laura de reis niet moet maken. Dat is heel mooi voor Laura, al denkt ze zelf vast van niet. En ook voor de ouders. Die krijgen namelijk niet een totaal wereldvreemd kind terug van een zeiltocht van twee jaar. Een kind dat opeens geen contact meer kan leggen met vriendjes en vriendinnetjes, moeite heeft met gezag op school en waarschijnlijk niks meer aanneemt van haar ouders. Het imago van de Kinderbescherming mag dan misschien een beetje suf zijn, we mogen blij zijn dat we zo’n instelling als samenleving kunnen bekostigen. Een instantie die ouders een corrigerende tik geeft. Want hoe toevallig is het trouwens dat Dick Dekker, de vader van Laura, zelf ook op vroege leeftijd de zee op ging? En dat die actie tot gevolg had dat hij op zijn veertiende zijn ouderlijk huis verliet? Sommige ouders hebben duidelijk wat begeleiding nodig om de juiste beslissingen voor hun kinderen te nemen. Dick mag blij zijn dat hij die begeleiding nu wel krijgt.

(Sony)
Dance *

Wereldschokkend waren ze bepaald niet, maar vooruit, met The Girls en vooral Acceptable in the 80s had Calvin Harris een paar jaar geleden enkele geinige electropophitjes te pakken. Ready for the Weekend bewijst dat je zulke marginaal getalenteerde artiesten niet te veel moet aanmoedigen. Want op zijn tweede album vuurt de Britse zanger/producer de ene na de andere strontvervelende, opgewekte campingdiscomeezinger af. Stuk voor stuk matige songs, in een ongeïnspireerd dancepopjasje en voorzien van wezenloze teksten. Niet acceptabel, in de 00s niet en nooit niet.

* *
Drama van Nick Cassavetes
In de bioscoop vanaf 27 augustus

Omdat hun dochter Kate leukemie heeft, nemen ouders Cameron Diaz en Jason Patric er een kind bij dat als perfecte donor kan fungeren. Maar wanneer deze Anna (Abigail Breslin) 11 jaar is, weigert ze een nier af te staan voor haar zus. Ze neemt zelfs een advocaat (Alec Baldwin) in de arm om haar ouders aan te klagen. Panklare ingrediënten voor een ziekenhuis- c.q. rechtbankdrama, zoals de Ware Woensdagavondfilms die RTL jarenlang wekelijks uitzond, maar My Sister’s Keeper is wel beter geschreven en geacteerd. Helaas voegt het script aan de doodzieke dochter ook nog een vriendje met kanker toe, plus een dyslectische broer, een epileptische advocaat en een rechter met een dode dochter. Zodat het drama alsnog topzwaar en larmoyant wordt. Doodzonde.

(Fool House)
Pop * * * *

Het maakt dus echt uit. ‘Waar je huis woont’ beïnvloedt wel degelijk de muziek die je maakt. Kwartet Delorean komt van oorsprong uit Baskenland en maakte daar drie platen vol met emo en hardcore. Totdat ze de regen daar zat waren, jaren tachtig synthpop ontdekten en verkasten naar het altijd zonnige Barcelona. AyrTon Senna is daarvan het rechtstreekse resultaat en staat vol opzwepende pop waarbij de zonnestralen pijn doen aan je ogen. Net als The Tough Alliance en Cut Copy weten ze foute synths te vermengen met aanstekelijke liedjes. Een volledige plaat van het stel is onderweg. Hopelijk blijven ze nog even in Barcelona wonen.

Bloemschikken is voor mietjes, dachten de eigenaren van deze vreemde rakkers waarschijnlijk. Tijd voor een nieuwe hobby. Maar wat is het? Is het kunst of dierenmishandeling? Het gaat ver, maar het is ook erg lachwekkend. De hobby heet creative grooming en is big business. Met wedstrijden en al. Fotograaf Ren Nederland maakte een rondje over de wereld en portretteerde de meest opvallende exemplaren. Dat gaat van panda-lookalikes naar poedels die wel heel nationalistisch zijn. Veel woorden kunnen we er niet aan wijden. Kijk en huiver:

(Stones Throw)
Soul * * * *

De baas van het in hiphop en soul gespecialiseerde Stones Throw-label wist niet hoe hij het had. Die blanke nerd aan zijn bureau, liet hij nu een stel onbekende soulparels van vroeger horen? Of was dit recent opgenomen? En die prachtige falsetstem die aan Curtis Mayfield deed denken, was die van hemzelf? Straks ging deze knakker óók nog beweren dat hij álles zelf had ingespeeld. En dat deed Mayer Hawthorne inderdaad. De dertiger uit Ann Arbor, Michigan heeft de beste blanke soulplaat heeft gemaakt die dit jaar uitkomt. Raar maar waar.

* * *
Melodrama van Pedro Almodóvar
In de bioscoop vanaf 27 augustus

De Spanjaard Almodóvar heeft ook in Nederland inmiddels zo’n enorme status, dat zijn films gewoon onder hun originele titel worden uitgebracht. Maakt hij die met ‘Gebroken Omhelzingen’ – want dat betekent de titel ongeveer – opnieuw waar? Almodóvars eigen muze Penelope Cruz is ook in de film een muze, maar dan van de filmmaker Mateo die zowel háár als zijn gezichtsvermogen verliest. Een schrikbeeld van Almodóvar zelf? We komen er niet achter, want de maker verstopt zich zoals gewoonlijk achter bizarre verwikkelingen en inside-grapjes voor filmgekken. Helemaal niet erg, maar ditmaal ontbreekt het oprechte sentiment dat zijn vorige film, Volver, boven die vormspelletjes deed uitstijgen.

(EMI)

Wie wel eens een cover van het tijdschrift Hockey.nl heeft gezien, weet hoe onweerstaanbaar hockeymeisjes kunnen zijn. De liedjes van de band Hockey uit Portland, Oregon zijn net zo. Too Fake is afkomstig van het nog te verschijnen album Mind Chaos en opent met een opzwepende drumcomputer die zo uit de koker van James Muprhy’s LCD Soundsystem had kunnen komen. Wanneer het meezingbare refreintje erin knalt, lijkt het alsof The Strokes zijn neergedaald. Onweerstaanbaar lekker.

Dat Michael Jackson een legendestatus heeft, weten we allemaal. Maar zijn status miste eigenlijk nog één ding: de theorie dat hij nog in leven is. Theorieën die wel bestaan over onder andere Elvis en Tupac Shakur. Zij worden elk jaar wel ergens gespot. Maar niet getreurd, over MJ zijn die theorieën er inmiddels ook, naar aanleiding van een tweetal filmpjes. Op het eerste filmpje zou te zien zijn dat Michael, levend en wel, uit het busje stapt waar toch echt zijn lijk in hoort te liggen. Op het tweede filmpje is te zien dat het lijk van MJ beweegt, terwijl het vervoerd wordt in een helikopter. Onzin natuurlijk, maar goed nieuws voor de diehard fans van MJ die zijn dood echt niet kunnen verwerken. Voor hen blijft hij gewoon in leven. Gefeliciteerd Michael, de ultieme legendestatus is bereikt.

Ja hoor, de ellende begint al. Een woordvoerder van burgemeester Ahmed Aboutaleb liet weten dat het onzeker is of het nieuwjaarsfeest in Rotterdam dit jaar doorgaat. Waarom? Omdat een stelletje losers zich niet konden gedragen tijdens een dancefeest in Hoek van Holland. Tijdens dit feest vielen afgelopen zondag één dode en zes gewonden (voor wie het gemist heeft). Een boze Aboutaleb sprak hierop een ban uit over grootschalige, gratis evenementen. In ieder geval voor de aankomende twee jaar. Een logische reactie voor een burgemeester, maar wel een beetje lullig voor de Nederlanders die niet naar festivals komen om rellen te schoppen. Het merendeel komt namelijk nog steeds om te feesten. Misschien moeten gratis festivals veranderd worden in festivals met een lage toegangsprijs. Hopelijk kiezen de relschoppers er dan voor om thuis een bushokje te slopen, in plaats van de avond voor bijna 40.000 man te verpesten.